Heb je dat soms, dat je overdag al zin hebt om ’s avonds verder te lezen in het boek dat op je nachtkastje ligt? Dat had ik met De schaduw van de wind, maar de afgelopen weken zeker met Carlos Ruiz Zafóns nieuwe boek Het spel van de engel.

Het vuistdikke boek vertelt het verhaal van schrijver David Martín in – uiteraard – Barcelona, deze keer in de broeierige jaren 20. Martín klimt van hulpje in een drukkerij via misdaadromanschrijver met een wurgcontract op tot een echte literaire schrijver. Om vervolgens genadeloos in de pers neergesabeld te worden. Ondertussen komen steeds meer interessante personages voorbij: een zachtaardige boekverkoper, een mysterieuze uitgever en een zichzelf opdringende secretaresse. Leuk effect is dat Martín (de ik-persoon van het boek) een hele aardige man is, maar zo af en toe wat humeurige trekjes heeft. Dus eigenlijk heel identificeerbaar…

Naar mate heb boek vordert komt er stiekem steeds meer spanning in het verhaal rondom uitgever Corelli die Martín vraagt om een ‘nieuwe’ bijbel te schrijven, als nieuw religieus schrift dat de wereld zal veranderen. Martín krijgt alvast een enorm voorschot op z’n nieuwe werk. Is Corelli nu te vertrouwen of niet? En was het toeval dat de uitgevers van Martíns wurgcontract omkomen bij een brand?

Ik heb in ieder geval genoten van het boek en een aantal recensenten met mij, maar blijkbaar zijn er ook een paar recensenten die moeite hebben met een zogenaamde “bovennatuurlijke dimensie” in het boek. Mysterieus ja, maar een “bovennatuurlijke dimensie” die het verhaal ongeloofwaardig maakt heb ik niet kunnen ontdekken. En wat dan nog, de beste impressionistische literatuur zit vol met bovennatuurlijke dimensies en dat maakt het nog echt geen slechte boeken. Gewoon lekker meenemen op vakantie.