We zijn net thuis van de rally in Grant Park, waar Barack Obama vanavond zijn overwinningstoespraak hield. Na de hele dag hard werken werden we alsnog beloond: wie tot half 8 bleef bellen kreeg twee kaartjes voor het park. En aangezien ik op de wachtlijst stond en ik dus verder kon fluiten naar kaartjes, ben ik gebleven. Jeroen heeft dus weer de hele dag in zijn eentje doorgebracht, maar met als beloning dat hij mee mocht uiteraard.

We hebben de hele dag nog mensen in verschillende staten (Indiana, New Mexico, Pennsylvania) gebeld met informatie over hun stembureau, of ze überhaupt gingen stemmen, of ze misschien al gestemd hadden en op wie. Het probleem was alleen dat deze mensen al vaker gebeld waren vandaag, vaak al meerdere keren (sommigen zelfs al acht keer), met precies dezelfde vragen. Niet iedereen reageerde dus even aardig, maar ja, ondertussen zijn we zo getraind dat we ons daar niks meer van aantrekken en maar proberen zo vriendelijk mogelijk te blijven.

Maar goed, na half 8 kregen we dus allemaal twee kaartjes voor de rally en zijn Jeroen en ik met duizenden anderen naar het park gelopen. Door security en de kaartcontrole, kwamen we dan eindelijk in het park aan. En daar moesten we nog een plekje bemachtigen. Het podium stond op een vreemde plaats, en de meeste mensen stonden dus naast het podium in plaats van ervoor. Maar de enorme schermen met CNN maakten veel goed. Het feit dat we een aantal staten binnen hebben gehaald door de effort vanuit Chicago gaf een enorm goed gevoel. En toen om tien uur kwam de verlossende staat Virginia (volgens mij) en was Obama officieel President Elect. Na dit bericht barstte de hele menigte uit in gejuich, mensen omhelsden elkaar, en werden helemaal gek.

Na de speech van McCain, een gebed van een bisschop, the pledge of allegiance en het volkslied, kwam eindelijk rond 11 uur Obama het podium op, samen met vrouw en kinderen. De speech was zoals zo vaak erg goed, en werd met veel geklap en gejuich ontvangen. Na de laatste zwaaien van Joe Biden, zijn vrouw, en de rest van de families Obama en Biden vertrokken ze al weer. Dat was het moment waar ik twee maanden naartoe heb gewerkt, en het is gelukkig heel goed afgelopen. We hebben met veel mensen keihard gewerkt om dit voor elkaar te krijgen en ik hoop dan ook echt dat de verandering voor Amerika en de rest van de wereld er komt die Obama de laatste 21 maanden heeft beloofd.

De satellite offices worden bemand door vrijwilligers uit de Illinois headquarters. Zodoende was ik vorige week ook gevraagd of ik er ook eentje wilde runnen en daar ben ik natuurlijk op in gegaan. Dus zaterdag ben ik naar een kantoor van een lokale vakbond gegaan waar we een phone bank hebben opgezet. We hadden luxe stoelen, draadloos internet en een tv. Het enige dat we niet hadden waren mensen die kwamen bellen. Ik zou tussen 9 en 9 werken, maar ben rond half 3 weggegaan want er waren welgeteld twee mensen komen opdagen. Dat viel tegen, maar blijkbaar hebben andere phone banks het wel erg goed gedaan. Zondag daarentegen ben ik naar een ander vakbondskantoor gegaan, en daar was het blijkbaar heel druk geweest zaterdag, en ook zondag was de opkomst hoog. En weer heb ik me zitten verbazen over het aantal mensen dat zich vrijwillig inzet, hele dagen gaat zitten bellen en zomaar voor 20 mensen lunch verzorgen. Ook op het Illinois hoofdkantoor is het gekkenhuis geweest, zoveel mensen die overal een plekje zochten om te kunnen bellen; op de trap, op de grond, in gangetjes of staand tegen de muur.

In Amerika is het vrij normaal dat er de laatste dagen van de campagne nog erg veel gebeld wordt, om contact met mensen te krijgen zodat ze gaan stemmen. Meestal worden deze telefoontjes gepleegd door callcenters en telemarketers. Oftewel, moet er grof worden betaald om dit daadwerkelijk te kunnen doen. Deze keer echter heeft het campagneteam van Obama bepaald dat we het allemaal zelf kunnen, omdat we zo’n grote groep vrijwilligers hebben, en het geld dus niet te verspillen aan callcenters. En het blijkt dus ook te werken.

