Mooie Fresco’s, schitterende kerkjes en leuke winkeltjes

En Joline heeft ook haar laatste stukje afgeschreven. Samen met Elf kilometer in de rij om de paus te zien, Struikelen over de Polen in Rome en Van de regen in de drup hebben we een mooi verslag van onze vakantieweek in Rome. En vergeet het fotoalbum natuurlijk niet!

maandag 11 april
Ondanks dat ons originele schema compleet in de soep is gelopen, zal het begin van deze dag wel volgens de planning verlopen. We gaan namelijk de Vaticaanse Musea bezoeken. Na ongeveer anderhalf uur in de rij te hebben gestaan tussen Franse schoolkinderen komen we bij de ingang langs een bordje dat zegt dat de Sixtijnse Kapel dicht is. Helaas, maar niks aan te doen. De musea staan boordevol oude gebruiksvoorwerpen, bustes van heiligen en pausen en als hoogtepunt de Stanze van Raphael. Omdat de Sixtijnse kapel dicht is, staan er in de tuin een aantal borden met foto’s en uitleg. Ook hebben we op een gegeven moment uitzicht op de pauselijke tennisbaan en een schommel, glijbaan en klimrek (?). Na hier ruim drie uur te hebben rondgewandeld hebben we toch wel wat honger. Het restaurant van de musea is dan ook snel gevonden en we nemen allebei een lekker bordje pasta en een groot stuk taart. Na deze zware lunch gaan we nog langs bij de Sint Pieter, waar het nu nog steeds druk is, maar er is in ieder geval geen mis aan de gang. Weer moeten we door de poortjes en nu nemen we ruim de tijd om alle beelden van dreigende pausen te bekijken.

Na de Sint Pieter pakken we de bus naar het eiland in de Tiber. Wanneer we uitstappen regent het alleen alweer, maar gelukkig is het maar een bui. We steken het eilandje over en komen uit bij de Santa Maria in Cosmedin, de kerk van de Bocca della Verità. Aan de overkant staan nog twee oude tempels, maar om daar te komen moeten we met gevaar voor eigen leven oversteken. Dit is ons gelukt en de tour gaat verder naar de volgende kerk, de San Giorgio in Velabro. Dit is een klein, donker kerkje waar in 1993 een bomaanslag is gepleegd. Symbolisch of niet, in de kerk hebben we gezelschap van een oude duif, die niet bang is voor de mensen met hun fototoestellen.

Deze dag brengt ons langs veel kerken, de volgende is de San Pietro in Vincoli. Deze kerk heeft, volgens de overlevering, de ketens van Petrus waarmee hij vastzat in de Marmertijnse gevangenis in bezit. Ook staat hier het bekende beeld van Mozes met de hoorntjes van Michelangelo. Tot een van de mooiste kerken van Rome wordt de Santa Maria Maggiore gerekend. Wanneer we hier aankomen is hier een mis aan de gang, het is een beetje genant om dan ongegeneerd een hoop foto’s te maken. Sommige mensen trekken zich hier overigens niets van aan.

Na al deze kerken bezichtigd te hebben, bedenken we wat we willen eten. Op zich hebben we nog niet zoveel honger, aangezien de lunch van die middag nog steeds niet verteerd is. Daarom besluiten we naar een supermarktje te gaan en we kopen een paar broodjes, een worstje en een mozerellakaasje. De ontbijtbordjes die al klaar staan voor de volgende dag moeten dan noodgedwongen maar twee keer gebruikt worden. Na het eten lezen we nog wat en kunnen we lekker gaan slapen.

dinsdag 12 april
Dit is onze laatste hele dag in Rome, en we hebben eigenlijk al veel gedaan wat op onze planning stond. We besluiten om nog een keer de Mercato delle Stampe te zoeken, aangezien het nu mooi weer is en de oude tekeningen dan niet zo nat worden. Na een beetje zoeken komen we eindelijk de kraampjes tegen die we al lang zoeken. Aardige verkopers proberen je voor veel te veel geld reproducties van oude tekeningen aan te smeren, wat ze nog lukt ook. Ik heb een reproductie gekocht van de Piazza Navona. Na nog een beetje rondlopen tussen de kraampjes gaan we weer terug naar de hotelkamer.

De rest van de dag staat gepland als winkeldag, maar omdat de meeste winkels tussen de middag nog gewoon dicht zijn, gaan we eerst de pas verworven tekening terug brengen, en het marktje bezoeken dat op het plein aan de overkant van het hotel gehouden wordt.

