Toeristisch Chicago

Het eerste weekend in the Windy City zit er alweer op. Na wat jetlag verschijnselen, laat slapen, vroeg wakker, ben ik zaterdagmiddag met de trein naar de binnenstad gegaan. Die trein rijdt volgens mij niet door de mooiste delen van de stad, maar zodra ik Union Station uit liep werd de grootsheid van de stad me wel duidelijk. Een van de eerste wolkenkrabbers die ik tegenkwam was de Sears Tower, volgens wikipedia de hoogste wolkenkrabber in de VS sinds 1973. Ook ben ik die eerste middag vaak onder de “el” gelopen, de elevated railway, ons allen bekend uit ER en verschillende lessen over Amerikaanse afkortingen van mevrouw Verberkt.

Van Union Station is het in principe een lange rechte lijn naar Millennium Park, maar helaas niet voor mij. Aangezien mijn richtingsgevoel niet zo heel goed is, en Jeroen er nu niet bij is om me te redden, heb ik eerst een heel rondje óm het park gelopen, maar daardoor wel het spetterende Wine Festival gezien. Maar goed, uiteindelijk natuurlijk toch gewoon uitgekomen bij de twee grote trekpleisters van het park, the Bean en the Crown Fountain. (Edit van Jeroen: Google Maps is your friend! Bekijk alle punten op de kaart van Chicago.) Het was een mooie dag, veel zon en lekker warm, en er waren dan ook veel netgetrouwde bruidspaartjes, inclusief aanhang van bruidsmeisjes op blote voeten want “Oh my God, my feet huuuurt”, die foto’s lieten maken onder en bij het bouwwerk.

Flickr Tag Error: Call to display photo '2842226986' failed.

Daarna een klein stukje verder gelopen naar de Crown Fountain, een waterbad met twee muren waarop foto’s van Chicagoans worden getoond die water spugen. Een leuke attractie voor kinderen en toeristen, iedereen speelt erin.

And now, live from Chicago…

Het is al laat, voor mijn gevoel nu kwart voor vijf ’s morgens, maar hier officieel nog maar kwart voor tien ’s avonds. Ben heel moe, maar moest toch even proberen of internet werkt natuurlijk.

Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken naar Brussel, en we waren dan ook zeer netjes op tijd. Na de nodige bakjes koffie, het inchecken van de koffer, de beveiligingsvragen (heb je je koffer zelf ingepakt, heb je je koffer de hele tijd bij je gehad etc.), en natuurlijk het afscheid, ben ik rond twaalf uur door de douane gegeaan. In Brussel ging alles prima, heb niet te lang hoeven wachten, en in het vliegtuig een plaats aan het raam. Naar Philadelphia vliegen duurde toch wel lang hoor, meer dan acht uur. En dan is zelfs voor mij de beenruimte maar krap. Maar eenmaal aangekomen in Amerika begint het natuurlijk. Meerdere controles gehad, schoenen uitgetrokken, vingerafdrukken, weer vragen over waarom ik drie maanden hier wil blijven, wanneer ik hier voor het laatst was, digitale foto gemaakt, maar dan toch eindelijk die stempel in m’n paspoort. Ik moest trouwens ook nog m’n koffer ophalen en tien meter verder weer op een bagageband zetten. Maar de Amerikanen zijn allemaal erg aardig (behalve die van immigration dan toch) en de “hello ma’am, how are you’s” en de “how do you do’s” vlogen om m’n oren. En een antwoord verwachten ze toch niet.

Op het vliegveld in Philadelphia een behoorlijk eind moeten lopen langs talloze souvernirswinkeltjes, pretzel kramen en sunglass huts. In totaal heb ik ongeveer twee uur gehad om m’n aansluitende vlucht te halen, en dat lukte dus ook makkelijk. De vlucht tussen Philadelphia en Chicago duurde ongeveer twee uur, waarvan ik er zeker anderhalf heb geslapen. Aangekomen op O’Hare, en m’n bagage opgehaald (het was er toch allemaal gelukkig). Mijn huisbaas, Chris, was er nog niet, maar na ongeveer 10 minuutjes zag ik hem aan komen lopen. Hij heeft inderdaad een asociale Amerikaanse auto (hij was overigens wel vergeten waar hij hem had geparkeerd, maar na een beetje zoeken toch gevonden), is overtuigd Obama fan, van Griekse afkomst, heeft zijn eigen bedrijf met een groot billboard langs de snelweg, sinds een jaar een vriendin, een winkelcentrum op loopafstand, een treinstation om de hoek, een huis met twee slaapkamers maar drie badkamers, een zeer luxe keuken, een enorme tv, cable, dvd, alarm, eet weinig thuis, maar ook weinig fastfood, een werkster op maandag en voor mij een bed voor de komende twee maanden! Ik ga het hier wel volhouden denk ik, het viel tot nu toe in ieder geval heel erg mee, hij is erg aardig, serieus denk ik, voert graag inhoudelijke discussies. We zullen zien wat er nog allemaal gaat gebeuren. Nu ga ik in ieder geval slapen. Good Night!

