Kaaswinkel Catherine

Het Betere van Brussel: Shoppen voor fijnproevers

Anderhalf jaar nadat ik officieel naar Brussel ben geëmigreerd, ontdek ik nog iedere week nieuwe restaurants, cafés en winkels die de moeite waard zijn. Zo ook dit weekend. Het is natuurlijk zonde om die niet met iedereen te delen. Reden voor een nieuwe rubriek: Het Betere van Brussel. Vandaag maar meteen een zwik winkels voor de fijnproever (op loopafstand van elkaar) die je niet mag missen als in in Brussel winkelt: Onder andere een heerlijke bakker, een schattig kaaswinkeltje, versgebrande koffie en daarna toch nog even op café voor een lekker biertje. Shoppen maar!

Wall-E: Beste animatiefilm tot nu toe

Wall-E

Tsja, als je een paar uur in de trein zit van Parijs naar huis, dan neem je natuurlijk een filmpje mee op op je laptop te kijken. Toevallig had Joline al een keer Wall-E gedownload, dus de keuze was snel gemaakt.

Maar wat een fantastische film is dat! Ongelofelijk hoe de makers er in geslaagd zijn om zoveel emotie uit een robot te laten komen. Wall-E is lief, grappig, nieuwsgierig, onhandig en ontroerend. Dat lukt niet alleen door de animatie, maar ook door de ijzersterke verhaallijn. Niet voor niks krijgt de film een 8,7 op IMDB (en daarmee de dertigste beste film allertijden).

Wall-E is een robot die met zijn honderden collega’s de taak heeft om enorme puinhopen op de aarde op te ruimen. De mensen die daar de oorzaak van zijn, zijn al zevenhonderd jaar vertrokken en wachten in weelderige luxe in hun ruimteship tot ze weer terug kunnen keren. Helaas is Wall-E na zevenhonderd jaar de enige functionerende robot die over is. IJverig werkt hij door, mét een persoonlijkheid, maar ook wel een beetje eenzaam. Daar komt verandering in als Eve de aarde komt verkennen op leefbaarheid.

(Erg scherp beeld op YouTube trouwens!)

Walk the Line (RTL8, 20.30u)

Als je vanavond niks te doen hebt én je kabelaar geeft RTL8 nog door, dan raad ik je ten zeerste aan om te kijken naar de film Walk the Line. De film vertelt het levensverhaal van the Man in Black: Johnny Cash.

Uitstekend vertolkt door Joaquin Phoenix (spreek uit Hoeakien Feenix) zien we in flashbacks vanuit Folsom Prison hoe Johnny Cash opgroeit op een katoenfarm in Arkansas, hij een platencontract krijgt bij Sun Records in Memphis en daarna verslaafd raakt aan drugs terwijl hij door heel Amerika optreedt. Het gevolg is een prachtig verhaal over Cash’ schuldgevoel over de dood van zijn broer en de pogingen om de liefde van de prachtige June Carter voor zich te winnen. Reese Witherspoon won een Oscar voor haar rol van June Carter in deze film. Ook Elvis Presley, Roy Orbinson en Jerry Lee Lewis komen in de film nog even voorbij als collega-artiesten.

Voor na de film hieronder Johnny Cash’ leukste liedje: A Boy Named Sue

The Electric Kool-Aid Acid Test

The Electric Kool-Aid Acid TestAls (verlaat) verjaardagscadeautje kreeg ik van Léon en Wouter The Electric Kool-Aid Test van Tom Wolfe. In het ‘waargebeurde’ boek vertelt Tom Wolfe over Ken Kesey (onder andere schrijver van One Flew Over the Cuckoo’s Nest) en zijn Merry Pranksters, een rondreizende LSD (= acid) en marihuana gebruikende leefgemeenschap. Wolfe beschrijft de gebeurtenissen op een impressionistische manier, zoals ze “plaatsvonden” volgens de schrijver, Ken Kesey en de Pranksters. Deze manier van schrijven trekt je recht het verhaal in, echt een aanrader.

Met hun prachtige met DayGlo beschilderde bus Furthur trekken Kesey en de Pranksters rond door Amerika en organiseren Acid Tests, grote multimediale feesten waarbij massaal acid gebruikt wordt. De Pranksters zijn nauw verbonden met de Grateful Dead, de band die vaak optrad bij de Acid Tests. Er wordt ook wel gezegd dat de Merry Pranksters de overgang vormden tussen aan de ene kant de Beat Generation van Jack Kerouac en anderen van de jaren veertig/vijftig en aan de andere kant de hippies van de jaren zestig/zeventig.

Furthur
Furthur

Om nog nauwkeuriger te zijn kunnen we Neal Cassady aanwijzen als de spilpersoon.

Vanavond 23.00u, Ned3: De Grote Arie en Silvester Spektakel Show

Een last-minute-kijktip voor iedereen die vanavond nog niks te doen heeft: De Grote Arie en Silvester Spektakel Show, om 23.05u bij BNN op Nederland 3. (Dat Eurovisie-dansfestival ga je toch niet kijken…)

Toen Joline en ik vorig jaar van het Theater aan de Parade terugliepen naar huis zeiden we al: “Deze show willen we thuis op dvd hebben!” Vanavond heb je de kans om ‘m zelf te zien (en meteen op te nemen). Arie Koomen en Silvester Zwaneveld zijn altijd erg goed in ‘audio-visuele humor’, zoals je kunt zien in bijgaand YouTube-filmpje uit een eerdere show.

