Warning: file_put_contents(/domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/cache/208162b642d29f4e8aa80d0d8cc1a0c1.cache) [function.file-put-contents]: failed to open stream: Permission denied in /domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/FlickrTagCommon.php on line 202

Warning: file_put_contents(/domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/cache/7115e0ec22c3ac71c8ae23155918d4fb.cache) [function.file-put-contents]: failed to open stream: Permission denied in /domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/FlickrTagCommon.php on line 202

Warning: file_put_contents(/domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/cache/2c2c95fe649419099a18b0b3208f3a28.cache) [function.file-put-contents]: failed to open stream: Permission denied in /domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/FlickrTagCommon.php on line 202

Warning: file_put_contents(/domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/cache/8d3d0eaa7acaf35e7c7d377df4a2030f.cache) [function.file-put-contents]: failed to open stream: Permission denied in /domains/minitrue.nl/DEFAULT/blog/wp-content/plugins/flickr-tag/FlickrTagCommon.php on line 202

Een verslag van drie NEC-supporters op weg om hun club in Boekarest te ondersteunen. Dat we uiteindelijk langer onderweg waren naar Boekarest, dan dat we uiteindelijk in Boekarest zijn geweest, is waar. Maar dat maakt de indrukken die we daar hebben opgedaan niet minder.

Woensdag 1 oktober

Een draadbreuk tussen Utrecht en Rotterdam zorgt ervoor dat ik al in ‘s-Hertogenbosch bij Hans en Koen in de trein richting Roosendaal kan stappen om af te reizen naar Brussel Zaventem. Hier kunnen we in ieder geval nog veilig rondlopen in ons NEC-shirtje. De politie raadt af om dat in Boekarest te doen, een beetje gespannen vanwege de wedstrijd en de sfeer eromheen zijn we dus wel.

Het vliegen was dit weekend ronduit een drama. De vlucht van EasyJet van Brussel Zaventem naar Milaan Malpensa heeft meer dan een uur vertraging, waardoor we pas rond een uur of twaalf in ons hotelletje in de buurt van Milaan aankomen. Na een biertje of een wijntje gauw naar bed om te proberen nog wat slaap te pakken. (Lukt uiteindelijk bij mij niet echt, zal wel de wedstrijdspanning zijn geweest.)

Donderdag 2 oktober

De grote dag gaat verder met dat waarmee de vorige dag was geëindigd: vertragingen. Deze keer toch iets vervelender omdat (a) de vertraging meer dan twee uur bedraagt en (b) omdat hierdoor onze planning in Boekarest aardig in de war wordt geschopt. Gelukkig kunnen we in Milaan de tijd een beetje doden door een potje te toepen met andere NEC-supporters die de avond ervoor in Milaan al naar Inter – Werder Bremen waren geweest.

Oorspronkelijk zouden we om kwart over twee landen in Boekarest, dat wordt nu uiteindelijk half vijf/kwart voor vijf. En dat terwijl we om zes uur moeten verzamelen op het Constitutieplein (op minimaal een uur rijden met rustig verkeer). Gelukkig was daar de ge-wel-dig-e service van de supportersbegeleiders van NEC! Speciaal voor de laatkomers is er speciaal een bus gecharterd die de supporters op het vliegveld opvangt en naar het plein brengt, inclusief politieagenten in burger. Echt super geregeld van NEC. De Roemenen hebben echter – per ongeluk – geen rekening gehouden met de files rond die tijd richting het centrum. Doordat de politieagenten ook in een burgerauto rijden, kunnen we moeilijk door het verkeer komen, maar dankzij onze (vloekende en tierende) scheurende buschauffeur redden we het om met nog drie kwartier voor de aftrap op het Consitutieplein aan te komen.

Daar staat de Roemeense politie klaar om ons te fouilleren, bij de NEC-steward kunnen we ons voorlopige kaartje omwisselen voor het echte toegangskaartje. De bagage kan gelukkig – na een inspectie – in de bus blijven liggen, maar we hebben geen tijd meer om NEC-shirtje en fotocamera uit de tas te halen. Achja, als we de wedstrijd maar halen. En dat gaat precies goed: De Roemeense politie escorteert ons (deze keer mét loeiende sirenes) door het drukke en chaotische verkeer van Boekarest.