Vandaag ben ik naar het kantoor geweest, terwijl Jeroen de stad heeft ontdekt. Wederom was het erg druk, veel mensen die dagen vrij hebben genomen of lessen op school missen om te kunnen werken voor Obama. Maar we waren niet de enigen die hier hard werkten; er kwamen verschillende cameraploegen langs om te filmen en mensen te interviewen. Terwijl ik rondliep zag ik iemand met een NOS-microfoon dus ik zei “Hee, de NOS”. En dat leidde weer tot een interview voor NOS radio (wat overigens op dinsdagochtend wordt uitgezonden tussen 8 en half 9 op radio 1) en ook nog eentje voor de camera met Gerri Eickhof. Hou het dus in de gaten!

Naast al het harde werken is de stad al de hele week in de ban van het event in Grant Park. Vorige week kwamen de eerste geruchten dat Obama een speech ging geven in het park, mocht hij winnen. Binnen twee dagen was het bevestigd, en kregen alle mensen die in Illinois wonen en zich hebben aangemeld bij de Obama campagne een mailtje dat je je kon aanmelden voor kaartjes via internet. Er zijn 70.000 kaarten uitgegeven blijkbaar, maar burgemeester Daley verwacht minstens een miljoen mensen. Ik sta op de wachtlijst, zoals zoveel mensen. Ondertussen is het normaal gesproken openbare park omgetoverd tot een omheinde vesting waar je alleen met speciale kaarten binnen kunt, alle politieagenten in de stad moeten werken op 4 november, brandweermannen moeten hun uitrusting bij zich hebben voor het geval dat, en heeft Secret Services alle hoge gebouwen rondom het park ingenomen en worden er (naar men zegt) snipers ingezet. In andere woorden, het wordt een interessante dag morgen en jullie lezen later vast nog wel hoe het allemaal verlopen is.

Een paar weken geleden is Saskia hier op bezoek gekomen. Het was een supergezellig weekend, en het was leuk om wat toeristische dingen te doen. De week erna kwam Koen (Jeroen’s broertje) hier voor een weekje. Het was herfstvakantie voor deze kersverse basisschoolleraar, dus iedere dag begon met uitslapen. Maar daarna zijn we de stad gaan verkennen, heel veel gelopen en gezien. Op de zondag van Koen’s bezoek was de Chicago Marathon, 1 van de 5 grootste in de wereld, 45,000 mensen lopen de 26 mijl door de stad, en geen idee hoeveel mensen komen kijken. Wij waren, door het uitslapen, helaas te laat om er echt iets van mee te krijgen. Het was wel nog een hele warme en mooie dag, dus geweldig om door de stad te slenteren. Zo ook op maandag, de shopdag. We hebben een hoop winkels op Michigan Avenue gehad, en dus wederom erg veel gelopen. Deze dagen hebben we gewoon thuis gekookt trouwens, dikke hamburgers zelf gemaakt en lekkere pasta.

Dinsdag hebben we de bekende Chicago Deep Dish pizza geproefd, in de bekendste pizzeria in de stad, Uno. Daarna zijn we naar het United Center gelopen, voor een wedstrijd van de Chicago Bulls. We hadden tien dollar kaartjes, dus we wisten dat we niet echt hele goede plaatsen zouden hebben. Maar het is zo’n enorm stadion dat we toch wel erg hoog zaten. Totdat er een dame naar ons toe kwam, die onze kaartjes wilde zien. “Today might just be your lucky day” zei ze en overhandigde ons twee nieuwe kaartjes, van 130 dollar per stuk, oftewel plaatsen ver ver ver vooraan. We hebben dus heel goed kunnen zien hoe de Bulls deze preseason game tegen de Minnesota Timberwolves ontzettend verloren.

Woensdag was politieke dag met het laatste debat tussen Obama en McCain. We hebben het debat met ongeveer 150 anderen in het Chicago History Museum gekeken. Eerst was er een debat tussen drie experts, waarna het echte debat op een groot scherm werd vertoond. Aangezien Chicago Obama-land is, waren er veel Obama supporters. Er was dus veel ge-boe na McCain’s opmerkingen (Palin als rolmodel voor alle vrouwen, pffffff) en veel gejuich en geklap na Obama’s opmerkingen.

