Tuurlijk halen we de huurauto op midden in The Loop, de binnenstad van Chicago. Zo moeilijk kan het toch niet zijn met een automaat in een stad waar alle straten kaarsrecht lopen? Gelukkig deed onze TomTom het vrij snel, zodat we makkelijk op weg konden naar Jolines huis om de koffer in te pakken. Een lange dag om te rijden voor de boeg: Via Indianapolis (Indiana) naar Cincinatti (Ohio), waar we net over de grens met Kentucky (de vierde staat in één dag) in Newport een hotelletje hebben uitgezocht.

Maar voordat we om een uur of negen aankwamen in Cincinatti zijn we onderweg gestopt voor een all American dinner in Joyce’s Family Restaurant in West Harrison, precies op de grens tussen Indiana en Ohio. De special van de dag: Pan fried chicken. Haute cuisine is anders, maar de sfeer in dit road side restaurant is onmiskenbaar oer-Amerikaans, net zoals de enorme porties. Dit is het echte platteland van de Verenigde Staten, waar we de komende dagen als we verder door Blue Grass Kentucky rijden op weg naar het diepe zuiden nog veel meer van zullen zien.

‘s Avonds in Newport merken we dat Cincinatti en de regio veel Duitse immigranten heeft opgenomen. We treffen een (bijna) authentieke Beierse bierhal aan, het Hofbräuhaus. In het gezelschap van (naar het lijkt) studenten die nét 21 zijn geworden (met literpullen bier) of het nog niet zijn (met halve liters cola), drinken we een lekker Duits biertje. Aan het Amerikaanse bier moet ik maar een andere keer beginnen…

We zijn net thuis van de rally in Grant Park, waar Barack Obama vanavond zijn overwinningstoespraak hield. Na de hele dag hard werken werden we alsnog beloond: wie tot half 8 bleef bellen kreeg twee kaartjes voor het park. En aangezien ik op de wachtlijst stond en ik dus verder kon fluiten naar kaartjes, ben ik gebleven. Jeroen heeft dus weer de hele dag in zijn eentje doorgebracht, maar met als beloning dat hij mee mocht uiteraard.

We hebben de hele dag nog mensen in verschillende staten (Indiana, New Mexico, Pennsylvania) gebeld met informatie over hun stembureau, of ze überhaupt gingen stemmen, of ze misschien al gestemd hadden en op wie. Het probleem was alleen dat deze mensen al vaker gebeld waren vandaag, vaak al meerdere keren (sommigen zelfs al acht keer), met precies dezelfde vragen. Niet iedereen reageerde dus even aardig, maar ja, ondertussen zijn we zo getraind dat we ons daar niks meer van aantrekken en maar proberen zo vriendelijk mogelijk te blijven.

Maar goed, na half 8 kregen we dus allemaal twee kaartjes voor de rally en zijn Jeroen en ik met duizenden anderen naar het park gelopen. Door security en de kaartcontrole, kwamen we dan eindelijk in het park aan. En daar moesten we nog een plekje bemachtigen. Het podium stond op een vreemde plaats, en de meeste mensen stonden dus naast het podium in plaats van ervoor. Maar de enorme schermen met CNN maakten veel goed. Het feit dat we een aantal staten binnen hebben gehaald door de effort vanuit Chicago gaf een enorm goed gevoel. En toen om tien uur kwam de verlossende staat Virginia (volgens mij) en was Obama officieel President Elect. Na dit bericht barstte de hele menigte uit in gejuich, mensen omhelsden elkaar, en werden helemaal gek.

Na de speech van McCain, een gebed van een bisschop, the pledge of allegiance en het volkslied, kwam eindelijk rond 11 uur Obama het podium op, samen met vrouw en kinderen. De speech was zoals zo vaak erg goed, en werd met veel geklap en gejuich ontvangen. Na de laatste zwaaien van Joe Biden, zijn vrouw, en de rest van de families Obama en Biden vertrokken ze al weer. Dat was het moment waar ik twee maanden naartoe heb gewerkt, en het is gelukkig heel goed afgelopen. We hebben met veel mensen keihard gewerkt om dit voor elkaar te krijgen en ik hoop dan ook echt dat de verandering voor Amerika en de rest van de wereld er komt die Obama de laatste 21 maanden heeft beloofd.

