Net terug van een maand vakantie in de USA ben ik meteen begonnen aan m’n nieuwe werk: internetredacteur voor GroenLinks in Europees Parlement in Brussel. Vorige week maandag ben ik meteen 24/4 (vier dagen in de week) ondergedompeld in de stoomcursus Europese politiek door mijn voorganger. Vandaar ook dat het hier nog een beetje rustig is gebleven.

In ieder geval tot aan de verkiezingen voor het Europees Parlement in juni zal ik doordeweeks m’n intrek nemen in ‘de Max’, het appartement van de fractie midden in Brussel. Uiteraard zal ik proberen om af en toe leuke berichtjes te blijven schrijven op Minitrue.nl, onder andere over mijn zoektocht naar interessante internetcampagneideetjes en over de verwonderingen in de Brusselse/Europese/Belgische samenleving.

Als medewerker van de GroenLinksdelegatie in het Europees Parlement weet ik in ieder geval ook waar ik zeker niet over ga schrijven: interne partijpolitiek. Dus géén berichtjes over:

• Het lijstrekkersreferendum en de kandidaten voor de lijst
• Het verkiezingsprogramma voordat het is goedgekeurd door het ledencongres
• Vertrouwelijke informatie uit de fractie (duh!)

Helaas. Heb je toch meer behoefte om je vol te zuigen met GroenLinks intern geneuzel nieuws? Neem eens een kijkje op Planeet GroenLinks, waar alle GroenLinksblogs automatisch worden verzameld. Officieel verkiezingsnieuws staat op onze nieuwe verkiezingsportal verkiezingen2009.groenlinks.nl.

Maar dan vooral voor de klokkenluider Nathalie Lubbe Bakker die op haar weblog naar buiten bracht dat de Belgische minister Pieter de Crem ladderzat in haar kroeg in New York zat. Zij is inmiddels ontslagen door haar baas, na een telefoontje van een ministerie uit België. De minister zit voorlopig nog op het pluche, maar concludeerde wel dat bloggen steeds gevaarlijker wordt. DUH!

Gisteren , op een normale rustige maandagavond sta ik dus achter de bar te werken. Plots horen we buiten een hels kabaal komt daar iemand keihard van de trappen gevallen binnegestrompeld, gevolgd door een hele delegatie. Ik geloofde mijn ogen niet maar eerste minister van Defensie, P.De Crem komt daar echt s t i e p e l z a t binnen gestrompeld.
Nu weten we allemaal dat de Belgische trots niet bij mijnheer De Crem  moeten leggen maar wat ik gisteren heb gezien heeft mij diep diep diep beschaamd gemaakt om mijzelf residente van Belgie te noemen.

Het ergste moest eigenlijk nog komen… Tijdens een gesprekje met zijn raadgever vroeg ik wat ze precies hebben gedaan in NY… wel zei die we hadden wat vergaderingen…Ik vroeg waar gingen die dan over…hij zei tja eigenlijk zijn deze geannuleerd want de rest van de UN zat in Geneve ( allee goe de Belgische minister met delegatie zit hier maar hun afspraken in Geneve…)dus vroeg ik weer ‘wisten jullie dat dan niet op voorhand… zegt hij ‘ jawel hoor maar weet je het is momenteel zo stil in Brussel, niks gebeurd er, dus konden we evengoed naar NY gaan, weet je ik was hier nog nooit geweest ????!!…
(Bron: Living in New York -Belgische defensie in New York City)

Lees verder in Belgische minister na flinke kater: “Bloggen is gevaarlijk” »

Uitslapen! Met de ‘do not disturb’-kaart aan de deur laten we het ontbijt op deze zondag aan ons verbijgaan. We beginnen meteen met echte café au lait met cichorei en beignets in het French Quarter, de oude binnenstad van NOLA (zoals je New Orleans makkelijker schrijft). Uiteraard wel in een grid gebouwd, maar nog vol met oude (Spaanse) huizen. We snappen meteen waarom New Orleans de meest Europese stad van de VS wordt genoemd. De wandelroute van de Lonely Planet leidt ons langs interessante plekjes, een heerlijk ijswinkeltje en leuke muzikanten.