Donderdag zijn we met de bus naar Milwaukee gereden, waar we werden opgehaald door Mike, een typische Amerikaan die naast Koen in het vliegtuig zat. Ze hebben (naar ik mag geloven) de hele vlucht met elkaar gekletst, en Mike en zijn vrouw hebben hem uitgenodigd om langs te komen. Mike heeft ons het dorpje Kewaskum, WI, en de hele mooie omgeving laten zien. Ook zijn we langs zijn moeder, zus, en zoon geweest, hebben we Asian food gegeten als lunch, en bij een Texas Road house voor diner. Allebei erg lekker en erg veel. Uiteraard. Nadat de bus een uur te laat was, en we dus de laatste trein hier in Chicago hebben gemist, was het ongeveer 2 uur voordat we in bed lagen. Oftewel, vrijdag weer uitslapen. Daarna hebben we papa en mama opgehaald van het vliegveld, en naar hun hotel gebracht. Zaterdag weer naar het viegveld, na een laatste lunch voor Koen in de stad. Ook al in O’Hare heel groot, ik weet precies hoe ik waar moet komen onderhand.

Maar goed, deze week zijn papa en mama dus hier. Ze hebben het enorm naar hun zin, vinden het een hele mooie stad en gebruiken hun tijd heel goed. Ze proberen zoveel mogelijk te zien en doen, en het lukt aardig. Ze zijn niet de enige bekenden hier in de stad deze week, Meneer Bak (een Amerikanistiek docent van de Radboud Universiteit) is hier ook voor een paar dagen. Vandaag hadden we afgesproken en na het Obama kantoor te hebben laten zien hebben we koffie gedronken bij de Starbucks.

En dan stopt het nog niet. Gisteren heeft Marius een ticket geboekt voor dinsdag, en hij komt dus vanuit California ook een paar dagen van de (ondertussen) kou genieten hier. En dan, dan is het al bijna 2 november en komt Jeroen. Nadat de iedereen alles heeft gezien hier, en hij dus alle verhalen van iedereen heeft aan moeten horen en alle foto-avonden heeft moeten doorstaan, mag hij dan eindelijk zelf deze geweldige stad ontdekken en ook de rest van Amerika natuurlijk. Want na een regenachtige zomer in Nederland, en een paar maanden hard werken, gaan we heerlijk genieten van drie weken warmte in het zuiden van de VS.

Vorige week heb ik een praatje gemaakt met een van de mensen die het Illinois hoofdkantoor runt, en hij zei me dat het mogelijk is om ook op het nationale hoofdkantoor te werken. Ik had het al eerder gehoord, maar ook dat het heel moeilijk was om daar binnen te komen. Maar ik kreeg een mailtje of ik ook wilde helpen op het hoofdkantoor, en zo ja, wanneer. Ik heb opgegeven dat ik door de week kan komen, en ik kreeg dinsdag al meteen een mailtje dat ik uitgenodigd was en hoe ik bij het kantoor moest komen. Eigenlijk kreeg ik drie mailtjes met hoe ik daar moest komen, maar dat wijten we maar aan de georganiseerde chaos die overal in de campagne schijnt te heersen.

Ik moest naar Michigan Avenue gaan, en daar een groot kantoorgebouw vinden. Nu staan er veel grote gebouwen in de stad, maar ik had voor de verandering geen moeite met het vinden van dit gebouw. Het is een groot kantoorgebouw, met op de eerste verdiepingen allemaal winkels en eettentjes (of course). Na twee roltrappen kom je bij de security check. Bij een balie moet je je paspoort geven en zij kijken dan of je als gast staat opgeschreven. Gelukkig was dat het geval, en ik kreeg een sticker met mijn naam erop en de datum van vandaag. Het was de bedoeling dat ik die ergens op zou plakken waar hij constant zichtbaar was. Hoe Amerkaans, er stond nog net niet op “I speak English and Dutch”. Na deze check kon ik kiezen tussen de liften links en recht, en natuurlijk koos ik de verkeerde. Nouja, in de goede lift kon ik naar de 19e verdieping, waar het Obama hoofdkantoor zich bevindt.

