Zaterdag
Gauw terug naar de auto op weg naar Clarksdale: het dorpje op de crossroads van Highway 61 en 49, waar volgens het verhaal bluesgitarist Robert Johnson z’n ziel aan de duivel zou hebben verkocht. Verderop op Hwy 61 vinden we een motelletje, op aanraden van de recepionist gaan we eten in het restaurantje tegenover het motel, gerund door een Libanese familie. De specialiteit: Kibbies. Een gehaktbal met tarwe en kruiden. Op aanraden van de serveerster krijgen we een mix van verschillende soorten.

Daarna lopen we naar het centrum van het dorpje door een arme en op het oog ongemakkelijke buurt. Eerst passeren we Red’s Inn, waar we meteen voor later op de avond worden uitgenodigd. We lopen door naar Ground Zero, een andere bluesclub die volgens de gids wat meer toegankelijk is. Van buiten ziet het er uit als een oud leegstaand pand. Van binnen trouwens ook, maar wel met muziek en een bar. Voor zeven dollar speelt de hele avond een goed bluesbandje. De koffie is gratis, de bourbon en het bier kosten weinig.

Een dag vol muziek kan natuurlijk niet ontbreken hier in Nashville, dus vandaag vroeg op pad voor ons portie country. We begonnen met een tour door RCA Studio B. Dit is de enige studio op Music Row die open is voor het publiek, er wordt dan ook niks meer opgenomen. Maar in het verleden hebben er grote namen nog grotere hits opgenomen, ik noem een Elvis, Jim Reeves, Roy Orbison en natuurlijk het meest gezongen liedje rondom mijn persoontje, Dolly Partons Jolene. De instrumenten die deze artiesten gebruikt hebben voor nachtelijke opnamesessies zijn nog te bewonderen.

Zoals het hoort zijn we deze zondag begonnen met een stevig ontbijt van roereieren met spek. Een aantal ladies die gisteravond dronken achter ons zaten in de bar zitten nu weer achter ons in de ontbijtzaal, zij kunnen dit ontbijt vast goed gebruiken.

Daarna vertrekken we richting Nashville; met muziek van Johnny Cash op de achtergrond via de regionale wegen. Onderweg stoppen we om de vermoedelijke geboorteplaats van Abraham Lincoln te bezoeken in Hodgenville. Het dorp telt twee straten met een rotonde, waar een groot beeld van Abe de bezoeker afleidt. Ongeveer twee mijl verderop blijkt een bos te zijn waar de ouders van Lincoln een houten hutje hebben gebouwd vlakbij een stroompje: Sinking Spring. Ondanks dat Abraham hier maar twee jaar heeft doorgebracht, hebben ze er een behoorlijk bezoekerscentrum rondom gebouwd. Er is een museumpje dat eigenlijk grotendeels bestaat uit aannames; waarschijnlijk heeft Lincoln deze boom gezien, want die stond op de hoek van het land van zijn vader, zijn moeder heeft Abe leren schrijven want zij kon haar naam schrijven, maar de mooiste was wel die over het hutje. Men is er zeker van dan Lincoln op deze plek is geboren en lange tijd dacht men dat het hutje dat ze hadden ook echt het geboortehutje was. Daarom hebben ze, om het hutje goed te kunnen bewaren, er een neo-klassieke tempel omheen gebouwd. Hiervoor heeft president Theodore Roosevelt in 1909 zelfs nog de eerste steen gelegd. Maar later zijn ze toch gaan beseffen dat het vrijwel onmogelijk was dat dit het echte hutje was, er klopten een aantal dingen niet zoals de grootte en de hoogte. Maar het gaat dus om het idee; de grote Lincoln is geboren in een houten hutje.

In Chicago hadden we nog erg mooi weer, in tegenstelling tot in Cincinnati; het regende behoorlijk. Dat maakt een stad als Cincinnati niet echt prettig om in rond te lopen, zo’n geweldige stad is het niet.

Onze oplossing voor dit probleem was snel gevonden, het Underground Railroad Freedom Center.
Dit museum richt zich op de geschiedenis van de Underground Railroad, een route van het zuiden van Amerika naar het noorden die gevluchte slaven namen om te ontsnappen naar Canada. De route werd gevormd door de mensen die de slaven hielpen. De Ohio River, die de zuidelijke van de noordelijke staten scheidt en waaraan Cincinnati ligt speelde destijds een grote rol. Ohio in het noorden was een slavenvrije staat en Kentucky in het zuiden stond slavernij wel toe. Ontsnapte slaven moesten de rivier over proberen te steken, waar ze al iets dichter bij hun vrijheid waren. De Fugitive Slave Act van 1850 maakte daar ook een einde aan, want vanaf die tijd moesten ook mensen in het noorden ontsnapte slaven aangeven zodat ze terug konden naar hun eigenaar. De mensen die hielpen op deze route trokken zich daar dus weinig van aan, en bleven de slaven helpen.