Jammer alleen dat ze niet samen verder gaan, ben benieuwd of ze alleen net zo de moeite waard zijn. Ik gaan het in ieder geval van Silvester zien op 15 oktober in het Koningstheater. (Briljante titel: Silvester Alone. Get it?) Iemand nog zin om mee te gaan? Heb een kaartje over omdat Joline in de US of A zit.

Edit: Ehm, ja. Volgende keer een goede editor regelen, Arie en Silvester. De registratie was ok, maar de samenstelling ronduit slecht. Waarom was er zo weinig quizmaster Robert ten Brink?

The Graduate

Gisteravond heb ik samen met Léon zitten kijken naar The Graduate (1967) waarin een jonge Dustin Hoffman een pas afgestudeerde jongen speelt die een affaire heeft met Mrs. Robinson, maar ondertussen verliefd wordt op haar dochter Elaine. Op YouTube vond ik een trailer die in feite een samenvatting is van de hele film.

[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=X-3PP7hfIm4[/youtube]

Het kijken van zo’n film maakt je er meteen van bewust dat hedendaagse film simpel in elkaar zitten, je wordt als kijker als het ware aan je handje meegenomen door de verhaallijn. Iets wat in oudere films juist vaak niet gebeurd, je moet zelf maar uitzoeken hoe het verhaal in elkaar zit en juist doordat je actief moet interpreteren, kom je veel dieper in het verhaal te zitten.

De soundtrack is speciaal voor deze film geschreven door Paul Simon (en gezongen met Art Garfunkel). Dan weet je ook meteen waar hun nummer Mrs. Robinson vandaan komt, hoewel Simon voor de film alleen de eerste regels van het refrein had geschreven. Toen de muziek door de film bekend werd, heeft Simon het nummer afgemaakt.

Ik wil C3 in 3D!

Ergens vorig jaar hebben Joline en ik in het Koningstheater naar de cabaretvoorstelling C3 in 3D gezien. Een briljante (en dan bedoel ik ook echt briljant) voorstelling van Onno Innemee, Mike Boddé en Kees Torn. Wikipedia zou Wikipedia niet zijn als er geen artikel over geschreven was.

C3 ging in 2008 verder met Mike Boddé, Onno Innemee en Kees Torn in hun nieuwe show genaamd “3D”, en toerde daarmee twee a drie maanden langs verschillende zalen. In tegenstelling tot de vorige show bestond deze voorstelling uit nieuw materiaal. De show bevatte onder meer een parodie op Vader Abraham en zijn repertoire, een persiflage van Adolf Hitler tijdens het oefenen van een toespraak, een ode aan de in de vergetelheid geraakte acteur Hans Otjes en – op de wijs van “Sammy” van Ramses Shaffy – een sneer naar Guido Weijers. Deze laatste zou regelmatig zonder toestemmingen repertoire van collega-cabaretiers overnemen voor zijn eigen programma. Het “3D” in de naam van de voorstelling kwam tot uitdrukking in de achtergrondjes bij enkele sketches, die een 3D-effect kregen door middel van het 3D-brilletje dat iedere bezoeker aan het begin van de voorstelling kreeg uitgereikt.
(Wikipedia: C3 (cabaret))

Maar zo lezen is natuurlijk niet half zo leuk als (live) zien en horen, helaas heb ik nog nergens de show op televisie gezien en is-ie dus ook nog niet te zien op YouTube. Dacht ik. Totdat ik toevallig surfenderwijs (via het weblog van GroenLinks-blogger Gerbie bij een filmpje van Kees Torn uitkwam en daarna -jawel- bij een kort fragment van C3 in 3D. Heel kort, maar wel het beste stukje van de hele avond. Nu maar hopen dat de Vara nog eens de hele voorstelling uitzendt.

Update: Joline heeft een langer fragment van de Tolk-scène gevonden in dit filmpje (vanaf 3’58”, maar helemaal kijken mag natuurlijk ook).

Listen very carefully, I will say this only once

RTL5 herhaalt voor de zoveelste keer de afleveringen van de Britse comedyserie ‘Allo ‘Allo!, elke doordeweekse avond om 19.20u.
Het programma is niet opgezet om te spotten over de Tweede Wereldoorlog, maar om te dienen als spoof voor alle serieuze oorlogsfilms. Daarin is het briljant geslaagd.
Iedereen herinnert zich ongetwijfeld nog de vele personages: René Artois die vreemdgaat met alle serveersters, Herr Flick die op zoek is naar het schilderij van The Fallen Madonna With The Big Boobies, Michelle uit het verzet en natuurlijk Crabtree, de Britse geheim agent vermomd als Franse politieagent.
De BBC heeft in haar Comedy Guide een uitgebreid verhaal over de serie.

Raadslid doet aangifte van weblogreactie, deel II

Destemvan.nl is het niet eens met de post van Frankwatching over de weblogrel in Den Haag, waarin Frank schrijft dat de traditionele media de gebeurtenissen compleet gemist hebben. Destemvan.nl stelt dat de kranten gewoon geen zin hebben om een ruzie van hobbyende bloggers te verslaan.

Volgens Frankwatching zijn de de traditionele media (dagbladen met name) journalistiek te kort geschoten, omdat ze de ontwikkelingen in deze zaak niet goed gevolgd hebben. Wat een onzin! Elke dag vinden er op weblogs meer en minder inhoudelijke discussies plaats. Maar dat is geen reden om elke scheldpartij, elke discussie journalistiek te gaan volgen. Hier klinkt eerder de wanhopige roep om aandacht van hobbyistische bloggers die bloggen verwarren met journalistiek bedrijven.
Bron: Destemvan.nl – Bloggen of journalistiek bedrijven