Als ik in 1 woord het hele kantoorgebouw moet beschrijven, zou ik zeggen: chique. Alles glanst, glimt, en ziet er duur uit. Behalve het Obama kantoor op de 19e waarschijnlijk. Net als op het Illinois hoofdkantoor is het een samengeraapt zootje, geen vloerbedekking whatsoever, zelfgetekende, zelfgeschreven, zelfgeplakte Obama posters, maar een sfeer waar je u tegen zegt. Weer zijn de mensen vol energie om Obama te helpen op welke manier dan ook. Vandaag moesten we mensen in Texas bellen om te vragen of ze naar battleground states willen reizen. Het is niet te geloven hoeveel mensen dat ook echt willen doen, een vliegtuig willen boeken om ver te reizen. Ik heb zelfs met een senior citizen gesproken die een heel verhaal ophing over hoe goed hij was met mensen, en het spreken met mensen, en dat hij lang geleden was gekozen als gemeenteraadslid en dat hij dus veel ervaring had. Hij wilde graag een leidinggevende functie, niet om op te scheppen, maar hij wist dat hij goed was. Nouja, na meer dan tien minuten aan de telefoon, de nodige “you’re a sweetheart”, “you’re a doll” (mét Texaans accent he) eindelijk opgehangen. Ik heb 70 mensen gebeld, en ik denk dat ik ongeveer 5 mensen heb kunnen overtuigen om te gaan reizen. Morgen ga ik weer, en hoop ik wat meer inzicht te krijgen in hoe alles werkt.

Maar dat is niet het enige dat is gebeurd de afgelopen week. Dit weekend was het eerste bezoekers weekend van de vele die nog gaan volgen. Saskia kwam vrijdag naar Chicago vanuit Berkeley, en zo hadden we drie hele dagen om nog meer van de stad te zien. We hebben veel gelopen, tot blaren aan toe, maar 1 regenbuitje gehad, zelfs hele verantwoorde tentoonstellingen gezien (1968: Art and Politics, en Catholics in Chicago) die echt wel interessant waren, deep dish pizza gegeten, tweedehandsboekenwinkels uitgeplozen, door Boystown gelopen, Starbucks koffie gedronken en lekker gegeten in een Ierse pub. Het was echt supergezellig, een een paar foto’s staan ondertussen weer op Flickr.

Update: Een volledig transcript van het debat kun je vinden bij CNN.

[3:01:26] Joline (USA) zegt: 6 miljoen vragen binnengekomen
[3:02:03] Jeroen zegt: ja, maar niet allemaal even goed geselecteerd
[3:02:14] Joline (USA) zegt: oh, dat zeggen ze hier niet
[3:03:31] Jeroen zegt: hoe kun je uberhaupt zes miljoen vragen zomaar beoordelen
[3:03:57] Jeroen zegt: hoofdonderwerp is de kredietcrisis
[3:04:20] Joline (USA) zegt: ja, waar de meeste vragen over gingen
[3:05:04] Jeroen zegt: Bij CNN zie je meteen de peiling meelopen
[3:05:25] Joline (USA) zegt: de uncommitted ohio voters
[3:05:35] Joline (USA) zegt: zijn er maar 25
[3:05:51] Jeroen zegt: ah ok
[3:08:56] Jeroen zegt: haha, niet erg grappig
[3:09:23] Joline (USA) zegt: niet echt nee, zie je hoe zijn hand bibbert
[3:10:19] Jeroen zegt: Warren Buffet als minister van financien?
[3:10:40] Joline (USA) zegt: ja, dat kwam vandaag in het nieuws dat Obama dat misschien wilt
[3:13:03] Jeroen zegt: oei, rechtstreekse beschuldiging van obama + dems
[3:13:23] Joline (USA) zegt: ja, en je ziet op cnn dat kiezers dat directe en aanvallende niet leuk vinden
[3:16:56] Jeroen zegt: goed antwoord van Obama?
[3:17:27] Joline (USA) zegt: laatste stuk, wat voor de mensen zelf belangrijk is
[3:17:35] Joline (USA) zegt: nu ook, concretere plannen doen het goed
[3:18:23] Jeroen zegt: Americans the best exporters?
[3:18:31] Jeroen zegt: moah
[3:18:56] Joline (USA) zegt: hij kan niet veel anders zeggen he
[3:20:03] Jeroen zegt: is alleen compleet niet waar
[3:20:13] Joline (USA) zegt: maar dat weten amerikanen niet
[3:20:23] Jeroen zegt: da’s waar
[3:23:05] Jeroen zegt: lijkt alsof McCain een beetje in het nauw zit
[3:23:13] Joline (USA) zegt: zo kijkt ie wel he
[3:23:23] Jeroen zegt: begint een beetje te schoppen
[3:23:25] Joline (USA) zegt: maar lijkt ook alsof ie niet zo lang op z’n benen kan blijven stan
[3:23:28] Joline (USA) zegt: staan
[3:26:47] Joline (USA) zegt: je moet er eentje uitkiezen, ook al zijn ze allemaal belangrijk
[3:30:36] Jeroen zegt: “We can attack health care and energy at the same time.”
[3:30:54] Joline (USA) zegt: “cause we’re americans”
[3:32:15] Joline (USA) zegt: Obama is goed over de energy dingen
[3:32:28] Jeroen zegt: Hij heeft concrete oplossingen
[3:32:41] Jeroen zegt: McCain roept alleen dat ie de afhankelijkheid wil aanpakken
[3:32:55] Joline (USA) zegt: ja, Obama zegt wat mensen zelf kunnen doen
[3:38:00] Jeroen zegt: Het wordt wat grimmiger
[3:38:08] Joline (USA) zegt: ja, behoorlijk hard ja
[3:40:16] Jeroen zegt: Beetje rare opzet van het debat zo, als ze niet rechtstreeks kunnen reageren.
[3:41:01] Joline (USA) zegt: Ja, dat vind ik het enige vervelende ja, want nu gaat Obama dus door op McCains antwoord, terwijl er al een andere vraag beantwoord moet worden
[3:42:31] Jeroen zegt: waarom fluistert McCain zo?
[3:42:53] Joline (USA) zegt: moet je het geluid harder zetten
[3:43:04] Joline (USA) zegt: zo praat ie nou eenmaal, heel irritant, net als Palin, ook zo irritant
[3:43:50] Jeroen zegt: Ik vind haar juist zo schreeuwerig
[3:44:02] Joline (USA) zegt: ja, dus allebei irritant
[3:44:03] Jeroen zegt: oeps, connectie met Bush
[3:45:07] Joline (USA) zegt: nuclear energy is green?
[3:45:31] Jeroen zegt: blijkbaar
[3:46:35] Joline (USA) zegt: they agree on something!
[3:48:46] Joline (USA) zegt: “my friends”
[3:50:56] Jeroen zegt: Maar goed, niet echt grondige plannen voor de klimaatcrisis
[3:51:32] Joline (USA) zegt: niet echt nee, geen specifieke plannen nee
[3:53:42] Jeroen zegt: “to oppose effenciencies”?
[3:54:31] Joline (USA) zegt: ja, hij kwam er echt nie tuit
[3:55:19] Jeroen zegt: De moderator durft niet echt in te grijpen…
[3:56:02] Joline (USA) zegt: nee, alleen als ze uitgesproken zijn zegt ie dat ze te lang hebben gepraat
[3:59:48] Jeroen zegt: Toch heeft Obama wel wat goede punten gescoord denk ik
[4:00:26] Joline (USA) zegt: ja, maar het feit dat wij vanuit onze Nederlandse opinie daar naar kijken scheelt ook veel
[4:00:39] Joline (USA) zegt: wij vinden dat de overheid veel meer mag en doet dan de amerikanen
[4:01:04] Jeroen zegt: Dat is waar
[4:02:30] Jeroen zegt: Hier heeft hij op gewacht…
[4:02:46] Joline (USA) zegt: ja
[4:09:14] Jeroen zegt: McCain wint nog niet op buitenlands terrein
[4:09:42] Joline (USA) zegt: Neuh, Obama komt nu echt op stoom, en McCain zwakt erg af
[4:13:52] Joline (USA) zegt: Zie je, ze willen veel meer interactie met elkaar, op elkaar reageren
[4:14:06] Jeroen zegt: Had je vantevoren kunnen weten, toch?
[4:14:20] Joline (USA) zegt: ja, snap ook niet waarom dat niet de bedoeling was eigenlijk
[4:14:34] Joline (USA) zegt: bij Biden en Palin was het een voorwaarde van de Republikeinen
[4:14:55] Jeroen zegt: Stom van McCain om te beginnen over “talk softly”
[4:15:39] Joline (USA) zegt: ja
[4:20:23] Joline (USA) zegt: ze blijven poetin noemen, terwijl hij toch geen president meer is
[4:20:34] Jeroen zegt: Nee, maar hij is wel de baas van Rusland
[4:21:00] Joline (USA) zegt: Ja, dat snap ik wel, maar moeten ze dan niet ergens medvedev ook niet noemen
[4:21:23] Jeroen zegt: moah, is toch maar een stroman
[4:21:38] Joline (USA) zegt: hm
[4:23:20] Joline (USA) zegt: zou rusland de vs aan kunnen vallen?
[4:23:27] Jeroen zegt: nee
[4:23:36] Joline (USA) zegt: dat dacht ik ook al ja
[4:25:58] Joline (USA) zegt: (ik wil een teiltje – bwaaah)
[4:26:14] Jeroen zegt: dacht precies hetzelfde
[4:26:20] Joline (USA) zegt: hij probeert echt te connecten met de gewone mens
[4:26:23] Jeroen zegt: maffe vraag ook: Is toch echt niet aan de orde
[4:27:32] Joline (USA) zegt: nouja, israel is altijd hot issue hier
[4:27:46] Joline (USA) zegt: maar denk dat de helft van de amerikanen niet snapt waar het over gaat
[4:30:46] Jeroen zegt: Lastige vraag
[4:30:56] Joline (USA) zegt: behoorlijk ja
[4:32:22] Jeroen zegt: Goede draai van Obama
[4:32:56] Joline (USA) zegt: ja, na bijna de mist in te zijn gegaan
[4:33:05] Jeroen zegt: yup
[4:33:17] Jeroen zegt: Makkelijker voor McCain hierdoor
[4:33:26] Joline (USA) zegt: zeker, heeft er ook over na kunnen denken
[4:33:51] Jeroen zegt: Obama kreeg toch steeds hogere waarderingen dan McCain
[4:35:13] Jeroen zegt: Concluding remarks?
[4:36:05] Joline (USA) zegt: moest in het laatste antwoord denk ik
[4:36:13] Jeroen zegt: Nee, van jou bedoel ik
[4:37:06] Jeroen zegt: (Zap even terug naar BBC World)
[4:37:15] Joline (USA) zegt: beter dan de eerste keer, maar eigenlijk een herhaling van alles wat ze toen ook al zeiden
[4:37:22] Joline (USA) zegt: toch was Obama sterker
[4:37:36] Jeroen zegt: Dat denk ik ook wel ja. Nu eens zien wat de kiezers zeggen…
[4:38:24] Joline (USA) zegt: dat duurt nog wel even denk ik
[4:38:32] Jeroen zegt: Tot zover deze liveblog/chat. Ik kijk nog even de analyse en dan duik ik zo m’n bed weer in.