Het was een heel Amerikaans museum, veel interactie, met een audiotour, een aantal schoolklassen die rondgeleid werden, een aantal films (waarvan eentje door Oprah Winfrey ingeleid) en heel veel informatie. We hebben er echt een hele tijd doorgebracht, zelfs nog geluncht voor heel weinig. Wel lekker, met sweet potato fries, en een dikke tosti.

We zijn net thuis van de rally in Grant Park, waar Barack Obama vanavond zijn overwinningstoespraak hield. Na de hele dag hard werken werden we alsnog beloond: wie tot half 8 bleef bellen kreeg twee kaartjes voor het park. En aangezien ik op de wachtlijst stond en ik dus verder kon fluiten naar kaartjes, ben ik gebleven. Jeroen heeft dus weer de hele dag in zijn eentje doorgebracht, maar met als beloning dat hij mee mocht uiteraard.

We hebben de hele dag nog mensen in verschillende staten (Indiana, New Mexico, Pennsylvania) gebeld met informatie over hun stembureau, of ze überhaupt gingen stemmen, of ze misschien al gestemd hadden en op wie. Het probleem was alleen dat deze mensen al vaker gebeld waren vandaag, vaak al meerdere keren (sommigen zelfs al acht keer), met precies dezelfde vragen. Niet iedereen reageerde dus even aardig, maar ja, ondertussen zijn we zo getraind dat we ons daar niks meer van aantrekken en maar proberen zo vriendelijk mogelijk te blijven.

Maar goed, na half 8 kregen we dus allemaal twee kaartjes voor de rally en zijn Jeroen en ik met duizenden anderen naar het park gelopen. Door security en de kaartcontrole, kwamen we dan eindelijk in het park aan. En daar moesten we nog een plekje bemachtigen. Het podium stond op een vreemde plaats, en de meeste mensen stonden dus naast het podium in plaats van ervoor. Maar de enorme schermen met CNN maakten veel goed. Het feit dat we een aantal staten binnen hebben gehaald door de effort vanuit Chicago gaf een enorm goed gevoel. En toen om tien uur kwam de verlossende staat Virginia (volgens mij) en was Obama officieel President Elect. Na dit bericht barstte de hele menigte uit in gejuich, mensen omhelsden elkaar, en werden helemaal gek.

Lees verder in We did it! »

Morgen is het dan eindelijk zo ver, de dag waarvoor ik twee maanden hier heb gewerkt: E-day. Het is de afgelopen dagen enorm druk geweest, er moesten nog veel mensen gebeld worden en de gegevens moesten nog in de database gezet worden. We zijn bezig met het allerlaatste project, Last Call 4 Change. Lange lijsten met namen en telefoonnummers komen non-stop uit de printers, worden verdeeld over 20 zogenoemde “satellite offices”, en worden dus gebeld. Het gaat erom om te weten te komen of mensen al hebben gestemd, of ze gaan stemmen, zoja op wie, en of ze weten waar hun stembureau is. Deze actie is op zaterdag begonnen door het hele land, en op die dag alleen al zijn er meer dan 450.000 telefoontjes gepleegd. Een enorm aantal, en waarschijnlijk een heel groot deel daarvan is vanuit Chicago gedaan.

De satellite offices worden bemand door vrijwilligers uit de Illinois headquarters. Zodoende was ik vorige week ook gevraagd of ik er ook eentje wilde runnen en daar ben ik natuurlijk op in gegaan. Dus zaterdag ben ik naar een kantoor van een lokale vakbond gegaan waar we een phone bank hebben opgezet. We hadden luxe stoelen, draadloos internet en een tv. Het enige dat we niet hadden waren mensen die kwamen bellen. Ik zou tussen 9 en 9 werken, maar ben rond half 3 weggegaan want er waren welgeteld twee mensen komen opdagen. Dat viel tegen, maar blijkbaar hebben andere phone banks het wel erg goed gedaan. Zondag daarentegen ben ik naar een ander vakbondskantoor gegaan, en daar was het blijkbaar heel druk geweest zaterdag, en ook zondag was de opkomst hoog. En weer heb ik me zitten verbazen over het aantal mensen dat zich vrijwillig inzet, hele dagen gaat zitten bellen en zomaar voor 20 mensen lunch verzorgen. Ook op het Illinois hoofdkantoor is het gekkenhuis geweest, zoveel mensen die overal een plekje zochten om te kunnen bellen; op de trap, op de grond, in gangetjes of staand tegen de muur.

Lees verder in Last Call 4 Change »

Nou, het is al een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven, en uit verschillende hoeken kwam het verzoek om nieuwe verhalen. Bij deze dus.

