In ieder geval tot aan de verkiezingen voor het Europees Parlement in juni zal ik doordeweeks m’n intrek nemen in ‘de Max’, het appartement van de fractie midden in Brussel. Uiteraard zal ik proberen om af en toe leuke berichtjes te blijven schrijven op Minitrue.nl, onder andere over mijn zoektocht naar interessante internetcampagneideetjes en over de verwonderingen in de Brusselse/Europese/Belgische samenleving.

Als medewerker van de GroenLinksdelegatie in het Europees Parlement weet ik in ieder geval ook waar ik zeker niet over ga schrijven: interne partijpolitiek. Dus géén berichtjes over:

• Het lijstrekkersreferendum en de kandidaten voor de lijst
• Het verkiezingsprogramma voordat het is goedgekeurd door het ledencongres
• Vertrouwelijke informatie uit de fractie (duh!)

Helaas. Heb je toch meer behoefte om je vol te zuigen met GroenLinks intern geneuzel nieuws? Neem eens een kijkje op Planeet GroenLinks, waar alle GroenLinksblogs automatisch worden verzameld. Officieel verkiezingsnieuws staat op onze nieuwe verkiezingsportal verkiezingen2009.groenlinks.nl.

Uitslapen! Met de ‘do not disturb’-kaart aan de deur laten we het ontbijt op deze zondag aan ons verbijgaan. We beginnen meteen met echte café au lait met cichorei en beignets in het French Quarter, de oude binnenstad van NOLA (zoals je New Orleans makkelijker schrijft). Uiteraard wel in een grid gebouwd, maar nog vol met oude (Spaanse) huizen. We snappen meteen waarom New Orleans de meest Europese stad van de VS wordt genoemd. De wandelroute van de Lonely Planet leidt ons langs interessante plekjes, een heerlijk ijswinkeltje en leuke muzikanten.

Om drie uur kunnen we aansluiten bij een geschiedenistour over het ontstaan van New Orleans. We zijn de enige, maar dat weerhoudt onze gids er niet van om een uur en een kwartier uit te wijden over de geschiedenis van New Orleans. We zien onder andere de tekst van het verdrag van Rijswijk en een afschrift van de bekende Lousiana Purchase waarin Napoleon de Franse kolonies op het Amerikaanse vaste land verkocht aan de jonge VS voor 15 miljoen dollar.

USS Cairo

Uiteindelijk moesten de zuiderlingen zich overgeven op 4 juli 1863. En tot de Tweede Oorlog werd daarom Independence Day in Vicksburg niet door de blanke bevolking gevierd, alleen door de African-Americans, de (afstammelingen van de) bevrijde slaven.
Vrij snel na de burgeroorlog werd het gebied rondom Vicksburg, waar de noorderlingen en de zuiderlingen in loopgraven soms oog in oog met elkaar stonden, uitgeroepen tot een nationaal park. Na een reünie van soldaten uit beide kampen in 1917 werden er in het park monumenten opgericht voor soldaten uit verschillende staten.

In het park is een rondleiding uitgezet van 16 mijl (ongeveer 26 kilometer), die je geheel in Amerikaanse traditie natuurlijk met de auto moet volgen. In veertien stops rij je langs de monumenten voor de deelnemende soldaten en langs de beide linies en en zie je hoe de beide legers gelegen hebben. Het enige vervelende was alleen dat ons gehuurde nieuwe hypermoderne GPS-systeem dat ons automatisch van informatie had moeten voorzien bij de verschillende stops niet werkte. Achja, dan selecteren we maar ‘met de hand’ de video’s met uitleg van de parkwacht. Nu weten we echt (bijna) alles over de Amerikaanse burgeroorlog.

Zaterdag
Gauw terug naar de auto op weg naar Clarksdale: het dorpje op de crossroads van Highway 61 en 49, waar volgens het verhaal bluesgitarist Robert Johnson z’n ziel aan de duivel zou hebben verkocht. Verderop op Hwy 61 vinden we een motelletje, op aanraden van de recepionist gaan we eten in het restaurantje tegenover het motel, gerund door een Libanese familie. De specialiteit: Kibbies. Een gehaktbal met tarwe en kruiden. Op aanraden van de serveerster krijgen we een mix van verschillende soorten.

Daarna lopen we naar het centrum van het dorpje door een arme en op het oog ongemakkelijke buurt. Eerst passeren we Red’s Inn, waar we meteen voor later op de avond worden uitgenodigd. We lopen door naar Ground Zero, een andere bluesclub die volgens de gids wat meer toegankelijk is. Van buiten ziet het er uit als een oud leegstaand pand. Van binnen trouwens ook, maar wel met muziek en een bar. Voor zeven dollar speelt de hele avond een goed bluesbandje. De koffie is gratis, de bourbon en het bier kosten weinig.

