Ik probeer morgen een mooi videootje te editten van de actie. Blijf kijken.

Tot vanavond, want deze ken ik wel! Een stiep is natuurlijk een fietsstandaard, te gebruiken in een zin als: “Kiek uut, je stiep stet nog uut.”

Aanstaande vrijdag, 31 oktober, wordt het Nimweegs Dictee voor de tiende keer uitgesproken in de raadzaal van het stadhuis. Voorlezer Jan Roelofs legde twee jaar geleden al op video uit wat het Nimweegs Dictee precies inhoudt. In het Nimweegs uiteraard, met wat woordjes om te oefenen.

Tot slot nog een bonusopgave uit mijn eigen Nijmeegs woordenboek. Oplossingen kun je hieronder kwijt en de winnaar krijg natuurlijk een leuke Nijmeegse prijs. (Koen is uitgesloten van deelname, hij heeft namelijk hetzelfde Nijmeegse woordenboek in de kast staan.)

“Je het fan die kerrels die ien de böskes ien de Goffert feliefde stellekes af sitte te spekke.”

Wat betekent afspekke?

Dan pak ik nu weer de knieper om ekkes telefisie te kieke. Haje!

(Foto: De Trouwe Honden)

Voor de bezorgde thuisblijvers: Alles veilig hier, er is (bijna) niks gebeurd, NEC is door naar de volgende ronde!

Een uitgebreide fotoreportage vind je in de bekende Rondjes om van De Trouwe Honden. Een uitgebreider verslag van de belevenissen in Roemenie volgt als we weer thuis zijn.

Update: Inmiddels staat het verslag met foto’s online.

Nijmegen na de bevrijding

Nijmegen heeft zwaar geleden in de Tweede Wereldoorlog, vooral door het Vergissingsbombardement van 22 februari 1944 toen de geallieerden per ongeluk de binnenstad en het station bombardeerden. Maar ook tijdens en na de bevrijding toen de stad de hele winter in de frontlinie lag omdat Arnhem letterlijk een brug te ver was tijdens Operatie Market Garden.

Burgemeester Thom de Graaf van Nijmegen pleitte onlangs in Trouw voor meer aandacht voor de bevrijding van het zuiden van Nederland. Het is immers voor de stad veel logischer om de bevrijding van 20 september 1944 te vieren in plaats van de nationale bevrijding van 5 mei het jaar daarna (waarvan ik me ieder jaar weer erger over het feit dat het geen permanente feestdag is).

De Slag om Arnhem is mislukt, maar de bevrijding van Nijmegen, de verdediging van de weg tussen Eindhoven en Son en Veghel en de parachutistenlandingen zijn allemaal succesvolle verhalen in een bredere geschiedenis. Het is goed om te kijken wat de betekenis is van wat zich hier heeft afgespeeld voor de rest van het land. (Bron: Trouw – ‘Meer aandacht voor bevrijding Zuid-Nederland’)

Van de gebeurtenissen in de regio Arnhem/Nijmegen is onlangs een mooi hoorspel/toeristische route gemaakt: de Liberation Route. Op drieëntwintig plekken in de regio zijn ‘luisterkeien’ neergelegd die vertellen wat er precies op die plek in september 1944 gebeurd is. De hoorspelen zijn ook via een mobiele telefoon of een mp3-speler te beluisteren. Erg indrukwekkend.

In mijn research voor deze post kwam ik toevallig terecht bij dit ooggetuigenverslag van Gerard Jansen, vanwege de levendige vertelling plaats ik het hier (enigszins gereviseerd) in zijn geheel.

De bevrijding van Nijmegen
Door Gerard Jansen

Toen op 16 september 1944 de geallieerden dicht bij Nijmegen kwamen, staken de Hitlerjugend en de Jeugdstorm alvast een gedeelte van Nijmegen in brand. De volgende dag, zondag, vertrokken al veel Duitsers, gepakt en gezakt van de kazerne, waar wij vlakbij woonden. Zo ook de Jeugdstorm en mijn kleine broertje, die was toen pas 6 jaar en riep: “vuile NSBer.” Nou, die knaap kwam naar ons toe met zijn dolk in de hand, maar kon niets doen, want mijn vader gaf hem een schop en hij liep snel weg. De Duitsers keken alleen maar toe en konden er zelfs om lachen.