Om drie uur kunnen we aansluiten bij een geschiedenistour over het ontstaan van New Orleans. We zijn de enige, maar dat weerhoudt onze gids er niet van om een uur en een kwartier uit te wijden over de geschiedenis van New Orleans. We zien onder andere de tekst van het verdrag van Rijswijk en een afschrift van de bekende Lousiana Purchase waarin Napoleon de Franse kolonies op het Amerikaanse vaste land verkocht aan de jonge VS voor 15 miljoen dollar.

Vicksburg is vooral bekend van de belegering tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. In een notendop: de zuidelijke staten hebben zich afgescheiden van de Verenigde Staten vanwege onenigheid over het invoeren van slavernij in nieuwe staten, waarop de overgebleven, noordelijke staten (the Union) de zuidelijke (the Confederates) aanvielen. (Meer op Wikipedia)
Vicksburg was in handen van de zuidelijke staten en door zijn hoge ligging aan de Mississippi waren de zuiderlingen in staat om de handel op de rivier (de slagader van Amerika) te beheren. Reden voor Generaal Grant om in 1863 te proberen om Vicksburgs te veroveren. Nadat diverse pogingen om de stad bij storm in te nemen waren mislukt, besloot Grant om de stad te belegeren. Een grote rol in de belegering speelden de nieuwe oorlogsschepen. Radarboten die met bepantsering waren omgebouwd tot slagschepen.

USS Cairo

Uiteindelijk moesten de zuiderlingen zich overgeven op 4 juli 1863. En tot de Tweede Oorlog werd daarom Independence Day in Vicksburg niet door de blanke bevolking gevierd, alleen door de African-Americans, de (afstammelingen van de) bevrijde slaven.
Vrij snel na de burgeroorlog werd het gebied rondom Vicksburg, waar de noorderlingen en de zuiderlingen in loopgraven soms oog in oog met elkaar stonden, uitgeroepen tot een nationaal park. Na een reünie van soldaten uit beide kampen in 1917 werden er in het park monumenten opgericht voor soldaten uit verschillende staten.

Lees verder in De belegering van Vicksburg »

Zaterdag
Gauw terug naar de auto op weg naar Clarksdale: het dorpje op de crossroads van Highway 61 en 49, waar volgens het verhaal bluesgitarist Robert Johnson z’n ziel aan de duivel zou hebben verkocht. Verderop op Hwy 61 vinden we een motelletje, op aanraden van de recepionist gaan we eten in het restaurantje tegenover het motel, gerund door een Libanese familie. De specialiteit: Kibbies. Een gehaktbal met tarwe en kruiden. Op aanraden van de serveerster krijgen we een mix van verschillende soorten.

Daarna lopen we naar het centrum van het dorpje door een arme en op het oog ongemakkelijke buurt. Eerst passeren we Red’s Inn, waar we meteen voor later op de avond worden uitgenodigd. We lopen door naar Ground Zero, een andere bluesclub die volgens de gids wat meer toegankelijk is. Van buiten ziet het er uit als een oud leegstaand pand. Van binnen trouwens ook, maar wel met muziek en een bar. Voor zeven dollar speelt de hele avond een goed bluesbandje. De koffie is gratis, de bourbon en het bier kosten weinig.

Als je Memphis zegt dan zeg je Elvis, en als je Elvis zegt, zeg je Graceland. (Slogan van Graceland: Where Elvis lives) De plek waar de King woonde en nu ook begraven ligt. Daar kun je natuurlijk niet zomaar voorbij rijden. We hebben ons helemaal overgegeven aan het massatoerisme en kopen kaartjes voor de platinum tour.

