…al is het alleen maar om dit eens te doen.

Foto: Chicago Tribune - Jose M. Osorio

Dit is het nieuwe balkon van de Sears Tower, met 527 meter de hoogste toren op het westelijk halfrond. Wie durft er mee?

Lees verder in Natuurlijk wil ik nog een keertje terug naar Chicago… »

Zeg je Chicago, dan zeg je natuurlijk ook de Blues Brothers. Vandaar natuurlijk het achtergrondliedje uit de film op onze vakantievideo van Chicago.

Rondsurfend op het net om wat meer achtergrondinfo te vinden over de Blues Brothers en Chicago kwam ik uit bij een website van Kevin S. Forsyth die alle filmlocaties van de Blues Brothers heeft nagezocht en daarna heeft vastgepind op een Google Map. Goed voor zeker een half uurtje klikplezier.

Nog even een stukje Blues Brothers terugkijken? Hier is Sweet Home Chicago met beelden uit de film.

We zijn al weer een paar weekjes terug in Nederland. Tijd om eens te kijken wat we met de videocamera allemaal hebben opgenomen. Vandaag het eerste deel: Chicago

Tuurlijk halen we de huurauto op midden in The Loop, de binnenstad van Chicago. Zo moeilijk kan het toch niet zijn met een automaat in een stad waar alle straten kaarsrecht lopen? Gelukkig deed onze TomTom het vrij snel, zodat we makkelijk op weg konden naar Jolines huis om de koffer in te pakken. Een lange dag om te rijden voor de boeg: Via Indianapolis (Indiana) naar Cincinatti (Ohio), waar we net over de grens met Kentucky (de vierde staat in één dag) in Newport een hotelletje hebben uitgezocht.

Maar voordat we om een uur of negen aankwamen in Cincinatti zijn we onderweg gestopt voor een all American dinner in Joyce’s Family Restaurant in West Harrison, precies op de grens tussen Indiana en Ohio. De special van de dag: Pan fried chicken. Haute cuisine is anders, maar de sfeer in dit road side restaurant is onmiskenbaar oer-Amerikaans, net zoals de enorme porties. Dit is het echte platteland van de Verenigde Staten, waar we de komende dagen als we verder door Blue Grass Kentucky rijden op weg naar het diepe zuiden nog veel meer van zullen zien.

’s Avonds in Newport merken we dat Cincinatti en de regio veel Duitse immigranten heeft opgenomen. We treffen een (bijna) authentieke Beierse bierhal aan, het Hofbräuhaus. In het gezelschap van (naar het lijkt) studenten die nét 21 zijn geworden (met literpullen bier) of het nog niet zijn (met halve liters cola), drinken we een lekker Duits biertje. Aan het Amerikaanse bier moet ik maar een andere keer beginnen…

We zijn net thuis van de rally in Grant Park, waar Barack Obama vanavond zijn overwinningstoespraak hield. Na de hele dag hard werken werden we alsnog beloond: wie tot half 8 bleef bellen kreeg twee kaartjes voor het park. En aangezien ik op de wachtlijst stond en ik dus verder kon fluiten naar kaartjes, ben ik gebleven. Jeroen heeft dus weer de hele dag in zijn eentje doorgebracht, maar met als beloning dat hij mee mocht uiteraard.

We hebben de hele dag nog mensen in verschillende staten (Indiana, New Mexico, Pennsylvania) gebeld met informatie over hun stembureau, of ze überhaupt gingen stemmen, of ze misschien al gestemd hadden en op wie. Het probleem was alleen dat deze mensen al vaker gebeld waren vandaag, vaak al meerdere keren (sommigen zelfs al acht keer), met precies dezelfde vragen. Niet iedereen reageerde dus even aardig, maar ja, ondertussen zijn we zo getraind dat we ons daar niks meer van aantrekken en maar proberen zo vriendelijk mogelijk te blijven.

Maar goed, na half 8 kregen we dus allemaal twee kaartjes voor de rally en zijn Jeroen en ik met duizenden anderen naar het park gelopen. Door security en de kaartcontrole, kwamen we dan eindelijk in het park aan. En daar moesten we nog een plekje bemachtigen. Het podium stond op een vreemde plaats, en de meeste mensen stonden dus naast het podium in plaats van ervoor. Maar de enorme schermen met CNN maakten veel goed. Het feit dat we een aantal staten binnen hebben gehaald door de effort vanuit Chicago gaf een enorm goed gevoel. En toen om tien uur kwam de verlossende staat Virginia (volgens mij) en was Obama officieel President Elect. Na dit bericht barstte de hele menigte uit in gejuich, mensen omhelsden elkaar, en werden helemaal gek.

Lees verder in We did it! »

Morgen is het dan eindelijk zo ver, de dag waarvoor ik twee maanden hier heb gewerkt: E-day. Het is de afgelopen dagen enorm druk geweest, er moesten nog veel mensen gebeld worden en de gegevens moesten nog in de database gezet worden. We zijn bezig met het allerlaatste project, Last Call 4 Change. Lange lijsten met namen en telefoonnummers komen non-stop uit de printers, worden verdeeld over 20 zogenoemde “satellite offices”, en worden dus gebeld. Het gaat erom om te weten te komen of mensen al hebben gestemd, of ze gaan stemmen, zoja op wie, en of ze weten waar hun stembureau is. Deze actie is op zaterdag begonnen door het hele land, en op die dag alleen al zijn er meer dan 450.000 telefoontjes gepleegd. Een enorm aantal, en waarschijnlijk een heel groot deel daarvan is vanuit Chicago gedaan.

