Jaloers op de Vlaamse Brusselaar

Man, wat ben ik stikjaloers op het gemak waarmee de Vlaamse Brusselaar (in mijn ogen) zo goed tweetalig zijn: Nederlands waar het kan en Frans waar het moet. Of andersom. Ondanks m’n wekelijkse uurtjes Franse les, kom ik voorlopig niet verder dan een brood bij de bakker bestellen. Ik krijg al klamme handen als ik eraan denk dat ik volgende week naar de kapper moet. Niets van dat alles bij menig bevriende Belg in Brussel.

Ik werd gisteravond in het prima restaurant Le Zinneke (met Brusselse keuken) nog extra met m’n neus op de feiten gedrukt. Naast ons zat een Brusselse familie met een dochtertje van (schat ik) zo’n jaar of vier. Moeiteloos wisselde ze tussen Nederlands en Frans. Net als de rest van haar familie.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Misschien vanmiddag op café maar eens een gesprekje aanknopen met m’n buurman, om te oefenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *