Identificeren in het verleden

Op de foto was ze 14, een onbevangen kijkend meisje met een lok van golvend haar. “En ik kan bewijzen dat ík het ben, want mijn vingerafdrukken staan erop”, zegt ze een tikkeltje opstandig. Soms vertelt mijn moeder, inmiddels weduwe en 78 – maar dat zie je haar niet aan – over haar ervaringen van toen.
De identificatiekaart is inmiddels wat vergeeld en volgens de huidige maatstaven zeker niet namaakbestendig, maar het is wel een officieel document en nog prima leesbaar. Ik heb niet gezien of de geldigheidsduur er op staat.
“Dus als ze me erom vragen, laat ik deze gewoon zien”, en ze houdt de kaart op.
De rode J brandt je tegemoet.
Bron: M. Pam in NRC Handelsblad

Ook tegen de identificatieplicht? Kijk op www.gelijkoversteken.org.