Halverwege de middag gaan we dus weer terug naar de stad en beginnen onze tocht tussen de vele designerwinkels. We komen mensen tegen met bedienden die twee meter achter hun lopen, handen vol met tassen. Jeroen vindt een blouse en een broek, ik twee t-shirts. Helemaal moe, maar tevreden gaan we weer terug. We hebben reeds besloten om vanavond te eten in het restaurant dicht bij het hotel. Dit was volgens de eigenaresse van het hotel typisch Italiaans. Dit blijkt helemaal waar te zijn.
We krijgen een kaart vol met typisch Italiaanse gerechten, antipasti’s, veel pasta’s, pizza’s en carni. Ik wil graag de meloen met ham, maar dat kan niet, die is er alleen in de zomer. Nouja, dan maar de gemixte voorgerechtjes en als hoofdgerecht kip met kaassaus. Jeroen begint met pasta en als hoofdgerecht krijgt ie een bord met kaas en truffel. De nagerechtjes bestaan uit lekker vers fruit. Omdat het de laatste avond is, sluiten we af met koffie en een echt Romeins likeurtje. Wanneer de rekening komt zien we dat er een hoofdgerecht en de toetjes ontbreken. Aardig als we zijn melden we dit even bij de ober, die er in eerste instantie niks van snapt. Wanneer hij het door heeft, en de rekening heeft aangepast staat er alleen nog maar het ontbrekende hoofdgerecht op. Nogmaals gezegd dat we ook nog toetjes hadden, haalt ie zijn schouders op en zegt dat het goed is zo. Nouja, hij krijgt dan maar een extra grote fooi.

Heel moe tuimelen we ons bed in, morgen moeten we vroeg op omdat we een kaartje hebben gekocht voor een shuttlebus naar het vliegveld. We zijn van plan om om 7 uur al te vertrekken uit het hotel, omdat we de halve stad doormoeten met een koffer van ruim 20 kilo. We halen alles netjes op tijd en de laatste Italiaanse euro’s gaan op aan koffie en een croissantje op het vliegveld.
Daag Rome, tot de volgende keer!

Van de regen in de drup

Het heeft even geduurd, maar ik heb nog een verslagje geschreven van onze zaterdagmiddag en zondag in Rome. Joline schrijft vanavond over de laatste dagen in de Eeuwige Stad. We hebben wel alle foto’s nu online gezet, kijk maar in het fotoalbum.

zaterdagmiddag 9 april
Na ons middagdutje trekken we weer de stad in. Het weer is inmiddels wel iets beter geworden, af en toe drupt het lichtjes. De metro brengt ons naar de San Giovanni in Laterno, in het Nederlands de Sint Jan van Lateranen. De enorme kerk staat vol met streng kijkende beelden die de gelovigen in het gareel moeten houden.

Daarna lopen we door naar een middeleeuws klooster, waar de klooster kerk Santi Quattro Coronati (midden in de stad) een oase van rust is. De volgende kerk die we bezoeken is de San Clemente, deze kerk heeft een prachtig mozaïek en bestaat uit vier lagen: de kerk zelf, een oude kerk eronder, daaronder een oude tempel en daar weer onder oude huizen. En nog zijn ze niet klaar met opgraven.

Omdat we nog wat tijd over hebben in ons schema nemen we de bus naar de Sint Pieter. Iedereen die naar binnen wil moet eerst zijn tas door een scanner halen en door detectiepoortjes heen. Eenmaal binnen blijkt er een mis aan de gang te zijn, de kerk is overvol. We besluiten om een andere keer terug te komen, dan kunnen we wat beter rondkijken. Voor het avondeten gaan we naar de Piazza Navona, daar vinden we een Italiaans/Amerikaans restaurant waar we Mexicaanse tortilla’s eten.

zondag 10 april
Ook vandaag is het nog een dag vol regen. Elke zondag is er een grote rommelmarkt in Rome, de Porta Portese. De bus in de richting van de markt laat echter drie kwartier op zich wachten. Als we eenmaal arriveren, gaan we eerst even een traditioneel kopje espresso (en een thee voor Lien) drinken in een oud cafeetje en in wat droge momenten lopen we wat rond over de markt. De regen blijft echter vallen en we besluiten om wat eerder terug te gaan naar onze kamer.

’s Avonds maken we nog een bliksembezoek aan de Trevi-fontein om een muntje over onze schouder te gooien; nu mogen we zeker nog een keer terugkomen. In de buurt van het Pantheon schuiven we nog een lekkere pizza naar binnen, daarna duiken we vroeg ons bed in, misschien is het weer morgen beter.