In de loop van de avond – de Amerikaanse Airborne troops waren inmiddels geland, maar dat wisten wij toen nog niet – werden wij geëvacueerd naar Brakkenstein. Mijn vader had zoveel mogelijk op zijn oude fiets geladen en we werden in een oude brandweerkazerne ondergebracht. We lagen daar op de kale grond, terwijl vijf minuten verder mijn oom woonde, die een groot huis had. De volgende morgen hoorden we dat de Amerikanen al vlak bij Nijmegen waren. Ik op de oude fiets van mijn vader er naar toe en gelukkig was daar een kapitein (Bestebeurtje) die hoewel hij al lang in Amerika woonde, goed Nederlands sprak.

Hij vroeg wat ik kwam doen en ik zei: “Misschien kan ik jullie de weg naar de Waalbrug wijzen.” Ik zei dat ik als schooljongen alle Duitse verdedigingsplaatsen wist en hun er langs kon leiden. Hij zei: “Dat zoek ik wel uit, kom morgen maar terug.” Dus ik kon mijn biezen pakken. Onder tussen probeerden de Duitsers de Waalbrug op te blazen, wat ze niet gelukt is doordat een Nijmeegse jongen [Jan van Hoof, JS] op tijd had ingegrepen (Sorry, ik kan me niet alles meer goed herinneren.)

De volgende morgen ben ik naar de Sionshof gelopen, want daar had de Airborne hun hoofdkwartier. Daar vroegen ze wat ik kwam doen en ze brachten me naar kapitein Bestebeurtje. Ik vertelde hem dat onder het Valkhof allemaal gangen waren en dat ik een keer gezien had dat de Duitsers er spullen naar binnen brachten. Hij zei: “Hoe kunnen we daar zo gauw mogelijk komen?” Ik zei: “Dat weet ik niet, want de Duitsers hebben daar alles onder controle, maar als jullie van de zijkant komen dan zou het kunnen lukken, maar dan moeten jullie eerst bij het Mariaplein zien te komen.” Hij zei: “Wijs ons de weg maar, maar wees voorzichtig, want je bent gewoon een burger.”

We zijn dus vlak bij het plein gekomen en hebben ons in een huis op de hoek verschanst. Laat er nu een Duitse vrachtwagen de Berg en Dalseweg afkomen, die werd meteen aan flarden geschoten. Wij binnendoor langs het Wilhelmina-ziekenhuis naar de Barbarossastraat. Toen werd ik teruggestuurd. Op het Mariaplein was inmiddels een tank aangekomen en daar achter lagen een paar Amerikanen, maar die konden niets doen, want de Duitsers schoten op alles wat er bewoog.

Na een paar dagen hebben ze de brug toch in handen gekregen, maar konden niet naar de overkant. Ze zijn toen met rubberbootjes overgevaren en er werden er heel wat lek geschoten. Ik was inmiddels bevriend geraakt met een jonge Amerikaan, John Thorpe, en die zei: “Zie je aan de overkant,” want ik mocht niet mee. Ik heb hem nooit meer terug gezien, want hij is door een granaat aan stukjes gereten. Dat heeft me veel verdriet gedaan en ik denk er nog vaak aan. Ik had toen de balen ervan en ben naar huis gegaan.

De Duitsers bestookten voortdurend de stad met granaatvuur. Vlakbij waren een stel Amerikanen gelegerd en mijn neef en ik ging er geregeld heen om een praatje te maken en een sigaret te krijgen enzo. Wij stonden nog een tijdje alleen te kijken toen er een Amerikaanse luitenant naar ons kwam. Eerst in het Engels en even later vroeg hij of we Duits spraken, dus wij in het Duits verder en hij begon ons uit te vragen over de toestand in en om Nijmegen. Ik vertrouwde het zaakje niet erg en zei dat ik even naar de wc. moest. Kwam een paar Amerikanen tegen en vertelden hen over die luitenant. Zij er naar toe en die hadden gauw in de gaten dat het geen Amerikaan was en namen hem mee. Hoe het verder ging weet ik niet. Jammer dat ik me niet veel meer kan herinneren, maar het was een erg spannende tijd toen en ik was blij dat ik er heelhuids van af kwam.

Ik heb nog veel meer meegemaakt, maar dan wordt het te veel.

Gerard

Foto: ANP/AD Sportwereld

Als die nog doorgaat tenminste. Tijdens de met 1-0 gewonnen wedstrijd door NEC, besloten wat Roemeense mafkezen om vuurwerkfakkels (en knikkers volgens onze buurman) in een gezinsvak van NEC-supporters te gooien. Een van de fakkels werd op het veld gegooid naar de geblesseerde Youssef El-Akchaoui. Daarna gingen de Roemeense mafkezen verder met uitdagen. Zie een video van een NEC-supporter en van de Roemeense televisie (via DTH).

Pas toen boze NEC-supporters verhaal gingen halen (da’s logisch, maar ook niet slim) kwam de ME naar boven om de rust te herstellen aan de kant van het NEC-vak. Logisch om niet het vak met Roemenen binnen te gaan, dat leek juist waar ze op uit waren. De NEC-supporters konden zonder al te veel problemen weer tot rust worden gekregen. Al had van mij de ME de hele wedstrijd al zichtbaar naast het uitvak mogen staan.

Ik hoop dat de UEFA nog maatregelen neemt tegen deze supporters die alleen maar hun eigen club in diskrediet brengen. (Denk maar aan Feijenoord twee jaar geleden.) En dan moeten Hans, Koen en ik over twee weken nog naar de uitwedstrijd in Boekarest. Ik denk dat ‘t daar allemaal wel mee zal vallen, want ook daar zijn er ‘normale’ supporters die hun club op een nette manier willen aanmoedigen. Ik vraag me alleen af of het nu zo verstandig is om de dag voor de wedstrijd met een NEC-sjaal om door te stad te lopen. Maar dat kunnen we pas inschatten als we daar zijn.

Al met al nog een spannend reisje voor de boeg, zowel in sportief als onsportief opzicht.

Maar niet vergeten: De tweede Europese overwinning in de geschiedenis van NEC!

Gekkehuus! Virtueel stonden we in de tweede ronde van de UEFA Cup. Uit was weliswaar verloren, maar een ingeschoten penalty van Robbie Wielaert zorgde uit in Krakau voor een 2-1 eindstand. De euforie na het doelpunt van Zonneveld was echter van korte duur, vlak na de rust scoorde Tomasz Frankowski 1-1. Daarna ging het verder mis, de zwabberende Hongaarse scheidsrechter Zsolt Szabó wapperde met kaarten voor NECers, maar verzuimde overtredingen van Wisła te bestraffen. Het resultaat: Drie rode kaarten voor NEC en de 1-2 voor Wisła. De Europese droom van NEC was over. (Dank aan De Trouwe Honden voor de wedstrijdstatistieken)

Laten we hopen dat we aanstaande donderdag een eerste stap kunnen zetten op weg naar de tweede ronde. (In ieder geval hopen op geen monsterscore voor Dinamo, zodat we met nog een flinke dosis hoop en spanning kunnen afreizen naar Boekarest.) Om alvast even in de stemming te komen nog een filmpje van The road to Europe.

Update (18.06u): En de kaartjes zijn gekocht! Nu nog even een hotelletje regelen. Iemand een tip?

Heet nieuws uit Monaco: NEC speelt in de eerste ronde van de UEFA Cup tegen Dinamo Boekarest. (Nederlandse Wikipedia-pagina) De thuiswedstrijd is op donderdag 18 september, de uitwedstrijd op donderdag 2 oktober. En als het goed is gaat het vaste supportersteam van de familie Steeman ook mee naar Roemenië. (En misschien doen we dat stiekem wel met het vliegtuig.)

Update: Trainer Mario Been reageert op de loting:

“Een mooie club. (…) Ik weet eerlijk gezegd nog helemaal niets van de ploeg, maar we gaan zeker proberen om de volgende ronde te bereiken.”

Update: Ik heb ook nog wat andere foto’s online gezet.

Mijn ouders Hans en Lenie, en Det hebben zojuist met goed gevolg de Via Gladiola afgelegd. Gefeliciteerd!

Alle foto’s tot nu toe staan op mijn Flickr-pagina.

Joline en ik hebben de hele dag friet en ijs verkocht voor buurman Theo van Brenk. Ook daar schijnen nog ergens foto’s van te zijn. /lifelog