Zondag
De volgende dag hebben we eindelijk wat kunnen uitslapen, omdat er geen ontbijt bij het hotel zit. We hebben de wekker om half tien gezet, maar het probleem is dus dat we ergens moeten ontbijten. Het wordt de Burger King; drie pancakes, een hamburger, koffie. Na dit hartige ontbijt reden we naar het kruispunt van Highway 61 en 49. Ik had het anders verwacht dat het werkelijk was, ik had een verlaten kruispunt in gedachten, maar in werkelijkheid is het een druk punt, met parkeerplaatsen, en een restaurant Abe’s dat blijkbaar al bestond in de tijd van Johnson. Daar zijn we toch even naar binnen gegaan om te kijken hoe het eruit ziet, want het werd in veel boekjes genoemd. Maar ik vond het nogal tegenvallen, we hebben koffie gedronken en toch maar een bbq-pork-hamburgertje genomen, tweede ontbijt dus eigenlijk. Maar het was klein en vettig. Er kwamen allemaal mensen binnen die net uit de kerk kwamen, allemaal netjes gekleed.

Na deze stop gingen we weer op weg, naar Greenwood. We hebben het nadeel dat het zondag is en dus eigenlijk niks open is. Greenwood is een klein dorpje waar een leuke boekenwinkel zou moeten zitten, maar hij blijkt onvindbaar. We denken dat die weg is en dat er nu in plaats daarvan een nieuwe grote kerk wordt gebouwd. In het hoofdstraatje staat veel leeg, wat ook het geval was in Clarksdale. De straatjes zien er best leuk uit, maar als de helft leeg staat vanwege de grote winkels aan de rand van het dorp of de stad wordt het meteen een stuk minder. Nouja, echt lang hebben we daar dus ook niet doorgebracht.

Als je Memphis zegt dan zeg je Elvis, en als je Elvis zegt, zeg je Graceland. (Slogan van Graceland: Where Elvis lives) De plek waar de King woonde en nu ook begraven ligt. Daar kun je natuurlijk niet zomaar voorbij rijden. We hebben ons helemaal overgegeven aan het massatoerisme en kopen kaartjes voor de platinum tour.

Met een klein busje worden we naar het huis aan de andere kant van de straat gebracht (nog geen vijf minuutjes lopen), door een audiotour worden we vervolgens door het huis geleid. Het is druk, maar nog te doen. Het huis is ingericht volgens de moderne wensen uit de jaren zeventig. Felle kleuren, veel tapijt, ook op het plafond. Met de platinum tour mogen we ook nog langs (1) de auto’s van Elvis, (2) de outfits van Elvis, (3) de twee vliegtuigen van Elvis én (4) een tentoonstelling over Elvis’ dienstjaren in Duitsland. Met een flinke overdosis Elvis rijden we door naar het zuiden naar Mississippi, naar de roots van de blues.

Overal in Memphis is muziek, van blues tot country, rock en soul. Hier zijn wat foto’s van de afgelopen twee dagen.

Beale Street, ooit het kloppende hart van de zwarte gemeenschap in Memphis. Nu vooral de plek om souvenirs te kopen en te luisteren naar bluesbandjes.

De Sun Studio van Sam Phillips. Hier namen onder andere Elvis Presley en Johnny Cash hun eerste nummers op.

Rendezvous: De ingang is alleen te bereiken via een achteraf steegje. Maar als je eenmaal binnen bent krijg je de lekkerste spareribs volgens geheim recept.

Het hotel waar Martin Luther King werd neergeschoten. Nu de lokatie van een indrukwekkend museum over de Amerikaanse burgerrechtenbeweging.

Gibson gitaarfabriek: Gemiddeld tweeduizend dollar per stuk.

Stax: Soul komt niet alleen uit Detroit, maar ook uit Memphis. O.a. van Otis Redding en B.B. King.

Een dag vol muziek kan natuurlijk niet ontbreken hier in Nashville, dus vandaag vroeg op pad voor ons portie country. We begonnen met een tour door RCA Studio B. Dit is de enige studio op Music Row die open is voor het publiek, er wordt dan ook niks meer opgenomen. Maar in het verleden hebben er grote namen nog grotere hits opgenomen, ik noem een Elvis, Jim Reeves, Roy Orbison en natuurlijk het meest gezongen liedje rondom mijn persoontje, Dolly Partons Jolene. De instrumenten die deze artiesten gebruikt hebben voor nachtelijke opnamesessies zijn nog te bewonderen.

Na deze tour was het tijd voor een beetje ongebreideld nationalisme: de Veterans Day Parade. Het regende, dus het was niet heel druk langs Broadway, de hoofdweg van Nashville. De veteranen zaten in gesponsorde auto’s, de high school bands en vlaggenzwaaiers hadden het waarschijnlijk koud, en er liepen zelfs clowns rond om het publiek wat op te warmen. Het had iets weg van een hele slechte carnavalsoptocht, we hebben het dan ook niet heel lang volgehouden.

