In ieder geval tot aan de verkiezingen voor het Europees Parlement in juni zal ik doordeweeks m’n intrek nemen in ‘de Max’, het appartement van de fractie midden in Brussel. Uiteraard zal ik proberen om af en toe leuke berichtjes te blijven schrijven op Minitrue.nl, onder andere over mijn zoektocht naar interessante internetcampagneideetjes en over de verwonderingen in de Brusselse/Europese/Belgische samenleving.

Als medewerker van de GroenLinksdelegatie in het Europees Parlement weet ik in ieder geval ook waar ik zeker niet over ga schrijven: interne partijpolitiek. Dus géén berichtjes over:

• Het lijstrekkersreferendum en de kandidaten voor de lijst
• Het verkiezingsprogramma voordat het is goedgekeurd door het ledencongres
• Vertrouwelijke informatie uit de fractie (duh!)

Helaas. Heb je toch meer behoefte om je vol te zuigen met GroenLinks intern geneuzel nieuws? Neem eens een kijkje op Planeet GroenLinks, waar alle GroenLinksblogs automatisch worden verzameld. Officieel verkiezingsnieuws staat op onze nieuwe verkiezingsportal verkiezingen2009.groenlinks.nl.

Gisteren , op een normale rustige maandagavond sta ik dus achter de bar te werken. Plots horen we buiten een hels kabaal komt daar iemand keihard van de trappen gevallen binnegestrompeld, gevolgd door een hele delegatie. Ik geloofde mijn ogen niet maar eerste minister van Defensie, P.De Crem komt daar echt s t i e p e l z a t binnen gestrompeld.
Nu weten we allemaal dat de Belgische trots niet bij mijnheer De Crem  moeten leggen maar wat ik gisteren heb gezien heeft mij diep diep diep beschaamd gemaakt om mijzelf residente van Belgie te noemen.

Het ergste moest eigenlijk nog komen… Tijdens een gesprekje met zijn raadgever vroeg ik wat ze precies hebben gedaan in NY… wel zei die we hadden wat vergaderingen…Ik vroeg waar gingen die dan over…hij zei tja eigenlijk zijn deze geannuleerd want de rest van de UN zat in Geneve ( allee goe de Belgische minister met delegatie zit hier maar hun afspraken in Geneve…)dus vroeg ik weer ‘wisten jullie dat dan niet op voorhand… zegt hij ‘ jawel hoor maar weet je het is momenteel zo stil in Brussel, niks gebeurd er, dus konden we evengoed naar NY gaan, weet je ik was hier nog nooit geweest ????!!…
(Bron: Living in New York -Belgische defensie in New York City)

Minister De Crem ontkende eerst alle beschuldigingen: De minister was niet dronken en het ministerie had niet naar Nathalies baas gebeld. Totdat de minister tijdens Kamervragen toch moest toegeven dat de blogpost wel waar was én dat er telefonisch contact is geweest tussen het ministerie en de kroegbaas van Nathalie in New York. En wie is nu het slachtoffer? Lees de reactie van de minister op Kamervragen:

De Crem bestempelde de hele saga als een non-event, maar vindt wel dat bloggen steeds meer een gevaarlijk fenomeen wordt. “Iedereen kan naar goeddunken en zonder verantwoordelijkheid dingen schrijven en het is bijna onmogelijk om zich daar tegen te verdedigen. Iedereen hier is een potentieel slachtoffer. We moeten ons daar over bezinnen”, dixit de CD&V-excellentie.
(Bron: HLN.be – De Crem na New Yorkse kater: “Bloggen is gevaarlijk”)

De agenda van het werkbezoek is op verzoek van een groen Kamerlid opgevraagd, maar de agenda is ondertussen nog steeds niet boven water.

(Dank aan Sargasso voor de linktip.)

Bonus: Maarten Schenk schrijft op zijn weblog Blogologie dat hij vindt dat de barvrouw terecht is ontslagen omdat ze een soort van beroepsgeheim zou hebben. Op zich zit daar wat in, maar het lijkt me in dit geval dat dit voorval toch duidelijk andere belangen spelen die zwaarder wegen. En helaas ben je – volgens mij – als politicus altijd een publieke figuur, ook tijdens je privé-cafébezoek. En je kunt je afvragen of het cafébezoek van De Crem nu privé of ‘in functie’ was. Of zijn er ervaringsdeskundigen op Planeet GroenLinks die daar anders over denken?

