Zo serveert restaurant Gundel haar eigen palacsinta.

Zo net terug van vakantie is het altijd fijn om die laatste vrije dagen toch nog even virtueel in je vakantieland te vertoeven. Precies dat deden we gisteren door de befaamde Palacsinta Gundel módra nog één keer als dessert te eten.

Palacsinta Gundel módra, zijn pannenkoeken met een notenvullen overgoten met een chocolade-rumsausje. Erg decadent en erg machtig, maar wel lekker. (En klaar in ’slechts’ drie kwartier.) Het recept is ooit bedacht door de beroemde restaurateur Károly Gundel, maar inmiddels door heel Hongarije op de kaart. Dus als je het een keer ziet staan, zeker bestellen.

Ik heb na de vouw het recept vertaald in het Nederlands. (Uit het Engels, natuurlijk.)

Lees verder in Hmmm: Palacsinta van Gundel »

Eric en Eric

Feelgoodmovies won’t get better than this. Afgelopen week ging ik met m’n Brusselse collega’s naar de bioscoop (kerstcadeautje van Joost en Kathalijne). We kozen voor de Europese productie Looking for Eric van Ken Loach.

Een prachtige film die er voor zorgt dat je met een goed gevoel de bioscoop uitloopt. En dan zónder te veel flauwe grappen en een einde dat je al na tien minuten voelt aankomen en mét een scherp randje door een haarfijne weergave van de Briste onderklasse. Én met voetballegende Eric Cantona en vooral bekend van deze trap (maar toch ook een hele goede voetballer).

Toch is Looking for Eric is een voetbalfilm die niet over voetbal gaat. De film gaat over postbode Eric die steeds verder wegzinkt in de miserie van zijn leven. Twee keer gescheiden, twee lastige stiefzoons, problemen met z’n werk. Hij denkt aan vroeger, toen alles nog goed ging, toen Eric Cantona zijn grote held nog gewoon bij Manchester United voetbalde. En dan tijdens een blowtje (stiefzoon is dealer, handig) ‘verschijnt’ Cantona aan de postbode Eric. Lukt het Eric weer om z’n leven op de rails te zetten met hulp van Cantona?

Lees verder in “I am not a man, I am Cantona.” »

Heb je dat soms, dat je overdag al zin hebt om ’s avonds verder te lezen in het boek dat op je nachtkastje ligt? Dat had ik met De schaduw van de wind, maar de afgelopen weken zeker met Carlos Ruiz Zafóns nieuwe boek Het spel van de engel.

Het vuistdikke boek vertelt het verhaal van schrijver David Martín in – uiteraard – Barcelona, deze keer in de broeierige jaren 20. Martín klimt van hulpje in een drukkerij via misdaadromanschrijver met een wurgcontract op tot een echte literaire schrijver. Om vervolgens genadeloos in de pers neergesabeld te worden. Ondertussen komen steeds meer interessante personages voorbij: een zachtaardige boekverkoper, een mysterieuze uitgever en een zichzelf opdringende secretaresse. Leuk effect is dat Martín (de ik-persoon van het boek) een hele aardige man is, maar zo af en toe wat humeurige trekjes heeft. Dus eigenlijk heel identificeerbaar…

Naar mate heb boek vordert komt er stiekem steeds meer spanning in het verhaal rondom uitgever Corelli die Martín vraagt om een ‘nieuwe’ bijbel te schrijven, als nieuw religieus schrift dat de wereld zal veranderen. Martín krijgt alvast een enorm voorschot op z’n nieuwe werk. Is Corelli nu te vertrouwen of niet? En was het toeval dat de uitgevers van Martíns wurgcontract omkomen bij een brand?

Ik heb in ieder geval genoten van het boek en een aantal recensenten met mij, maar blijkbaar zijn er ook een paar recensenten die moeite hebben met een zogenaamde “bovennatuurlijke dimensie” in het boek. Mysterieus ja, maar een “bovennatuurlijke dimensie” die het verhaal ongeloofwaardig maakt heb ik niet kunnen ontdekken. En wat dan nog, de beste impressionistische literatuur zit vol met bovennatuurlijke dimensies en dat maakt het nog echt geen slechte boeken. Gewoon lekker meenemen op vakantie.