Onze muziek queeste bracht ons naar het Ryman Auditorium, een gebouw wat ooit gebouwd was om religeuze redenen, maar nu gebruikt wordt voor een live radioprogramma en concerten. Tussendoor heeft het leeggestaan en is het bijna afgebroken, maar de “mother church of country music” heeft het gelukkig toch gered. De radioshow die er wordt opgenomen heet The Grand Ole Opry, het is de langstlopende radioshow van de wereld en is iedere week drie keer live te horen. Maar daarover straks meer.

Nog niet genoeg van muziek gehad togen we naar de Musicians Hall of Fame and Museum. Deze keer geen ode aan de grote artiesten, maar juist de muzikanten achter de artiesten. Veel muzieksteden hebben een aantal achtergrondmuzikanten die voor veel opnames werden ingehuurd, vaak slecht betaald maar zeer getalenteerd. Per stad (Nashville, Detroit, LA, etcetera) was een gang gevuld met gouden platen, muziekinstrumenten en persoonlijke brieven en verhalen.

Tussendoor was er natuurlijk ook nog tijd voor wat eten en drinken. Het leuke van Nashville is dat er overal wat te eten valt (zoals ook in de rest van het land trouwens) maar dat er ook vaak live opgetreden wordt. Tijdens de lunch werd er opgetreden door een zanger met gitaar, die vooral veel country classics zong. Later in de middag werd een optreden verzorgd door een band, waarvan een van de zangeressen een paar keer zomaar naar buiten liep om een sigaretje te roken.

Rond half zeven waren we weer terug bij het Ryman Auditorium omdat op dinsdag een aflevering van The Grand Ole Opry wordt opgenomen. Het is een twee uur durende show, waarin ieder kwartier een andere artiest optreedt. Deze zingt gemiddeld drie liedjes, live, wat dus ook meteen wordt uitgezonden op de radio. Grote namen in de countrymuziek scene hebben al opgetreden op dit podium, en we verwachtten dus behoorlijk wat. Helaas kenden we geen een van de artiesten die optraden, maar gelukkig de rest van het publiek wel. De liedjes waren leuk, er was zelfs speciale aandacht voor de veteranen in het publiek, en omdat het steeds maar een kwartiertje was ging de avond snel voorbij.

Eigenlijk alle dagen in Nashille zijn snel voorbij gegaan, we hebben veel gedaan en veel gezien van Music City USA en we zijn nu dan ook helemaal klaar voor de volgende muziekstad: Memphis.

Al sinds mijn aankomst in de VS ben ik op zoek naar nieuwe schoenen. Totdat we vandaag in Nashville aankwamen, was het een lastige zoektocht. Een verslag in beeld.

Deze mocht ik niet meenemen uit de Country Music Hall of Fame.

Dit paar was van Buddy Holly

Ook deze mocht ik niet (nu van Joline, die er spijt van had dat ze me deze had laten zien in de winkel)

Forza NEC, olé olé olé!

En dus werden het deze Reeboks.

De oranje veters kunnen naar believe worden omgeruild voor bruine veters, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Zoals het hoort zijn we deze zondag begonnen met een stevig ontbijt van roereieren met spek. Een aantal ladies die gisteravond dronken achter ons zaten in de bar zitten nu weer achter ons in de ontbijtzaal, zij kunnen dit ontbijt vast goed gebruiken.

Daarna vertrekken we richting Nashville; met muziek van Johnny Cash op de achtergrond via de regionale wegen. Onderweg stoppen we om de vermoedelijke geboorteplaats van Abraham Lincoln te bezoeken in Hodgenville. Het dorp telt twee straten met een rotonde, waar een groot beeld van Abe de bezoeker afleidt. Ongeveer twee mijl verderop blijkt een bos te zijn waar de ouders van Lincoln een houten hutje hebben gebouwd vlakbij een stroompje: Sinking Spring. Ondanks dat Abraham hier maar twee jaar heeft doorgebracht, hebben ze er een behoorlijk bezoekerscentrum rondom gebouwd. Er is een museumpje dat eigenlijk grotendeels bestaat uit aannames; waarschijnlijk heeft Lincoln deze boom gezien, want die stond op de hoek van het land van zijn vader, zijn moeder heeft Abe leren schrijven want zij kon haar naam schrijven, maar de mooiste was wel die over het hutje. Men is er zeker van dan Lincoln op deze plek is geboren en lange tijd dacht men dat het hutje dat ze hadden ook echt het geboortehutje was. Daarom hebben ze, om het hutje goed te kunnen bewaren, er een neo-klassieke tempel omheen gebouwd. Hiervoor heeft president Theodore Roosevelt in 1909 zelfs nog de eerste steen gelegd. Maar later zijn ze toch gaan beseffen dat het vrijwel onmogelijk was dat dit het echte hutje was, er klopten een aantal dingen niet zoals de grootte en de hoogte. Maar het gaat dus om het idee; de grote Lincoln is geboren in een houten hutje.