Uitslapen! Met de ‘do not disturb’-kaart aan de deur laten we het ontbijt op deze zondag aan ons verbijgaan. We beginnen meteen met echte café au lait met cichorei en beignets in het French Quarter, de oude binnenstad van NOLA (zoals je New Orleans makkelijker schrijft). Uiteraard wel in een grid gebouwd, maar nog vol met oude (Spaanse) huizen. We snappen meteen waarom New Orleans de meest Europese stad van de VS wordt genoemd. De wandelroute van de Lonely Planet leidt ons langs interessante plekjes, een heerlijk ijswinkeltje en leuke muzikanten.

Om drie uur kunnen we aansluiten bij een geschiedenistour over het ontstaan van New Orleans. We zijn de enige, maar dat weerhoudt onze gids er niet van om een uur en een kwartier uit te wijden over de geschiedenis van New Orleans. We zien onder andere de tekst van het verdrag van Rijswijk en een afschrift van de bekende Lousiana Purchase waarin Napoleon de Franse kolonies op het Amerikaanse vaste land verkocht aan de jonge VS voor 15 miljoen dollar.

USS Cairo

Uiteindelijk moesten de zuiderlingen zich overgeven op 4 juli 1863. En tot de Tweede Oorlog werd daarom Independence Day in Vicksburg niet door de blanke bevolking gevierd, alleen door de African-Americans, de (afstammelingen van de) bevrijde slaven.
Vrij snel na de burgeroorlog werd het gebied rondom Vicksburg, waar de noorderlingen en de zuiderlingen in loopgraven soms oog in oog met elkaar stonden, uitgeroepen tot een nationaal park. Na een reünie van soldaten uit beide kampen in 1917 werden er in het park monumenten opgericht voor soldaten uit verschillende staten.

In het park is een rondleiding uitgezet van 16 mijl (ongeveer 26 kilometer), die je geheel in Amerikaanse traditie natuurlijk met de auto moet volgen. In veertien stops rij je langs de monumenten voor de deelnemende soldaten en langs de beide linies en en zie je hoe de beide legers gelegen hebben. Het enige vervelende was alleen dat ons gehuurde nieuwe hypermoderne GPS-systeem dat ons automatisch van informatie had moeten voorzien bij de verschillende stops niet werkte. Achja, dan selecteren we maar ‘met de hand’ de video’s met uitleg van de parkwacht. Nu weten we echt (bijna) alles over de Amerikaanse burgeroorlog.

Als je Memphis zegt dan zeg je Elvis, en als je Elvis zegt, zeg je Graceland. (Slogan van Graceland: Where Elvis lives) De plek waar de King woonde en nu ook begraven ligt. Daar kun je natuurlijk niet zomaar voorbij rijden. We hebben ons helemaal overgegeven aan het massatoerisme en kopen kaartjes voor de platinum tour.

Met een klein busje worden we naar het huis aan de andere kant van de straat gebracht (nog geen vijf minuutjes lopen), door een audiotour worden we vervolgens door het huis geleid. Het is druk, maar nog te doen. Het huis is ingericht volgens de moderne wensen uit de jaren zeventig. Felle kleuren, veel tapijt, ook op het plafond. Met de platinum tour mogen we ook nog langs (1) de auto’s van Elvis, (2) de outfits van Elvis, (3) de twee vliegtuigen van Elvis én (4) een tentoonstelling over Elvis’ dienstjaren in Duitsland. Met een flinke overdosis Elvis rijden we door naar het zuiden naar Mississippi, naar de roots van de blues.

Overal in Memphis is muziek, van blues tot country, rock en soul. Hier zijn wat foto’s van de afgelopen twee dagen.

Beale Street, ooit het kloppende hart van de zwarte gemeenschap in Memphis. Nu vooral de plek om souvenirs te kopen en te luisteren naar bluesbandjes.

De Sun Studio van Sam Phillips. Hier namen onder andere Elvis Presley en Johnny Cash hun eerste nummers op.

Rendezvous: De ingang is alleen te bereiken via een achteraf steegje. Maar als je eenmaal binnen bent krijg je de lekkerste spareribs volgens geheim recept.

Het hotel waar Martin Luther King werd neergeschoten. Nu de lokatie van een indrukwekkend museum over de Amerikaanse burgerrechtenbeweging.

Gibson gitaarfabriek: Gemiddeld tweeduizend dollar per stuk.

Stax: Soul komt niet alleen uit Detroit, maar ook uit Memphis. O.a. van Otis Redding en B.B. King.