Door een ongelukje met de treinverbinding vanuit Brussel miste ik afgelopen donderdag de eerste uitzending van Wie is de Mol? Gelukkig is er de internetservice van de publieke omroep. Let op, wel altijd via uitzendinggemist.nl en niet via de website van Wie is de Mol?, want daar staat altijd al meteen op de voorpagina wie er uit gegaan is.

In tegenstelling tot Michel en een hoop andere kijkers ben ik niet zo erg goed in het met lijstjes bijhouden van potentiële mollen. De hoop dat ik eerder dan de laatste aflevering weet wie de mol is, heb ik al jaren geleden opgegeven. Maar dat maakt de spanning er natuurlijk niet minder op. De komende weken zit ik (als de trein meewerkt) netjes op donderdag om half negen voor de buis.

Leuk extraatje dit jaar is dat Wie is de Mol? is opgenomen in Noord-Ierland, waar broer Koen een paar jaar geleden (in Belfast) op een basisschool stage heeft gelopen en waar wij toen met de familie op bezoek zijn geweest. Een erg indrukwekkende plek waar de trieste geschiedenis nog altijd springlevend is, al kunnen protestanten en katholieken tegenwoordig beter met elkaar opschieten. Ik ben erg benieuwd welke lokaties ze nog meer bezoeken en of ze ook iets kunnen vangen van de aparte sfeer die in Noord-Ierland hangt. Absoluut ook een aanrader voor een interessant weekendje weg.

Laatste bonus: Check Wie is de Mol? (#widm) op Twitter.

Eén van de vele dingen waar ik me enorm over heb verbaast in Amerika is de enorme grootte van de countrymuziek. In het enorme Country Music Hall of Fame and Museum herkende ik alleen de enorme grote countrysterren als Johny Cash en Dolly Parton. Maar ik kende ook dé anti-held van de countrymuziek: Gram Parsons.

Ik had via Léon al veel over Parsons en zijn roerige leven gehoord tijdens een bezoekje Wouter in Hamburg. Onder andere dat Parsons een half jaar lid is geweest van de Byrds en in die tijd een lp met de band heeft opgenomen, maar dat zijn zangpartijen achteraf toch niet op de plaat terecht zijn gekomen omdat Parsons nog bij een andere platenmaatschappij een contract had lopen (of omdat een andere zanger van de Byrds ‘m liever niet op de plaat had). In Baton Rouge vond ik in een Borders een nieuwe biografie van Gram Parsons: Twenty Thousand Roads: The Ballad of Gram Parsons and His Cosmic American Music. Die moest ik meenemen om eens meer te weten te komen over deze muzieklegende.

Lees verder in The Ballad of Gram Parsons and his Cosmic American Music »

Wall-E

Tsja, als je een paar uur in de trein zit van Parijs naar huis, dan neem je natuurlijk een filmpje mee op op je laptop te kijken. Toevallig had Joline al een keer Wall-E gedownload, dus de keuze was snel gemaakt.

Maar wat een fantastische film is dat! Ongelofelijk hoe de makers er in geslaagd zijn om zoveel emotie uit een robot te laten komen. Wall-E is lief, grappig, nieuwsgierig, onhandig en ontroerend. Dat lukt niet alleen door de animatie, maar ook door de ijzersterke verhaallijn. Niet voor niks krijgt de film een 8,7 op IMDB (en daarmee de dertigste beste film allertijden).

Wall-E is een robot die met zijn honderden collega’s de taak heeft om enorme puinhopen op de aarde op te ruimen. De mensen die daar de oorzaak van zijn, zijn al zevenhonderd jaar vertrokken en wachten in weelderige luxe in hun ruimteship tot ze weer terug kunnen keren. Helaas is Wall-E na zevenhonderd jaar de enige functionerende robot die over is. IJverig werkt hij door, mét een persoonlijkheid, maar ook wel een beetje eenzaam. Daar komt verandering in als Eve de aarde komt verkennen op leefbaarheid.

(Erg scherp beeld op YouTube trouwens!)

Als je vanavond niks te doen hebt én je kabelaar geeft RTL8 nog door, dan raad ik je ten zeerste aan om te kijken naar de film Walk the Line. De film vertelt het levensverhaal van the Man in Black: Johnny Cash.