Dat is ook de reden dat ik nu pas schrijf, ik heb drie dagen met enorme spierpijn rondgelopen. Nouja, gestrompeld, want ik was niet in staat om een beetje normaal rechtop te lopen (laat staan opstaan van een stoel) door de spierpijn in mijn buik en schouders.

Mijn huisbaas Chris heeft een aantal jaren geleden deze sport ontdekt, en was meteen verslaafd. Hij doet het al behoorlijk lang en is dan ook een ervaren trapeze artiest. Ik wist niet dat dit buiten het circus om kon.

We zijn dus zondag naar Winnetka gereden om daar de beginnersles te volgen bij de familie Gaonas. In een park hebben ze daar twee sets van trapezes staan; een hoge met een vangnet eronder en een iets lagere met grote kussens om je op te vangen. We moesten eerst aan de lage trapeze hangen en zwieren en afspringen. Het lijkt erg makkelijk, maar als je daar eenmaal hangt is het best zwaar. Na het gewone zwieren moesten we aan onze knieën gaan hangen, en er gelukkig gewoon afspringen. Na deze lage trapeze mochten we naar die hoge. Ik had al gemeld dat dit de les voor de “first time flyers” was he, de jongste die meedeed was welgeteld 4 jaar oud. Die hoge trapeze is 25 ft hoog, oftewel een meter of zeven. Dus eerst een ladder op en dan van zo’n wankel plateautje springen. Gelukkig zaten we vast in een riem met touwen, en er was natuurlijk het net dat eronder hing. Eigenlijk gaat het allemaal zo snel dat je niet eens kunt nadenken over het feit dat je zo hoog hangt. Er staat iemand op de grond precies te roepen wanneer je wat moet doen, er is namelijk een punt in de zwier dat je gewichtloos bent en het dus makkelijk is om je benen omhoog te gooien en aan je knieën te gaan hangen. Maar dat lukt alleen als je het precies doet wanneer hij roept, want anders voelt het alsof je “a ton of bricks” aan het hijsen bent.