Al sinds mijn aankomst in de VS ben ik op zoek naar nieuwe schoenen. Totdat we vandaag in Nashville aankwamen, was het een lastige zoektocht. Een verslag in beeld.

Deze mocht ik niet meenemen uit de Country Music Hall of Fame.

Dit paar was van Buddy Holly

Ook deze mocht ik niet (nu van Joline, die er spijt van had dat ze me deze had laten zien in de winkel)

Forza NEC, olé olé olé!

En dus werden het deze Reeboks.

De oranje veters kunnen naar believe worden omgeruild voor bruine veters, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Na Cincinatti rijden we vandaag verder door de eerste ‘zuidelijke’ staat van de Verenigde Staten, Kentucky. Een staat die voornamelijk bekend staat om haar paardenfokkerijen en bourbon. Met dat eerste heb ik iets minder, met dat laatste des te meer. We zijn bij allebei op bezoek geweest.

Eerste stop is het dorpje Lexington waar een heel aardig oud mannetje (“Eindhoven? Ah, a bridge too far!”) ons vertelt over een wandelroute die we – heel Amerikaans – uiteraard ook met de auto kunnen doen. Het was een rijk dorpje met veel grote huizen (en een universiteit) maar het lijkt nu flink in slaap gesukkeld. We laten het dorpje lekker slapen en rijden door langs Keeneland, een paardenrenbaan waar toevallig ook de maandelijkse paardenveiling aan de gang was. Honderden mensen keurden de jonge paarden van verschillende fokkerijen en betaalden rustig tachtigduizend dollar voor één paard. Veel cowboyhoeden uiteraard.

Verder naar beneden op de Bluegrass Parkway komen we uit in een ander klein dorpje, Bardstown. Van het visitors center lopen we recht ons onderkomen voor de nacht binnen: Talbott Tavern. Een plaatselijke herberg, gesticht in 1779, waar zelfs de uit Frankrijk gevluchte koning Lodewijk Filips nog schijnt te hebben gelogeerd. Joline is helemaal verrukt door het bad op pootjes. De regio rond Bardstown stikt van de wiskeybourbonstokerijen en de slimste noemt zichzelf het Bourbon Heritage Center om zo de meest onwetende toeristen binnen te harken.

De tour door de opslaghuizen van de Heaven Hills Distillery is super. De tourguide is duidelijk iemand die hart heeft voor de bourbon en hij weet dat ook erg goed over te brengen op zijn toehoorders. De tour sluit af met een proeverij van twee soorten bourbon die gemaakt wordt door de Heaven Hilss Distillery. Hmmm, maar wel een beetje te duur om mee te nemen… Dan maar vanavond in de herberg maar een glaasje nemen. We hebben vrij toegang tot de bar waar een bandje speelt, helaas geen bluegrass, maar een Amerikaanse combinatie van rock en country.

Tuurlijk halen we de huurauto op midden in The Loop, de binnenstad van Chicago. Zo moeilijk kan het toch niet zijn met een automaat in een stad waar alle straten kaarsrecht lopen? Gelukkig deed onze TomTom het vrij snel, zodat we makkelijk op weg konden naar Jolines huis om de koffer in te pakken. Een lange dag om te rijden voor de boeg: Via Indianapolis (Indiana) naar Cincinatti (Ohio), waar we net over de grens met Kentucky (de vierde staat in één dag) in Newport een hotelletje hebben uitgezocht.

Maar voordat we om een uur of negen aankwamen in Cincinatti zijn we onderweg gestopt voor een all American dinner in Joyce’s Family Restaurant in West Harrison, precies op de grens tussen Indiana en Ohio. De special van de dag: Pan fried chicken. Haute cuisine is anders, maar de sfeer in dit road side restaurant is onmiskenbaar oer-Amerikaans, net zoals de enorme porties. Dit is het echte platteland van de Verenigde Staten, waar we de komende dagen als we verder door Blue Grass Kentucky rijden op weg naar het diepe zuiden nog veel meer van zullen zien.

‘s Avonds in Newport merken we dat Cincinatti en de regio veel Duitse immigranten heeft opgenomen. We treffen een (bijna) authentieke Beierse bierhal aan, het Hofbräuhaus. In het gezelschap van (naar het lijkt) studenten die nét 21 zijn geworden (met literpullen bier) of het nog niet zijn (met halve liters cola), drinken we een lekker Duits biertje. Aan het Amerikaanse bier moet ik maar een andere keer beginnen…