De satellite offices worden bemand door vrijwilligers uit de Illinois headquarters. Zodoende was ik vorige week ook gevraagd of ik er ook eentje wilde runnen en daar ben ik natuurlijk op in gegaan. Dus zaterdag ben ik naar een kantoor van een lokale vakbond gegaan waar we een phone bank hebben opgezet. We hadden luxe stoelen, draadloos internet en een tv. Het enige dat we niet hadden waren mensen die kwamen bellen. Ik zou tussen 9 en 9 werken, maar ben rond half 3 weggegaan want er waren welgeteld twee mensen komen opdagen. Dat viel tegen, maar blijkbaar hebben andere phone banks het wel erg goed gedaan. Zondag daarentegen ben ik naar een ander vakbondskantoor gegaan, en daar was het blijkbaar heel druk geweest zaterdag, en ook zondag was de opkomst hoog. En weer heb ik me zitten verbazen over het aantal mensen dat zich vrijwillig inzet, hele dagen gaat zitten bellen en zomaar voor 20 mensen lunch verzorgen. Ook op het Illinois hoofdkantoor is het gekkenhuis geweest, zoveel mensen die overal een plekje zochten om te kunnen bellen; op de trap, op de grond, in gangetjes of staand tegen de muur.

In Amerika is het vrij normaal dat er de laatste dagen van de campagne nog erg veel gebeld wordt, om contact met mensen te krijgen zodat ze gaan stemmen. Meestal worden deze telefoontjes gepleegd door callcenters en telemarketers. Oftewel, moet er grof worden betaald om dit daadwerkelijk te kunnen doen. Deze keer echter heeft het campagneteam van Obama bepaald dat we het allemaal zelf kunnen, omdat we zo’n grote groep vrijwilligers hebben, en het geld dus niet te verspillen aan callcenters. En het blijkt dus ook te werken.

Vandaag ben ik naar het kantoor geweest, terwijl Jeroen de stad heeft ontdekt. Wederom was het erg druk, veel mensen die dagen vrij hebben genomen of lessen op school missen om te kunnen werken voor Obama. Maar we waren niet de enigen die hier hard werkten; er kwamen verschillende cameraploegen langs om te filmen en mensen te interviewen. Terwijl ik rondliep zag ik iemand met een NOS-microfoon dus ik zei “Hee, de NOS”. En dat leidde weer tot een interview voor NOS radio (wat overigens op dinsdagochtend wordt uitgezonden tussen 8 en half 9 op radio 1) en ook nog eentje voor de camera met Gerri Eickhof. Hou het dus in de gaten!

Naast al het harde werken is de stad al de hele week in de ban van het event in Grant Park. Vorige week kwamen de eerste geruchten dat Obama een speech ging geven in het park, mocht hij winnen. Binnen twee dagen was het bevestigd, en kregen alle mensen die in Illinois wonen en zich hebben aangemeld bij de Obama campagne een mailtje dat je je kon aanmelden voor kaartjes via internet. Er zijn 70.000 kaarten uitgegeven blijkbaar, maar burgemeester Daley verwacht minstens een miljoen mensen. Ik sta op de wachtlijst, zoals zoveel mensen. Ondertussen is het normaal gesproken openbare park omgetoverd tot een omheinde vesting waar je alleen met speciale kaarten binnen kunt, alle politieagenten in de stad moeten werken op 4 november, brandweermannen moeten hun uitrusting bij zich hebben voor het geval dat, en heeft Secret Services alle hoge gebouwen rondom het park ingenomen en worden er (naar men zegt) snipers ingezet. In andere woorden, het wordt een interessante dag morgen en jullie lezen later vast nog wel hoe het allemaal verlopen is.

De route is al gepland: dwars door Amerika van Chicago naar New Orleans. Op de kaart in de header zie je de geplande route. Uiteraard volledig van af te wijken als we daar zin in hebben, als we maar het vliegtuig halen in New Orleans op 27 november.

Een paar weken geleden is Saskia hier op bezoek gekomen. Het was een supergezellig weekend, en het was leuk om wat toeristische dingen te doen. De week erna kwam Koen (Jeroen’s broertje) hier voor een weekje. Het was herfstvakantie voor deze kersverse basisschoolleraar, dus iedere dag begon met uitslapen. Maar daarna zijn we de stad gaan verkennen, heel veel gelopen en gezien. Op de zondag van Koen’s bezoek was de Chicago Marathon, 1 van de 5 grootste in de wereld, 45,000 mensen lopen de 26 mijl door de stad, en geen idee hoeveel mensen komen kijken. Wij waren, door het uitslapen, helaas te laat om er echt iets van mee te krijgen. Het was wel nog een hele warme en mooie dag, dus geweldig om door de stad te slenteren. Zo ook op maandag, de shopdag. We hebben een hoop winkels op Michigan Avenue gehad, en dus wederom erg veel gelopen. Deze dagen hebben we gewoon thuis gekookt trouwens, dikke hamburgers zelf gemaakt en lekkere pasta.