Na deze leerzame onderbreking weer verder op weg, via kleine dorpjes en gehuchten komen we halverwege de middag aan in Music City USA: Nashville. We hebben al gauw het hostel gevonden waar we de komende nachten gaan doorbrengen, klein maar gezellig op ongeveer twintig minuutjes lopen van de stad. Eenmaal in de stad aangekomen vinden we eerst het tourist information center in het Sommet Center waar de voorbereidingen voor de Country Music Awards voor komende woensdag al in volle gang zijn. We krijgen foldertjes en een kaart mee, en omdat het koud is gaan we de eerste de beste coffee bar binnen die we zien om deze goed te bestuderen. Het is een gezellig tentje, waar ze zelfgemaakt ijs verkopen, en de meest uiteenlopende soorten koffie en chocolademelk. Een beetje opgewarmd na een white chocolate mocha, een chocolademelk met slagroom en een grote muffin trekken we het stadje in. Nashville is niet zo heel groot (maar wat wel als je Chicago gewend bent tegenwoordig) maar de binnenstad is gezellig met veel honky tonks. Overal waar je loopt klinkt muziek, of het nu uit de bars komt of van de straatmuzikanten. We hebben een biertje gedronken in een bar (twee bier voor de prijs van 1 ($ 4,50) op zondag) en gegeten in het Hard Rock Cafe. Van de mevrouw van het hostel kregen we de tip om ‘s avonds naar the Station Inn te gaan, waar een gratis bluegrass jamsessie zou plaatsvinden. Het was een beetje een vage tent, maar het werd langzaamaan wat drukker en gezelliger. Het was een echte jamsessie, mensen die binnenkwamen met gitaren en banjo’s die lekker mee gingen doen. Op een gegeven moment waren er wel vijftien man en één vrouw aan het spelen en zingen. In het midden van de cirkel muzikanten zat zelfs een blinde man die geweldig banjo speelde en zong en zelfs jonge jongens (van vast nog geen eenentwintig) die bas en banjo speelden. Een heel gemixt gezelschap dat er lol in had om samen muziek te maken.

Na Cincinatti rijden we vandaag verder door de eerste ‘zuidelijke’ staat van de Verenigde Staten, Kentucky. Een staat die voornamelijk bekend staat om haar paardenfokkerijen en bourbon. Met dat eerste heb ik iets minder, met dat laatste des te meer. We zijn bij allebei op bezoek geweest.

Eerste stop is het dorpje Lexington waar een heel aardig oud mannetje (“Eindhoven? Ah, a bridge too far!”) ons vertelt over een wandelroute die we – heel Amerikaans – uiteraard ook met de auto kunnen doen. Het was een rijk dorpje met veel grote huizen (en een universiteit) maar het lijkt nu flink in slaap gesukkeld. We laten het dorpje lekker slapen en rijden door langs Keeneland, een paardenrenbaan waar toevallig ook de maandelijkse paardenveiling aan de gang was. Honderden mensen keurden de jonge paarden van verschillende fokkerijen en betaalden rustig tachtigduizend dollar voor één paard. Veel cowboyhoeden uiteraard.

Verder naar beneden op de Bluegrass Parkway komen we uit in een ander klein dorpje, Bardstown. Van het visitors center lopen we recht ons onderkomen voor de nacht binnen: Talbott Tavern. Een plaatselijke herberg, gesticht in 1779, waar zelfs de uit Frankrijk gevluchte koning Lodewijk Filips nog schijnt te hebben gelogeerd. Joline is helemaal verrukt door het bad op pootjes. De regio rond Bardstown stikt van de wiskeybourbonstokerijen en de slimste noemt zichzelf het Bourbon Heritage Center om zo de meest onwetende toeristen binnen te harken.

De tour door de opslaghuizen van de Heaven Hills Distillery is super. De tourguide is duidelijk iemand die hart heeft voor de bourbon en hij weet dat ook erg goed over te brengen op zijn toehoorders. De tour sluit af met een proeverij van twee soorten bourbon die gemaakt wordt door de Heaven Hilss Distillery. Hmmm, maar wel een beetje te duur om mee te nemen… Dan maar vanavond in de herberg maar een glaasje nemen. We hebben vrij toegang tot de bar waar een bandje speelt, helaas geen bluegrass, maar een Amerikaanse combinatie van rock en country.