Struikelen over de Polen in Rome

Vandaag hebben we weer de kans om verslag te doen van de dag van gisteren en van deze ochtend. Joline heeft op onze kamer al een stuk zitten typen en dat hebben we via de fotocamera op de computer in het internetcafé te voorschijn getoverd. Ook staan er nieuwe foto’s in het fotoalbum.
Erg interessant is het verhaal van de Capucijner-monniken die de botten van hun begraven broeders hebben gebruikt om hun crypte vrolijk, maar macaber te decoreren.

vrijdag 8 april 2005
Vandaag zijn we vroeg opgestaan, we weten niet wat we kunnen verwachten van de dag waarop de paus begraven wordt. Tijdens het ontbijt komen we onze Duitse buren tegen die niet echt in een goede stemming zijn: zij zouden vandaag terug vliegen maar ze hebben gehoord dat alle vluchten vandaag gecanceled zijn. Ook zij hebben dus een idee wat ze van vandaag moeten verwachten.

Na het ontbijt gaan we zoals gisteren gepland naar het Piazza del Popolo, daar staan namelijk twee grote schermen waar de begrafenis op vertoond wordt. We komen aan rond negen uur en er staan al aardig wat mensen op het plein. Na geïnterviewd te zijn door een Engelse reporter besluiten we om de Santa Maria del Popolo van binnen te bekijken. Tegen de tijd dat we daar uitgekeken zijn staat het plein al vol mensen. De mis gaat snel beginnen en we besluiten om het begin te kijken, want om nou drie uur op een vol plein te staan luisteren gaat ons wat te ver. Er zijn toch opvallend veel mensen uit Polen, duidelijk te herkennen aan de vlaggen die zij meezeulen. Ook lopen er veel cameraploegen rond.

Na een half uur van de begrafenis te hebben meegekeken, lopen we richting de Spaanse trappen. Hier zijn toch nog redelijk wat mensen. In deze wijk rond het Piazza di Spagna zijn tal van exclusieve winkels gevestigd, dus voor de duurdere spullen moet je duidelijk hier zijn. Helaas zijn bijna alle winkels tot een uur of twee gesloten, en kunnen we alleen genieten van al het moois dat in de etalages staat te pronken. Na in de wijk te hebben rondgelopen en een stukje mis in een kerk te hebben meegemaakt, lopen we nogmaals terug naar het Piazza del Popolo. Inmiddels was het hier nog drukker geworden en staan er verschillende soorten carabinieri de mensen te leiden.

Het loopt al tegen de middag, en we zitten in dubio wat te doen. Veel is er niet open en we hebben toch al wat honger. Met de metro gaan we naar het Piazza Barberini, in de wijk Via Veneto. Hier gaan we op zoek naar een eettentje. We komen alleen niet zo heel veel tegen wat onze goedkeuring kan doorstaan en we belanden daarom bij de McDonald’s op het Piazza della Repubblica. Jeroen herinnert zich weer waar hij met school een aantal jaren geleden heeft gezeten, en we lopen dus een klein stukje om om het hotel te zien. Oude herinneringen komen spontaan weer boven, vooral van lege bierflesjes die op een binnenplaats naar beneden werden gegooid.

Na het eten gaan we terug naar Via Veneto en wandelen de route die aangegeven staat in ons boek. Deze brengt ons langs sjieke hotels waar alle gasten van de overleden paus logeren. Deze worden gebracht in grote, dikke auto’s, voorafgegaan door politie die met zwaailichten en sirenes het overige verkeer de stuipen op het lijf jaagt. Tegen al onze principes in gaan we wat drinken in een duur cafeetje, en omdat we door de ober hartelijk worden uitgenodigd te gaan zitten betalen we nog wat extra voor de espresso en de kan thee.

De wandeling verder laat veel kerken zien. Een ervan is de Santa Maria della Concezione. Het kerkje is vrij standaard, maar de crypte des te uitzonderlijker. Talloze beenderen en schedels zijn kunstig opgehangen in kleine kapelletjes wat een morbide aanblik verschaft. Helaas mogen we geen foto’s maken dus kopen we maar wat kaarten. Ook zien we de url van de internetsite van de crypte, neem zelf maar even een kijkje op www.cappucciniviaveneto.it. De mooiste kerk van deze wijk is de Santa Maria della Vittoria, met een beeld van Bernini die ook voorkomt in Angels and Deamons (in het Nederlands Het Berninimysterie), het boek van Dan Brown. Na de dag vol wandelingen gaan we terug naar het hotel om even bij te komen, en dat is maar goed ook want het begint wat te regenen.