Chicago, here I come

Na verschillende telefoontjes naar Obama for America en mailtjes naar het campagneteam van Obama in Illinois, heb ik dan toch eindelijk de goedkeuring dat ik mag meewerken als volunteer. Dit weekend kreeg ik een mailtje terug van ene Jon Gregg uit Chicago, dat ze me graag willen hebben. Ik kan langskomen, maandag tot en met zaterdag tussen 9 en 9 en op zondag tussen 12 en 7. Oftewel, dat worden lange werkdagen.

De werkzaamheden die nu belangrijk zijn, zijn vooral het bellen naar al geregistreerde Obama stemmers, en bepaalde events onder de aandacht brengen. En niet alleen in Illinois, maar ook in Indiana, Michigan, Wisconsin, en Iowa. Er is dus genoeg te doen, en nu wordt het allemaal nog spannender en echter!

Naast deze officiële campagne van Obama, zijn er ook talloze groepen die iets organiseren. Zo heb ik me ook aangemeld voor de groep Young Chicago Lakefront. Deze jongeren zijn overtuigd Democraat, en organiseren op 4 september een Anti-Republican Convention Party, because friends don’t let friends vote Republican! Jammer dat ik er dan nog niet ben, maar ze zullen vast nog meer organiseren waar ik ook aan mee kan doen.

Nog iets wat georganiseerd wordt door het campagneteam van Obama is Camp Obama. Dit is een tweedaags kamp, waar je als vrijwilliger klaargestoomd wordt om Deputy Field Organizer te worden. Wanneer je geslaagd bent, kun je naar battleground states gestuurd worden om daar lokaal de campagne te organiseren en managen. Je doet dan hetzelfde als wat Obama deed als Community Worker in Chicago, en dat heeft zijn leven veranderd, dus dit kamp kan ook jouw leven veranderen. Hmm, juist ja.

Ondertussen gaat de tijd snel, en over een paar dagen zit ik al in het vliegtuig richting Chicago. Voor degenen die het leuk vinden om het bij te houden, ik vlieg met US Airways, vanaf Brussel (Zaventem). Eerst met vlucht US 751 om kwart voor 1 naar Philadelphia, daarna van Philadelphia naar Chicago met vlucht US 741. Als alles loopt zoals het hoort, ben ik om half acht plaatselijke tijd in Chicago, wat overeenkomt met half 3 Nederlandse tijd. Hier kun je bijhouden of ik ben geland, en hier kun je bijhouden wat voor weer het wordt in Chicago.

DNC

Gisteren is in Denver de Democratic National Convention begonnen, en waarom zou je helemaal naar de Verenigde Staten gaan als je het hier in Nederland vanuit je luie stoel ook kunt volgen? De NPS zendt iedere avond Obama ’08 uit over de DNC, gepresenteerd door Joost Karhof en sidekick Jörgen Raymann.

Gisteren was dus ook de eerste aflevering en ik moet zeggen dat het best interessant is. De opzet is afgekeken van De Wereld Draait Door, met verschillende gasten, De Amerikaanse TV Draait Door, en iedere dag een bijdrage van Prem Radhakishun over welke mensen op Obama gaan stemmen. Dit alles wordt gepresenteerd vanuit een skybox in het Convention Center, met uitzicht op het podium.

Dus als je wilt weten hoe zo’n conventie (lees: marketing en media circus) er aan toe gaat, Obama ’08 is deze week iedere dag te zien op Ned 3, om half 8 en duurt ongeveer een uur.

Yes I can!

Een heel vastomlijnd plan wat ik precies ging doen als ik aankwam in Chicago had ik nog niet. Het enige dat ik wilde regelen was een kamer in een hostel, en wanneer ik dan meer mensen zou leren kennen zou ik wel ergens een kamer kunnen regelen. Van te voren was dat toch niet te doen. Dacht ik.