De laatste zwier was het moeilijkst, want wanneer je dan eindelijk aan je knieën hangt moet je ook loslaten precies op het moment dat ze het roepen. Als alles dan goed gaat, en dat gaat het de eerste (en enige) keer negen van de tien keer niet, dan grijpt iemand die aan de andere trapeze hangt je bij je armen en hang je dus aan elkaar. Mocht dit allemaal een beetje cryptisch klinken, neem dan eens een kijkje op de website van de Gaonas family, daar staan wat foto’s op die voor zich spreken denk ik.

Ik zeg, een nieuwe uitdaging voor het Universitair Sportcentrum!

Wat hebben we ook al weer in de aanbieding?

De rally signs kosten 2 dollar, de buttons zijn 3 dollar (2 voor 5), en de bumper stickers ook 3 dollar (2 voor 5). Ze hebben ook t-shirts, weet niet precies welke dus heb er ook geen plaatje van. Die zijn trouwens rond de 20 dollar.

Bestellen kan deze week nog op Obama merchandise thuis?

De rally signs kosten 2 dollar, de buttons zijn 3 dollar (2 voor 5), en de bumper stickers ook 3 dollar (2 voor 5). Ze hebben ook t-shirts, weet niet precies welke dus heb er ook geen plaatje van. Die zijn trouwens rond de 20 dollar. Ook als je dingen uit de online store wil hebben kan ik ze bestellen, maar er schijnt nogal een lange wachttijd te zijn.

Dus laat me maar weten wat je wilt hebben, hieronder in een reactie of in een mailtje!

Update van Jeroen: Dan zorgen wij ervoor dat ‘t allemaal in een grote doos met de post richting Nijmegen/’s-Hertogenbosch/Utrecht komt. Afrekenen bij het afhalen.

Ik ben zaterdag om 6 uur opgestaan om om kwart voor 7 de trein te nemen. Het was de eerste trein die die dag reed, en hij zat al aardig vol met mensen, wat me wel wat verbaasde. Nou, ik had in het zuiden van de stad afgesproken met Debbie, die met nog twee andere vrouwen zou rijden. Debbie was een vrouw met drie kinderen, een dochter en twee zonen, waarvan er eentje nu in Irak zit en de andere er al een tour in Irak op heeft zitten.

We kwamen rond tien uur onze tijd (Indiana zit net in de andere tijdzone – Eastern time) aan in South Bend, waar de lokale staff al begonnen was met de uitleg over wat we moesten doen. Er waren ongeveer 50 mensen uit Chicago naar South Bend gekomen om mee te helpen. Het was allemaal goed georganiseerd, we kregen papieren met de wijk waar we naartoe moesten met routebeschrijving, zelfs adressen met namen en leeftijden van de mensen die we moesten ondervragen. We kregen folders mee om uit te delen, buttons op, bumperstickers op de auto en gaan met die banaan. We hebben aangebeld bij 95 huizen in totaal, maar het was zo’n mooie dag dat er niet veel mensen thuis waren helaas. Maar de meerderheid van de mensen die wel thuis waren waren toch wel Obama supporters. Het feit dat de campagne veel aandacht schenkt aan de mensen in Indiana kweekt een hoop goodwill hebben we gemerkt. De Republikeinen zijn er gewoon niet te vinden, overal waar je langsrijdt zijn alleen maar Obama yard signs en bumperstickers te vinden.

We moesten dus langs de deuren gaan bij verschillende mensen, en vragen of ze al geregistreerd waren als kiezer. We hadden formulieren meegekregen die ze konden invullen om zichzelf te registreren. Daarna moesten we vragen of ze voor Obama of McCain waren. Als ze stellig de laatste zeiden dan konden we zo omdraaien en weglopen, dan was er weinig te halen. (Terwijl ik dit schrijf zie ik een reclame van Amstel bier, “One damn good beer”, ik hoorde ineens iemand in het Nederlands zeggen “Laten we beginnen”) Maar goed, als ze Obama zeiden dan hadden we eigenlijk ook niet zoveel meer te doen, alleen bedanken voor de steun. Maar wanneer ze nog undecided waren dan begon het echte werk. Waren er nog vragen die we konden beantwoorden, wat waren de issues die ze belangrijk vonden en natuurlijk de foldertjes uitdelen.