Na even wat uitgerust te hebben gaan we op pad om iets te eten te vinden. Omdat het nog steeds een beetje regent lopen we rond het hotel, waar we niks vinden. Jeroen vindt het een goed idee om langs de weg naar het Vaticaan te lopen, omdat hij zeker weet dat daar iets is. Helaas voor ons is dat niet zo. Het is een lang stuk lopen, en het blijkt niet zo populair, te zien aan de twee auto’s die er voor staan. Dus pakken we de bus en gaan naar het Piazza San Pietro. In de bus zitten nog veel Polen, en ook op het plein zijn er nog erg veel. Ze staan allemaal rond de obelisk waar ook veel mensen kaarsjes, sjaaltjes, beeldjes voor de Paus hebben neergezet. Op een gegeven moment beginnen ze zelfs te zingen. We eten pasta in een self-service restaurant, wat erg duur is en waar de obers ineens allemaal Pools blijken te spreken. Met de buiken vol gaan we terug naar het hotel.

zaterdag 9 april 2005
De dag begint niet echt goed, het regent. We overleggen wat te doen en besluiten toch naar de markt met oude foto’s, kaarten en tekeningen uit het boekje te gaan. We gaan met de bus, maar het is nog even moeilijk uit te vinden welke bus er nu komt. De buschauffeur heeft er kennelijk zin in, als een idioot rijdt hij door de smalle straatjes en steegjes van Rome. De andere mensen die in de bus zitten vinden het schijnbaar allemaal erg normaal, er is niemand die maar op of om kijkt. We stappen uit waar we denken uit te moeten stappen.

Het regent nog steeds en wanneer we bij het pleintje komen waar de markt had moeten staan, staan nu alleen maar auto’s geparkeerd. Een beetje teleurgesteld gaan we verder. We gaan de wijk rond het Piazza della Rotonda bekijken. We beginnen bij de Sant’Ignatio. Deze kerk heeft een heel mooi plafond, met een geschilderde koepel. Via kleine, rustige straatjes komen we uit bij het Pantheon, waar het ineens wel erg druk is. Veel grote groepen komen deze oude kerk bekijken. Men is het plafond aan het restaureren, en een deel is dus afgezet.

Na ook de Santa Maria sopra Minerva en de Gésu bewondert te hebben, vinden we het wel genoeg voor vandaag. Het winkelcentrum waar we al eerder langskwamen blijkt een beetje te duur voor ons budget, dus daar zijn we ook snel uitgekeken. We willen wat te eten maar kunnen in deze dure wijk niet zo veel vinden. Wel vinden we een soort van trattoria waar we twee broodjes, twee plakken ham en een kaasje kopen. Het regent nu niet meer zo, maar we gaan terug naar het hotel om wat te lezen, zodat we vanmiddag en de rest van de avond nog een hoop kunnen zien.

Elf kilometer in de rij om de paus te zien

Joline en ik zijn veilig aangekomen in de Eeuwige Stad: Rome. We hebben geluk gehad, want onze gastvrouw vertelde dat er veel vluchten zijn geannuleerd vanwege de begrafenis van de paus. De komende dagen zullen we via een internetcafeetje om de hoek jullie met woord en beeld op de hoogte houden van de gebeurtenissen in Rome. Hier volgt alvast een verslagje van gisteren en vandaag, de foto’s staan in het fotoboek.

woensdag 6 april
De vlucht vanaf Airport Niederrhein (Lenie bedankt!) naar Rome Ciampino verloopt zonder problemen. Voor de zekerheid hebben we van tevoren alvast een taxi besteld om ons naar B&B Bed in Rome te brengen, dan zouden we er lekker snel zijn. De taxicauffeur is echter zo aardig om alvast een rondrit door de stad te geven, inclusief de typisch Romeinse verkeersopstoppingen. Het ritje van het vliegtuig naar ons onderkomen duurt dus maarliefst anderhalf uur. Ondertussen valt het ons op dat de hele stad vol hangt met posters waarop Il Papa bedankt wordt voor zijn goede zorgen voor de stad.
Wanneer we om wat te gaan eten even richting de Sint Pieter lopen, zien we massa’s mensen in de rij staan om de paus nog een laatste eer te bewijzen. Een vrouwtje naast ons vertelt dat er die dag twee rijen waren geweest van ieder elf kilometer lang! Je begrijpt dat we dat iets te veel moeite vonden. Een stuk verderop in de stad is het een stuk rustiger, daar kunnen we heerlijk écht Italiaans eten.