Dinsdag hebben we de bekende Chicago Deep Dish pizza geproefd, in de bekendste pizzeria in de stad, Uno. Daarna zijn we naar het United Center gelopen, voor een wedstrijd van de Chicago Bulls. We hadden tien dollar kaartjes, dus we wisten dat we niet echt hele goede plaatsen zouden hebben. Maar het is zo’n enorm stadion dat we toch wel erg hoog zaten. Totdat er een dame naar ons toe kwam, die onze kaartjes wilde zien. “Today might just be your lucky day” zei ze en overhandigde ons twee nieuwe kaartjes, van 130 dollar per stuk, oftewel plaatsen ver ver ver vooraan. We hebben dus heel goed kunnen zien hoe de Bulls deze preseason game tegen de Minnesota Timberwolves ontzettend verloren.

Woensdag was politieke dag met het laatste debat tussen Obama en McCain. We hebben het debat met ongeveer 150 anderen in het Chicago History Museum gekeken. Eerst was er een debat tussen drie experts, waarna het echte debat op een groot scherm werd vertoond. Aangezien Chicago Obama-land is, waren er veel Obama supporters. Er was dus veel ge-boe na McCain’s opmerkingen (Palin als rolmodel voor alle vrouwen, pffffff) en veel gejuich en geklap na Obama’s opmerkingen.

Donderdag zijn we met de bus naar Milwaukee gereden, waar we werden opgehaald door Mike, een typische Amerikaan die naast Koen in het vliegtuig zat. Ze hebben (naar ik mag geloven) de hele vlucht met elkaar gekletst, en Mike en zijn vrouw hebben hem uitgenodigd om langs te komen. Mike heeft ons het dorpje Kewaskum, WI, en de hele mooie omgeving laten zien. Ook zijn we langs zijn moeder, zus, en zoon geweest, hebben we Asian food gegeten als lunch, en bij een Texas Road house voor diner. Allebei erg lekker en erg veel. Uiteraard. Nadat de bus een uur te laat was, en we dus de laatste trein hier in Chicago hebben gemist, was het ongeveer 2 uur voordat we in bed lagen. Oftewel, vrijdag weer uitslapen. Daarna hebben we papa en mama opgehaald van het vliegveld, en naar hun hotel gebracht. Zaterdag weer naar het viegveld, na een laatste lunch voor Koen in de stad. Ook al in O’Hare heel groot, ik weet precies hoe ik waar moet komen onderhand.

Maar goed, deze week zijn papa en mama dus hier. Ze hebben het enorm naar hun zin, vinden het een hele mooie stad en gebruiken hun tijd heel goed. Ze proberen zoveel mogelijk te zien en doen, en het lukt aardig. Ze zijn niet de enige bekenden hier in de stad deze week, Meneer Bak (een Amerikanistiek docent van de Radboud Universiteit) is hier ook voor een paar dagen. Vandaag hadden we afgesproken en na het Obama kantoor te hebben laten zien hebben we koffie gedronken bij de Starbucks.

En dan stopt het nog niet. Gisteren heeft Marius een ticket geboekt voor dinsdag, en hij komt dus vanuit California ook een paar dagen van de (ondertussen) kou genieten hier. En dan, dan is het al bijna 2 november en komt Jeroen. Nadat de iedereen alles heeft gezien hier, en hij dus alle verhalen van iedereen heeft aan moeten horen en alle foto-avonden heeft moeten doorstaan, mag hij dan eindelijk zelf deze geweldige stad ontdekken en ook de rest van Amerika natuurlijk. Want na een regenachtige zomer in Nederland, en een paar maanden hard werken, gaan we heerlijk genieten van drie weken warmte in het zuiden van de VS.

Vorige week heb ik een praatje gemaakt met een van de mensen die het Illinois hoofdkantoor runt, en hij zei me dat het mogelijk is om ook op het nationale hoofdkantoor te werken. Ik had het al eerder gehoord, maar ook dat het heel moeilijk was om daar binnen te komen. Maar ik kreeg een mailtje of ik ook wilde helpen op het hoofdkantoor, en zo ja, wanneer. Ik heb opgegeven dat ik door de week kan komen, en ik kreeg dinsdag al meteen een mailtje dat ik uitgenodigd was en hoe ik bij het kantoor moest komen. Eigenlijk kreeg ik drie mailtjes met hoe ik daar moest komen, maar dat wijten we maar aan de georganiseerde chaos die overal in de campagne schijnt te heersen.