Een paar weken geleden is Saskia hier op bezoek gekomen. Het was een supergezellig weekend, en het was leuk om wat toeristische dingen te doen. De week erna kwam Koen (Jeroen’s broertje) hier voor een weekje. Het was herfstvakantie voor deze kersverse basisschoolleraar, dus iedere dag begon met uitslapen. Maar daarna zijn we de stad gaan verkennen, heel veel gelopen en gezien. Op de zondag van Koen’s bezoek was de Chicago Marathon, 1 van de 5 grootste in de wereld, 45,000 mensen lopen de 26 mijl door de stad, en geen idee hoeveel mensen komen kijken. Wij waren, door het uitslapen, helaas te laat om er echt iets van mee te krijgen. Het was wel nog een hele warme en mooie dag, dus geweldig om door de stad te slenteren. Zo ook op maandag, de shopdag. We hebben een hoop winkels op Michigan Avenue gehad, en dus wederom erg veel gelopen. Deze dagen hebben we gewoon thuis gekookt trouwens, dikke hamburgers zelf gemaakt en lekkere pasta.

Lees verder in Visite, visite… »

Nouja, heel dichtbij dan toch.

Vorige week heb ik een praatje gemaakt met een van de mensen die het Illinois hoofdkantoor runt, en hij zei me dat het mogelijk is om ook op het nationale hoofdkantoor te werken. Ik had het al eerder gehoord, maar ook dat het heel moeilijk was om daar binnen te komen. Maar ik kreeg een mailtje of ik ook wilde helpen op het hoofdkantoor, en zo ja, wanneer. Ik heb opgegeven dat ik door de week kan komen, en ik kreeg dinsdag al meteen een mailtje dat ik uitgenodigd was en hoe ik bij het kantoor moest komen. Eigenlijk kreeg ik drie mailtjes met hoe ik daar moest komen, maar dat wijten we maar aan de georganiseerde chaos die overal in de campagne schijnt te heersen.

Ik moest naar Michigan Avenue gaan, en daar een groot kantoorgebouw vinden. Nu staan er veel grote gebouwen in de stad, maar ik had voor de verandering geen moeite met het vinden van dit gebouw. Het is een groot kantoorgebouw, met op de eerste verdiepingen allemaal winkels en eettentjes (of course). Na twee roltrappen kom je bij de security check. Bij een balie moet je je paspoort geven en zij kijken dan of je als gast staat opgeschreven. Gelukkig was dat het geval, en ik kreeg een sticker met mijn naam erop en de datum van vandaag. Het was de bedoeling dat ik die ergens op zou plakken waar hij constant zichtbaar was. Hoe Amerkaans, er stond nog net niet op “I speak English and Dutch”. Na deze check kon ik kiezen tussen de liften links en recht, en natuurlijk koos ik de verkeerde. Nouja, in de goede lift kon ik naar de 19e verdieping, waar het Obama hoofdkantoor zich bevindt.

Lees verder in In het hol van de leeuw… »

Tijdens al het verkiezingsgeweld is er natuurlijk ook tijd voor activiteiten die niks te maken hebben met campagnes, canvassing, bellen en debatten. Ik heb na afgelopen weekend één ding van mijn “ooit nog doen lijst” kunnen schrappen; ik heb aan een trapeze gezwierd.

Dat is ook de reden dat ik nu pas schrijf, ik heb drie dagen met enorme spierpijn rondgelopen. Nouja, gestrompeld, want ik was niet in staat om een beetje normaal rechtop te lopen (laat staan opstaan van een stoel) door de spierpijn in mijn buik en schouders.

Mijn huisbaas Chris heeft een aantal jaren geleden deze sport ontdekt, en was meteen verslaafd. Hij doet het al behoorlijk lang en is dan ook een ervaren trapeze artiest. Ik wist niet dat dit buiten het circus om kon.

Lees verder in In het circus? »

Ik kan, voor degenen die willen, Obama dingen bestellen bij het vrijwilligerskantoor. Ik heb even een klein lijstje gemaakt van wat ze zoal op voorraad hebben. Het zijn geen fancy dingen en niet alles uit de online store hebben ze zomaar.

De rally signs kosten 2 dollar, de buttons zijn 3 dollar (2 voor 5), en de bumper stickers ook 3 dollar (2 voor 5). Ze hebben ook t-shirts, weet niet precies welke dus heb er ook geen plaatje van. Die zijn trouwens rond de 20 dollar. Ook als je dingen uit de online store wil hebben kan ik ze bestellen, maar er schijnt nogal een lange wachttijd te zijn.

Dus laat me maar weten wat je wilt hebben, hieronder in een reactie of in een mailtje!

Update van Jeroen: Dan zorgen wij ervoor dat ‘t allemaal in een grote doos met de post richting Nijmegen/’s-Hertogenbosch/Utrecht komt. Afrekenen bij het afhalen.