We hebben veel aardige reacties gekregen, ook van mensen die niet per definitie voor Obama waren. Het feit dat we helemaal uit Chicago kwamen zorgde ervoor dat mensen best wilden luisteren naar ons verhaal. Er waren verhalen van mensen die met de huidige kredietcrisis bang waren hun baan en huis te verliezen, zelfs mensen die hun baan al waren verloren, een man die bang was dat Obama hem het recht op het houden van een wapen wilde afnemen, en Debbie kwam een marinier tegen die net uit Afghanistan terug was, wat voor haar heel speciaal was vanwege haar zoon.

Het was een leuke en spannende dag, veel mensen ontmoet die een bepaalde spirit hebben die je in Nederland niet snel tegenkomt, althans niet in deze mate. En de manier waarop deze mensen zich inzetten voor een politicus kom je al helemaal niet gauw tegen in Nederland. Ik blijf me daar nog steeds over verbazen, dat mensen hun vrije dagen opgeven om langs de deuren te gaan, en dan niet zomaar een dag, nee waarschijnlijk gaan ze nog een aantal weekends in oktober, en de laatste dagen van November zijn helemaal belangrijk. Blijft een vreemd volk, die Amerikanen.

Ik heb nog een paar foto’s gemaakt in Indiana.

Het kantoor is iedere dag open, en iedereen kan gewoon binnenlopen. Net als andere lokale kantoren ligt de focus hier op mensen bellen en de gegevens daarna invoeren in computers zodat er een database ontstaat. In eerste instantie heb ik vorige week mensen gebeld die een smsje hadden gestuurd naar de campagne dat ze op een of andere manier wel mee wilden doen. Maar we hadden dus alleen een naam en telefoonnummer van deze mensen, dus moesten we ze bellen en vragen wat ze wilden doen. Er zijn meerdere opties: naar het kantoor komen om ook vrijwilliger te worden, naar omliggende staten gaan om langs de deuren te gaan en mensen te bewegen te gaan stemmen (op Obama), zowel nu maar vooral in de laatste twee weken voor de verkiezingen, om zo te laten zien dat er heel veel mensen achter Obama staan die bereid zijn om ‘groundwork’ te doen.

Het kantoor zit in de kelder van een groot pand, maar het blijkt toch goed te vinden te zijn. Er zijn iedere dag veel mensen, iedereen loopt in en uit, maar gemiddeld denk ik dat er tussen de 30 en 40 mensen contstant aanwezig zijn. Er hangt ook echt een ‘buzz’, je hoort iedereen bellen (”Hello, I’m calling from Obama’s national campaign” of “Hi, Obama for America, how may I help you?”), ziet veel mensen die op computers bezig zijn met een hoop formulieren, mensen die “yard signs” willen kopen (die vandaag trouwens uitverkocht waren), andere mensen die verhit rondlopen en proberen iedereen een mobiele telefoon te geven, clipboards die de goede papieren moeten hebben, jongens in pak die belangrijk rondlopen, vrouwen met kinderwagens die toch komen bellen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik heb me opgegeven om komende zaterdag naar Gary, Indiana te gaan. Als het lukt willen ze met een groep van 200 man daar aankomen om te gaan canvassen en get-out-the-vote. Ben benieuwd of het lukt, want ik geloof dat het nog niet zo makkelijk is om mensen zo ver te krijgen ook daadwerkelijk mee te gaan.

Daarnaast gaat de nationale campagne natuurlijk ook gewoon door. Het wordt steeds harde, beide partijen bekritiseren elkaar, zeggen allebei dat de ander liegt in reclamefilmpjes, en verdraaien elkaar woorden. Het wordt nog spannend, maar hier zijn ze ervan overtuigd dat Obama gewoon gaat winnen. Ik heb al iemand in de trein horen zeggen dat als McCain wint ze naar Canada gaat verhuizen.

Maar goed, om maar met wat grappigs te eindigen (dat hier ook al behoorlijk is geanalyseerd door verschillende nieuwszenders), Palin en Clinton naast elkaar op een persconferentie, tijdens de season premiere van Saturday Night Live.

ps. Wil je voortaan een mailtje krijgen wanneer ik een berichtje heb geschreven, klik dan hier.