De satellite offices worden bemand door vrijwilligers uit de Illinois headquarters. Zodoende was ik vorige week ook gevraagd of ik er ook eentje wilde runnen en daar ben ik natuurlijk op in gegaan. Dus zaterdag ben ik naar een kantoor van een lokale vakbond gegaan waar we een phone bank hebben opgezet. We hadden luxe stoelen, draadloos internet en een tv. Het enige dat we niet hadden waren mensen die kwamen bellen. Ik zou tussen 9 en 9 werken, maar ben rond half 3 weggegaan want er waren welgeteld twee mensen komen opdagen. Dat viel tegen, maar blijkbaar hebben andere phone banks het wel erg goed gedaan. Zondag daarentegen ben ik naar een ander vakbondskantoor gegaan, en daar was het blijkbaar heel druk geweest zaterdag, en ook zondag was de opkomst hoog. En weer heb ik me zitten verbazen over het aantal mensen dat zich vrijwillig inzet, hele dagen gaat zitten bellen en zomaar voor 20 mensen lunch verzorgen. Ook op het Illinois hoofdkantoor is het gekkenhuis geweest, zoveel mensen die overal een plekje zochten om te kunnen bellen; op de trap, op de grond, in gangetjes of staand tegen de muur.

Lees verder in Last Call 4 Change »

Zojuist veilig bij Joline aangekomen in Chicago. De klok staat op kwart voor tien, maar mijn Nederlandse klok staat nog op kwart voor vijf. Nu eerst wat eten en dan naar bed. Morgen meer.

Nú nog maar 3 dagen en 22:49 uur voordat ik in het vliegtuig stap om samen met Joline te genieten van onze (welverdiende, dacht ik zo) vakantie. Uiteraard proberen we iedereen via Minitrue.nl op de hoogte te houden van onze roadtrip door de USA.

De route is al gepland: dwars door Amerika van Chicago naar New Orleans. Op de kaart in de header zie je de geplande route. Uiteraard volledig van af te wijken als we daar zin in hebben, als we maar het vliegtuig halen in New Orleans op 27 november.

Nou, het is al een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven, en uit verschillende hoeken kwam het verzoek om nieuwe verhalen. Bij deze dus.

Een paar weken geleden is Saskia hier op bezoek gekomen. Het was een supergezellig weekend, en het was leuk om wat toeristische dingen te doen. De week erna kwam Koen (Jeroen’s broertje) hier voor een weekje. Het was herfstvakantie voor deze kersverse basisschoolleraar, dus iedere dag begon met uitslapen. Maar daarna zijn we de stad gaan verkennen, heel veel gelopen en gezien. Op de zondag van Koen’s bezoek was de Chicago Marathon, 1 van de 5 grootste in de wereld, 45,000 mensen lopen de 26 mijl door de stad, en geen idee hoeveel mensen komen kijken. Wij waren, door het uitslapen, helaas te laat om er echt iets van mee te krijgen. Het was wel nog een hele warme en mooie dag, dus geweldig om door de stad te slenteren. Zo ook op maandag, de shopdag. We hebben een hoop winkels op Michigan Avenue gehad, en dus wederom erg veel gelopen. Deze dagen hebben we gewoon thuis gekookt trouwens, dikke hamburgers zelf gemaakt en lekkere pasta.

Lees verder in Visite, visite… »

Nouja, heel dichtbij dan toch.

Vorige week heb ik een praatje gemaakt met een van de mensen die het Illinois hoofdkantoor runt, en hij zei me dat het mogelijk is om ook op het nationale hoofdkantoor te werken. Ik had het al eerder gehoord, maar ook dat het heel moeilijk was om daar binnen te komen. Maar ik kreeg een mailtje of ik ook wilde helpen op het hoofdkantoor, en zo ja, wanneer. Ik heb opgegeven dat ik door de week kan komen, en ik kreeg dinsdag al meteen een mailtje dat ik uitgenodigd was en hoe ik bij het kantoor moest komen. Eigenlijk kreeg ik drie mailtjes met hoe ik daar moest komen, maar dat wijten we maar aan de georganiseerde chaos die overal in de campagne schijnt te heersen.

Ik moest naar Michigan Avenue gaan, en daar een groot kantoorgebouw vinden. Nu staan er veel grote gebouwen in de stad, maar ik had voor de verandering geen moeite met het vinden van dit gebouw. Het is een groot kantoorgebouw, met op de eerste verdiepingen allemaal winkels en eettentjes (of course). Na twee roltrappen kom je bij de security check. Bij een balie moet je je paspoort geven en zij kijken dan of je als gast staat opgeschreven. Gelukkig was dat het geval, en ik kreeg een sticker met mijn naam erop en de datum van vandaag. Het was de bedoeling dat ik die ergens op zou plakken waar hij constant zichtbaar was. Hoe Amerkaans, er stond nog net niet op “I speak English and Dutch”. Na deze check kon ik kiezen tussen de liften links en recht, en natuurlijk koos ik de verkeerde. Nouja, in de goede lift kon ik naar de 19e verdieping, waar het Obama hoofdkantoor zich bevindt.

Lees verder in In het hol van de leeuw… »