Ik moest naar Michigan Avenue gaan, en daar een groot kantoorgebouw vinden. Nu staan er veel grote gebouwen in de stad, maar ik had voor de verandering geen moeite met het vinden van dit gebouw. Het is een groot kantoorgebouw, met op de eerste verdiepingen allemaal winkels en eettentjes (of course). Na twee roltrappen kom je bij de security check. Bij een balie moet je je paspoort geven en zij kijken dan of je als gast staat opgeschreven. Gelukkig was dat het geval, en ik kreeg een sticker met mijn naam erop en de datum van vandaag. Het was de bedoeling dat ik die ergens op zou plakken waar hij constant zichtbaar was. Hoe Amerkaans, er stond nog net niet op “I speak English and Dutch”. Na deze check kon ik kiezen tussen de liften links en recht, en natuurlijk koos ik de verkeerde. Nouja, in de goede lift kon ik naar de 19e verdieping, waar het Obama hoofdkantoor zich bevindt.

Als ik in 1 woord het hele kantoorgebouw moet beschrijven, zou ik zeggen: chique. Alles glanst, glimt, en ziet er duur uit. Behalve het Obama kantoor op de 19e waarschijnlijk. Net als op het Illinois hoofdkantoor is het een samengeraapt zootje, geen vloerbedekking whatsoever, zelfgetekende, zelfgeschreven, zelfgeplakte Obama posters, maar een sfeer waar je u tegen zegt. Weer zijn de mensen vol energie om Obama te helpen op welke manier dan ook. Vandaag moesten we mensen in Texas bellen om te vragen of ze naar battleground states willen reizen. Het is niet te geloven hoeveel mensen dat ook echt willen doen, een vliegtuig willen boeken om ver te reizen. Ik heb zelfs met een senior citizen gesproken die een heel verhaal ophing over hoe goed hij was met mensen, en het spreken met mensen, en dat hij lang geleden was gekozen als gemeenteraadslid en dat hij dus veel ervaring had. Hij wilde graag een leidinggevende functie, niet om op te scheppen, maar hij wist dat hij goed was. Nouja, na meer dan tien minuten aan de telefoon, de nodige “you’re a sweetheart”, “you’re a doll” (mét Texaans accent he) eindelijk opgehangen. Ik heb 70 mensen gebeld, en ik denk dat ik ongeveer 5 mensen heb kunnen overtuigen om te gaan reizen. Morgen ga ik weer, en hoop ik wat meer inzicht te krijgen in hoe alles werkt.

Maar dat is niet het enige dat is gebeurd de afgelopen week. Dit weekend was het eerste bezoekers weekend van de vele die nog gaan volgen. Saskia kwam vrijdag naar Chicago vanuit Berkeley, en zo hadden we drie hele dagen om nog meer van de stad te zien. We hebben veel gelopen, tot blaren aan toe, maar 1 regenbuitje gehad, zelfs hele verantwoorde tentoonstellingen gezien (1968: Art and Politics, en Catholics in Chicago) die echt wel interessant waren, deep dish pizza gegeten, tweedehandsboekenwinkels uitgeplozen, door Boystown gelopen, Starbucks koffie gedronken en lekker gegeten in een Ierse pub. Het was echt supergezellig, een een paar foto’s staan ondertussen weer op Flickr.

Het kantoor is iedere dag open, en iedereen kan gewoon binnenlopen. Net als andere lokale kantoren ligt de focus hier op mensen bellen en de gegevens daarna invoeren in computers zodat er een database ontstaat. In eerste instantie heb ik vorige week mensen gebeld die een smsje hadden gestuurd naar de campagne dat ze op een of andere manier wel mee wilden doen. Maar we hadden dus alleen een naam en telefoonnummer van deze mensen, dus moesten we ze bellen en vragen wat ze wilden doen. Er zijn meerdere opties: naar het kantoor komen om ook vrijwilliger te worden, naar omliggende staten gaan om langs de deuren te gaan en mensen te bewegen te gaan stemmen (op Obama), zowel nu maar vooral in de laatste twee weken voor de verkiezingen, om zo te laten zien dat er heel veel mensen achter Obama staan die bereid zijn om ‘groundwork’ te doen.