Met een klein busje worden we naar het huis aan de andere kant van de straat gebracht (nog geen vijf minuutjes lopen), door een audiotour worden we vervolgens door het huis geleid. Het is druk, maar nog te doen. Het huis is ingericht volgens de moderne wensen uit de jaren zeventig. Felle kleuren, veel tapijt, ook op het plafond. Met de platinum tour mogen we ook nog langs (1) de auto’s van Elvis, (2) de outfits van Elvis, (3) de twee vliegtuigen van Elvis én (4) een tentoonstelling over Elvis’ dienstjaren in Duitsland. Met een flinke overdosis Elvis rijden we door naar het zuiden naar Mississippi, naar de roots van de blues.

Overal in Memphis is muziek, van blues tot country, rock en soul. Hier zijn wat foto’s van de afgelopen twee dagen.

Beale Street, ooit het kloppende hart van de zwarte gemeenschap in Memphis. Nu vooral de plek om souvenirs te kopen en te luisteren naar bluesbandjes.

De Sun Studio van Sam Phillips. Hier namen onder andere Elvis Presley en Johnny Cash hun eerste nummers op.

Lees verder in Walking in Memphis »

Een dag vol muziek kan natuurlijk niet ontbreken hier in Nashville, dus vandaag vroeg op pad voor ons portie country. We begonnen met een tour door RCA Studio B. Dit is de enige studio op Music Row die open is voor het publiek, er wordt dan ook niks meer opgenomen. Maar in het verleden hebben er grote namen nog grotere hits opgenomen, ik noem een Elvis, Jim Reeves, Roy Orbison en natuurlijk het meest gezongen liedje rondom mijn persoontje, Dolly Partons Jolene. De instrumenten die deze artiesten gebruikt hebben voor nachtelijke opnamesessies zijn nog te bewonderen.

Al sinds mijn aankomst in de VS ben ik op zoek naar nieuwe schoenen. Totdat we vandaag in Nashville aankwamen, was het een lastige zoektocht. Een verslag in beeld.

Deze mocht ik niet meenemen uit de Country Music Hall of Fame.

Dit paar was van Buddy Holly

Lees verder in Schoenen uit Nashville »

Zoals het hoort zijn we deze zondag begonnen met een stevig ontbijt van roereieren met spek. Een aantal ladies die gisteravond dronken achter ons zaten in de bar zitten nu weer achter ons in de ontbijtzaal, zij kunnen dit ontbijt vast goed gebruiken.

Daarna vertrekken we richting Nashville; met muziek van Johnny Cash op de achtergrond via de regionale wegen. Onderweg stoppen we om de vermoedelijke geboorteplaats van Abraham Lincoln te bezoeken in Hodgenville. Het dorp telt twee straten met een rotonde, waar een groot beeld van Abe de bezoeker afleidt. Ongeveer twee mijl verderop blijkt een bos te zijn waar de ouders van Lincoln een houten hutje hebben gebouwd vlakbij een stroompje: Sinking Spring. Ondanks dat Abraham hier maar twee jaar heeft doorgebracht, hebben ze er een behoorlijk bezoekerscentrum rondom gebouwd. Er is een museumpje dat eigenlijk grotendeels bestaat uit aannames; waarschijnlijk heeft Lincoln deze boom gezien, want die stond op de hoek van het land van zijn vader, zijn moeder heeft Abe leren schrijven want zij kon haar naam schrijven, maar de mooiste was wel die over het hutje. Men is er zeker van dan Lincoln op deze plek is geboren en lange tijd dacht men dat het hutje dat ze hadden ook echt het geboortehutje was. Daarom hebben ze, om het hutje goed te kunnen bewaren, er een neo-klassieke tempel omheen gebouwd. Hiervoor heeft president Theodore Roosevelt in 1909 zelfs nog de eerste steen gelegd. Maar later zijn ze toch gaan beseffen dat het vrijwel onmogelijk was dat dit het echte hutje was, er klopten een aantal dingen niet zoals de grootte en de hoogte. Maar het gaat dus om het idee; de grote Lincoln is geboren in een houten hutje.