Precies tien minuten voor de aftrap komen we aan bij het stadion, na opnieuw te zijn gefouilleerd worden we toegelaten tot het NEC-vak, waar onze collegafans zich al een uurtje aan het opwarmen zijn. (Sfeerimpressie op YouTube) Door de race tegen de klok en de intimiderende sfeer in het stadion sta ik het begin van de eerste helft te trillen op m’n benen. Dat een paar (wannabe) bosjesmannen en Dinamofans het verstandig vinden om elkaar op te zoeken en uit te dagen draagt daar niet echt aan bij. Gelukkig maakt de Roemeense ME snel korte metten.

De tweede helft blijft de spanning onverminderd groot, maar dan vooral door het sportieve aspect op het veld. Het ziet er naar uit dat NEC overeind blijft tegen de aanvalsgolven van Dinamo. Sterker nog, het creëert zelf een aantal flinke kansen. De klok tikt door. Als Dinamo zelfs de allergrootste kans (kijken op eigen risico) in de drieennegentigste minuut weet te verprutsen, is het gedaan. De scheids fluit af, het NEC-vak ontploft. We zijn door naar de volgende ronde! Wie had dat een half jaar geleden na de schandelijke nederlaag in de KNVB-beker tegen FC Zwolle gedacht?

We moeten even wachten (“Wij doen het licht wel uit!”) totdat de Dinamofans weg zijn uit het stadion, maar we mogen wel als eerste met de bus weer terug naar het Constitutieplein. Vandaar pakken we een taxi naar de buurt van ons appartement. Daar moeten we meteen al betalen. (“Creditcard? Dan komt er BTW bij…” Hmm). Toch maar nog even een buurtwinkeltje opzoeken om met een biertje in het appartement nog even na genieten van de wedstrijd. Moe, maar heel erg voldaan slapen we in. (Omdat we dus in het stadion zelf geen foto’s hebben gemaakt, zie je hier de foto’s uit de fotoreportage van De Trouwe Honden.)

Vrijdag 3 oktober

Vandaag gaan we de toerist uithangen in Boekarest, maar eerst slapen Koen en Jeroen nog een beetje uit. Hans verwent ze met een gebakken eitje.

Daarna gaan we met de bus richting het centrum op zoek naar een bureautje met Tourist Information, maar dat blijkt er niet te zijn. Dan lopen we op goed geluk maar een beetje door het centrum. Wat opvalt is dat de stad heel erg vervallen is, maar wel vol hangt met enorme reclameborden. Veel arme mensen, af en toe wat straatkinderen, maar ook weer mensen die er heel netjes en verzorgd (Italiaans?) uitzioen. De zege van het kapitalisme zullen we dan maar zeggen. Wel wordt er op veel plaatsen een begin gemaakt om gebouwen op te knappen of worden er simpelweg nieuwe gebouwen neergezet. Een stad voor toerisme is Boekarest hierdoor nog helemaal niet, terwijl er genoeg moois te zien is in de stad.

Nadat we op een terrasje een biertje hebben gedronken, slenteren we nog wat door de stad en komen weer langs een herenkapper waar we eerder ook al voorbij kwamen. Koen is net voordat we naar Boekarest gingen nog geweest, maar Jeroen kan wel een knipbeurt gebruiken en bij Hans kan er ook wel een stukje af. Voor veertig lei per persoon (ongeveer twaalf euro, waarschijnlijk toerist-afzet-prijs) worden we gewassen, tot in de puntjes geknipt, weer gewassen en nauwkeurig gestyled. Ik heb nog nooit zoveel aandacht gehad van een kapper. Koen maakte de volgende fotoreportage:

Daar hebben we honger van gekregen. Op de weg terug naar het appartement vinden we een Roemeens restaurantje waar we met z’n drieën voor zo’n dertig euro een acceptabele mixed-grill krijgen voorgeschoteld. Een toetje hebben ze niet, ook niet als we het lief vragen bij de oberin. Dan maar een ijsje onderweg voor Koen en Jeroen.

Zaterdag 4 oktober

Vroeg opstaan om het vliegtuig te halen. In tegenstelling tot de eerste vlucht is nu zo’n vijftig procent NEC-fan, dus de sfeer zit er meteen gezellig in. (“Tot ziens tegen AC Milaan!”) Gelukkig geen vertraging, maar nog wel een monsterreis van Brussel Zuid (Charleroi) naar Nijmegen. Gelukig heeft Lenie al een tafeltje bij Kostas gereserveerd om onze rammelende magen te vullen. Daag Boekarest!