Vorige week ging ik kijken op verschillende sites van hostels in Chicago. Nu zijn er twee hostels waarvan ik weet dat die ok zijn, niet geweldig maar hey, het is een hostel. Het eerste was Arlington House International Hostel. Private rooms hebben ze daar wel, maar zou me 400 dollar kosten voor een weekje. Een dorm room, en dus met meerdere mensen op een kamer, zou ongeveer de helft kosten. Het tweede hostel, Hostelling International Chicago, hanteert dezelfde prijs ongeveer, maar heeft alleen maar dorm rooms.

Ik ben toen maar eens een mooi boekje gaan doorbladeren, de Lonely Planet Chicago City Guide, en kwam een wel zeer interessante website tegen, namelijk Craig’s List Chicago. Ene Craig Newmark heeft deze site in 1995 opgezet met als doel een lijst te maken met interessante dingen om te doen in San Francisco. De site is uitgegroeid tot een lijst van 500 plaatsen in 50 landen. Nu kunnen ook mensen die een kamer te huur hebben daar een advertentie op zetten, en dat was natuurlijk wel interessant.

Bellen

Het door Twan Huys tijdens de Amerikanistendag geopperde idee om maar gewoon contact op te nemen met de Democratische Partij om vrijwilliger te worden heb ik gisteren opgevolgd. Ik heb ze al eens eerder (in februari?) gebeld, maar toen wisten ze nog niet wie de officiële kandidaat werd, dus konden ze nog niks betekenen.

Maar goed, gisteren dus nogmaals gebeld, deze keer naar de Democratische Partij van Cook County, waar Chicago in ligt. Een nogal norse vrouw aan de andere kant van de lijn vertelde dat ik een kandidaat moest kiezen waarvoor ik wilde ‘volunteeren’. Nou die keuze heb ik al lang geleden gemaakt, dus ik vertelde dat ik graag voor Obama wilde werken. Dan kon zij niks voor mij betekenen, maar moest ik het campagnebureau van Obama in Chicago bellen, en ik kreeg zowaar het nummer. Dus heb ik dat nummer gebeld, maar ik kreeg een bandje te horen met weer een ander nummer als ik overige vragen had over de campagne van Obama.

Nou, daar had ik eindelijk succes. Ik kreeg me toch een enthousiaste medewerker aan de telefoon, het was ‘amazing’ dat ik dit wilde doen, ‘thank you so much for choosing senator Obama’, ‘we always looove to have people from other countries to participate’, en het bleek dat zij net was afgestudeerd in ‘political sciences’ dus ze vond het ‘awesome’ dat ik mijn scriptie over de verkiezingen en de campagne wil schrijven. Ze vertelde me ook echter dat het kantoor voor vrijwilligers in Chicago nog niet open is, maar dat dat wel snel gaat gebeuren. Maar wanneer ik in Chicago aankom, dan kan ik daar gewoon naar binnen lopen en meteen aan de slag gaan, want vanaf september hebben ze mensen nodig, ‘guaranteed’.

Ik ga dus de website in de gaten houden, want daar staat als het goed is op wanneer dat kantoor open gaat. Volgende projectje is het zoeken en boeken van een hostel voor de eerste weken, maar dat moet geen probleem zijn neem ik aan. Ik laat het weten!

Voorbereidingen

Ongeveer een jaar geleden is het idee ontstaan om voor een paar maanden naar de Verenigde Staten te gaan, het maakte niet uit hoe of wat. Net terug uit Boston leek het me geweldig om weer een tijdje in dat land te gaan vertoeven. Na verschillende opties afgeschreven te hebben (o.a. stage bij een bedrijf, werken, studeren) heb ik eindelijk gevonden wat ik wil: campagne voeren. Tel daarbij op dat de historische campagnestrijd tussen Clinton, Obama en McCain zich aan het voltrekken was, en een plan kan zomaar waarheid worden.

Ondertussen zijn de tickets geboekt (5 september – 27 november) en staat het dus vast dat ik voor twee maanden naar Chicago vertrek. Ik ga hier proberen regelmatig te berichten over de voorbereidingen, over de hindernissen, over het feit dat het best eng is in je eentje zoiets te gaan doen, en natuurlijk vanaf 5 september over mijn belevenissen vanuit de Verenigde Staten!