Uitstekend vertolkt door Joaquin Phoenix (spreek uit Hoeakien Feenix) zien we in flashbacks vanuit Folsom Prison hoe Johnny Cash opgroeit op een katoenfarm in Arkansas, hij een platencontract krijgt bij Sun Records in Memphis en daarna verslaafd raakt aan drugs terwijl hij door heel Amerika optreedt. Het gevolg is een prachtig verhaal over Cash’ schuldgevoel over de dood van zijn broer en de pogingen om de liefde van de prachtige June Carter voor zich te winnen. Reese Witherspoon won een Oscar voor haar rol van June Carter in deze film. Ook Elvis Presley, Roy Orbinson en Jerry Lee Lewis komen in de film nog even voorbij als collega-artiesten.

Voor na de film hieronder Johnny Cash’ leukste liedje: A Boy Named Sue

Als (verlaat) verjaardagscadeautje kreeg ik van Léon en Wouter The Electric Kool-Aid Test van Tom Wolfe. In het ‘waargebeurde’ boek vertelt Tom Wolfe over Ken Kesey (onder andere schrijver van One Flew Over the Cuckoo’s Nest) en zijn Merry Pranksters, een rondreizende LSD (= acid) en marihuana gebruikende leefgemeenschap. Wolfe beschrijft de gebeurtenissen op een impressionistische manier, zoals ze “plaatsvonden” volgens de schrijver, Ken Kesey en de Pranksters. Deze manier van schrijven trekt je recht het verhaal in, echt een aanrader.

Met hun prachtige met DayGlo beschilderde bus Furthur trekken Kesey en de Pranksters rond door Amerika en organiseren Acid Tests, grote multimediale feesten waarbij massaal acid gebruikt wordt. De Pranksters zijn nauw verbonden met de Grateful Dead, de band die vaak optrad bij de Acid Tests. Er wordt ook wel gezegd dat de Merry Pranksters de overgang vormden tussen aan de ene kant de Beat Generation van Jack Kerouac en anderen van de jaren veertig/vijftig en aan de andere kant de hippies van de jaren zestig/zeventig.

Furthur

Om nog nauwkeuriger te zijn kunnen we Neal Cassady aanwijzen als de spilpersoon.

Lees verder in The Electric Kool-Aid Acid Test »

Een last-minute-kijktip voor iedereen die vanavond nog niks te doen heeft: De Grote Arie en Silvester Spektakel Show, om 23.05u bij BNN op Nederland 3. (Dat Eurovisie-dansfestival ga je toch niet kijken…)

Toen Joline en ik vorig jaar van het Theater aan de Parade terugliepen naar huis zeiden we al: “Deze show willen we thuis op dvd hebben!” Vanavond heb je de kans om ‘m zelf te zien (en meteen op te nemen). Arie Koomen en Silvester Zwaneveld zijn altijd erg goed in ‘audio-visuele humor’, zoals je kunt zien in bijgaand YouTube-filmpje uit een eerdere show.

Jammer alleen dat ze niet samen verder gaan, ben benieuwd of ze alleen net zo de moeite waard zijn. Ik gaan het in ieder geval van Silvester zien op 15 oktober in het Koningstheater. (Briljante titel: Silvester Alone. Get it?) Iemand nog zin om mee te gaan? Heb een kaartje over omdat Joline in de US of A zit.

Edit: Ehm, ja. Volgende keer een goede editor regelen, Arie en Silvester. De registratie was ok, maar de samenstelling ronduit slecht. Waarom was er zo weinig quizmaster Robert ten Brink?

Gisteravond heb ik samen met Léon zitten kijken naar The Graduate (1967) waarin een jonge Dustin Hoffman een pas afgestudeerde jongen speelt die een affaire heeft met Mrs. Robinson, maar ondertussen verliefd wordt op haar dochter Elaine. Op YouTube vond ik een trailer die in feite een samenvatting is van de hele film.

[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=X-3PP7hfIm4[/youtube]

Het kijken van zo’n film maakt je er meteen van bewust dat hedendaagse film simpel in elkaar zitten, je wordt als kijker als het ware aan je handje meegenomen door de verhaallijn. Iets wat in oudere films juist vaak niet gebeurd, je moet zelf maar uitzoeken hoe het verhaal in elkaar zit en juist doordat je actief moet interpreteren, kom je veel dieper in het verhaal te zitten.

De soundtrack is speciaal voor deze film geschreven door Paul Simon (en gezongen met Art Garfunkel). Dan weet je ook meteen waar hun nummer Mrs. Robinson vandaan komt, hoewel Simon voor de film alleen de eerste regels van het refrein had geschreven. Toen de muziek door de film bekend werd, heeft Simon het nummer afgemaakt.