Het kantoor zit in de kelder van een groot pand, maar het blijkt toch goed te vinden te zijn. Er zijn iedere dag veel mensen, iedereen loopt in en uit, maar gemiddeld denk ik dat er tussen de 30 en 40 mensen contstant aanwezig zijn. Er hangt ook echt een ‘buzz’, je hoort iedereen bellen (“Hello, I’m calling from Obama’s national campaign” of “Hi, Obama for America, how may I help you?”), ziet veel mensen die op computers bezig zijn met een hoop formulieren, mensen die “yard signs” willen kopen (die vandaag trouwens uitverkocht waren), andere mensen die verhit rondlopen en proberen iedereen een mobiele telefoon te geven, clipboards die de goede papieren moeten hebben, jongens in pak die belangrijk rondlopen, vrouwen met kinderwagens die toch komen bellen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik heb me opgegeven om komende zaterdag naar Gary, Indiana te gaan. Als het lukt willen ze met een groep van 200 man daar aankomen om te gaan canvassen en get-out-the-vote. Ben benieuwd of het lukt, want ik geloof dat het nog niet zo makkelijk is om mensen zo ver te krijgen ook daadwerkelijk mee te gaan.

Daarnaast gaat de nationale campagne natuurlijk ook gewoon door. Het wordt steeds harde, beide partijen bekritiseren elkaar, zeggen allebei dat de ander liegt in reclamefilmpjes, en verdraaien elkaar woorden. Het wordt nog spannend, maar hier zijn ze ervan overtuigd dat Obama gewoon gaat winnen. Ik heb al iemand in de trein horen zeggen dat als McCain wint ze naar Canada gaat verhuizen.

Maar goed, om maar met wat grappigs te eindigen (dat hier ook al behoorlijk is geanalyseerd door verschillende nieuwszenders), Palin en Clinton naast elkaar op een persconferentie, tijdens de season premiere van Saturday Night Live.

ps. Wil je voortaan een mailtje krijgen wanneer ik een berichtje heb geschreven, klik dan hier.

Het eerste weekend in the Windy City zit er alweer op. Na wat jetlag verschijnselen, laat slapen, vroeg wakker, ben ik zaterdagmiddag met de trein naar de binnenstad gegaan. Die trein rijdt volgens mij niet door de mooiste delen van de stad, maar zodra ik Union Station uit liep werd de grootsheid van de stad me wel duidelijk. Een van de eerste wolkenkrabbers die ik tegenkwam was de Sears Tower, volgens wikipedia de hoogste wolkenkrabber in de VS sinds 1973. Ook ben ik die eerste middag vaak onder de “el” gelopen, de elevated railway, ons allen bekend uit ER en verschillende lessen over Amerikaanse afkortingen van mevrouw Verberkt.

Van Union Station is het in principe een lange rechte lijn naar Millennium Park, maar helaas niet voor mij. Aangezien mijn richtingsgevoel niet zo heel goed is, en Jeroen er nu niet bij is om me te redden, heb ik eerst een heel rondje óm het park gelopen, maar daardoor wel het spetterende Wine Festival gezien. Maar goed, uiteindelijk natuurlijk toch gewoon uitgekomen bij de twee grote trekpleisters van het park, the Bean en the Crown Fountain. (Edit van Jeroen: Google Maps is your friend! Bekijk alle punten op de kaart van Chicago.) Het was een mooie dag, veel zon en lekker warm, en er waren dan ook veel netgetrouwde bruidspaartjes, inclusief aanhang van bruidsmeisjes op blote voeten want “Oh my God, my feet huuuurt”, die foto’s lieten maken onder en bij het bouwwerk.

Daarna een klein stukje verder gelopen naar de Crown Fountain, een waterbad met twee muren waarop foto’s van Chicagoans worden getoond die water spugen. Een leuke attractie voor kinderen en toeristen, iedereen speelt erin.

Zondag wederom een tripje naar de stad gemaakt, maar deze keer een andere toeristische attractie: Navy Pier. Ook daar weer met een omweg gekomen, maar het lopen werd beloond met een heel mooi uitzicht over Lake Michigan aan de ene kant, en de skyline van de stad aan de andere. Verder veel kinderen, Ben & Jerry’s ijs, dure boottochten, een reuzenrad, beer garden, en een gratis museum van glas-in-lood-ramen. Het leek een beetje op Disneyland.