donderdag 7 april
Via een krakkemikkige tram bereiken we de al even troosteloze metro. De stations zijn volgeklad en zien er vies uit, toch voel je je er niet onveilig. De eerste buurt die vandaag op het programma staat is het Forum Romanum. Veel ruïnes waarvan nog maar een paar zuilen overeind staan. Het is moeilijk om je voortestellen dat dit ooit het centrum van de wereld is geweest. Het Colosseum is zoals de naam al doet vermoeden, kolossaal. De tien euro om binnen te gaan, hebben we er echter niet voor over.
We hebben wel geld over om naar binnen te gaan bij de Capitolijnse Musea. Daar zien we beelden en schilderijen uit de tijd van de Grieken (en hun Romeinse kopieën), maar ook uit latere periodes. Een museum in Nederland zou al blij zijn met één zo’n werk in haar collectie.
Daarna eten we een paninni in een klein zaakje waar een stokoude man en vrouw achter de bar staan. Schuifelend komen ze onze broodjes naar de tafel brengen.
Voordat we terug gaan naar onze kamer lopen we eerst nog een ronde door de wijk bij het Campo de’ Fiori, met veel gezellige straatjes en statige palazzo’s. We lopen nog een flink stuk terug naar de tramhalte en ondertussen zien we dat er op het Piazza del Popolo enorme televisieschermen zijn neergezet. Morgen is de uitvaart van Johannes Paulus II, ik ben benieuwd of wij nog iets anders kunnen doen dan toekijken.

Rechtstreeks uit Rome

Zoals ik eerder al vertelde vertrekken Joline en ik op woensdag 6 april voor een weekje naar Rome. Deze vakantie was al aan het eind van het vorig jaar gepland, voordat we de doodstrijd van de paus rond deze tijd konden voorspellen.
We nemen de laptop mee en proberen vanuit Rome verslag te doen van onze vakantie en van de gebeurtenissen rondom het (naderende) einde van Johannes Paulus II. Als we in Rome met onze laptop een draadloze internetverbinding kunnen krijgen, zullen we ook regelmatig foto’s van onze reis online zetten. Hou de nieuwe categorie Rechtstreeks uit Rome dus goed in de gaten!

Goed weer, slecht weer?

Terwijl Nederland letterlijk en figuurlijk op haar gat ligt vanwege de sneeuw, kijk ik alvast verder. Over een maandje vliegen Joline en ik namelijk naar de Eeuwige Stad (i.e. Rome) om te vieren dat we al vijf jaar bij elkaar zijn. Een weekje vakantie zal vast goed doen, al hoewel er van echt uitrusten in Rome nooit sprake kan zijn. Daarna ben ik helemaal klaar voor de eindsprint naar de examencommissie.
Nu alleen nog even hopen dat het goed weer wordt.


Click for Rome, Italy Forecast

Raed and journalists vs. weblogs

Yesterday I visited an NVJ-internet meeting I told about in my previous post. The meeting was devided in two parts. In the first part the famous Iraki blogger Raed talked about the way he writes about life in Iraq. The second part was planned to be a discussion about journalism and new media (weblogs in particular).

Raed
Raed told us how he started with his weblog just to communicate with his friends, among which is Salam Pax. But in a while he recieved a lot of requests for more information about the actual situation in Iraq. Raed decided to write about in in his weblog.
Read explained that most of his visitors are from the United States. He is sure that the only visitor from Iraq is his mother, who has her own weblog as well.
The purpose of Read’s weblog is to control and deconstruct the traditional media reporting about Iraq. He uses global available facts and pictures to ‘check’ if the traditional media are doing a good job.
A lot of (American) readers see Raed as a representative of the Iraqi people. Read reacts furiously on this and says that his weblog only represents his own opinion and that he never had the illusion that he could represent others with his weblog.

Journalists vs. weblogs
The second part of the evening was occupied by a discussion about new media and their consequences on journalism. It is an understatement to say that the discussies was animated. I sensed among the journalist a gigantic fear of weblogs. They are seen as a threath to journalism, in stead of a huge opportunity. The discussion was heavilly dominated by selfappointed internet expert Francisco ‘the finger’ van Jole. He immediately stated that weblogging never can be seen as any form of journalism.
Luckilly there were some Belgian researchers who stood up agianst Van Jole and his rock steady opinion. One of them came with the great metaphore which compared weblogging as a tool to the pen and paper. It is just another way of writing and publishing. I had a nice conversation with them after the discussion in the bar of the hotel where the meeting was held. (Maarten blogged a nice story about this night: Live From Brussels
Afer all I noticed that a lot of journalist are very arrogant in the way they look at new media. Webloggers can never be journalistic because they (all) don’t follow the journalistic values of independent reporting, they are always subjective. I strongly doubt that. I don’t think there is such thing as complete objectivity. This generation of readers knows that some newspapers are reporting from a specific perspective. The new generation will be able to do the same at weblogs: making their own choice of which medium, newspaper of weblog to believe.