Na Navy Pier was the Magnificent Mile aan de beurt, een stuk van Michigan Avenue met een heleboel winkels, chique malls, af en toe een verdwaalde kerk en nog meer wolkenkrabbers. Door het mooie weer (voor het eerst deze zomer verbrand!) was het erg druk, en duurde het dus behoorlijk lang voordat ik de hele mile had gelopen. En natuurlijk ook doordat het best leuk is om sommige winkels in te gaan.

Na twee dagen lopen waren mijn voeten toe aan een rustpauze, en heb ik een mooi zonnig plekje gevonden, aan het water bij het Vietnam Memorial. De zon was al aan het ondergaan en zo tussen al die hoge gebouwen was het een mooi gezicht. Hierna wat te eten gekocht bij de Dunkin’ Donuts, en dat opgegeten in het park.

Vandaag zou dan eigenlijk mijn vrijwilligers avontuur beginnen, maar hoe mooi het weer gisteren was, zo hard regende het vandaag. Ik ben op zoek gegaan naar het kantoor, door de stromende regen en heb het uiteindelijk gevonden (richtingsgevoel weet je nog), maar was helemaal doorweekt, mijn schoenen sopten van m’n voeten en zelfd de binnenkant van m’n tas was helemaal nat. Oftewel, ik heb snel de trein terug gepakt met het voornemen om het morgen nogmaals te proberen. Als het goed is gaat het morgen niet regenen en jullie zullen dus nog even moeten wachten op de eerste echte Obama verhalen.

Alle foto’s van mijn onderkomen en van het weekend staan op Flickr.

Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken naar Brussel, en we waren dan ook zeer netjes op tijd. Na de nodige bakjes koffie, het inchecken van de koffer, de beveiligingsvragen (heb je je koffer zelf ingepakt, heb je je koffer de hele tijd bij je gehad etc.), en natuurlijk het afscheid, ben ik rond twaalf uur door de douane gegeaan. In Brussel ging alles prima, heb niet te lang hoeven wachten, en in het vliegtuig een plaats aan het raam. Naar Philadelphia vliegen duurde toch wel lang hoor, meer dan acht uur. En dan is zelfs voor mij de beenruimte maar krap. Maar eenmaal aangekomen in Amerika begint het natuurlijk. Meerdere controles gehad, schoenen uitgetrokken, vingerafdrukken, weer vragen over waarom ik drie maanden hier wil blijven, wanneer ik hier voor het laatst was, digitale foto gemaakt, maar dan toch eindelijk die stempel in m’n paspoort. Ik moest trouwens ook nog m’n koffer ophalen en tien meter verder weer op een bagageband zetten. Maar de Amerikanen zijn allemaal erg aardig (behalve die van immigration dan toch) en de “hello ma’am, how are you’s” en de “how do you do’s” vlogen om m’n oren. En een antwoord verwachten ze toch niet.

Op het vliegveld in Philadelphia een behoorlijk eind moeten lopen langs talloze souvernirswinkeltjes, pretzel kramen en sunglass huts. In totaal heb ik ongeveer twee uur gehad om m’n aansluitende vlucht te halen, en dat lukte dus ook makkelijk. De vlucht tussen Philadelphia en Chicago duurde ongeveer twee uur, waarvan ik er zeker anderhalf heb geslapen. Aangekomen op O’Hare, en m’n bagage opgehaald (het was er toch allemaal gelukkig). Mijn huisbaas, Chris, was er nog niet, maar na ongeveer 10 minuutjes zag ik hem aan komen lopen. Hij heeft inderdaad een asociale Amerikaanse auto (hij was overigens wel vergeten waar hij hem had geparkeerd, maar na een beetje zoeken toch gevonden), is overtuigd Obama fan, van Griekse afkomst, heeft zijn eigen bedrijf met een groot billboard langs de snelweg, sinds een jaar een vriendin, een winkelcentrum op loopafstand, een treinstation om de hoek, een huis met twee slaapkamers maar drie badkamers, een zeer luxe keuken, een enorme tv, cable, dvd, alarm, eet weinig thuis, maar ook weinig fastfood, een werkster op maandag en voor mij een bed voor de komende twee maanden! Ik ga het hier wel volhouden denk ik, het viel tot nu toe in ieder geval heel erg mee, hij is erg aardig, serieus denk ik, voert graag inhoudelijke discussies. We zullen zien wat er nog allemaal gaat gebeuren. Nu ga ik in ieder geval slapen. Good Night!