And now, live from Chicago…

Het is al laat, voor mijn gevoel nu kwart voor vijf ’s morgens, maar hier officieel nog maar kwart voor tien ’s avonds. Ben heel moe, maar moest toch even proberen of internet werkt natuurlijk.

Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken naar Brussel, en we waren dan ook zeer netjes op tijd. Na de nodige bakjes koffie, het inchecken van de koffer, de beveiligingsvragen (heb je je koffer zelf ingepakt, heb je je koffer de hele tijd bij je gehad etc.), en natuurlijk het afscheid, ben ik rond twaalf uur door de douane gegeaan. In Brussel ging alles prima, heb niet te lang hoeven wachten, en in het vliegtuig een plaats aan het raam. Naar Philadelphia vliegen duurde toch wel lang hoor, meer dan acht uur. En dan is zelfs voor mij de beenruimte maar krap. Maar eenmaal aangekomen in Amerika begint het natuurlijk. Meerdere controles gehad, schoenen uitgetrokken, vingerafdrukken, weer vragen over waarom ik drie maanden hier wil blijven, wanneer ik hier voor het laatst was, digitale foto gemaakt, maar dan toch eindelijk die stempel in m’n paspoort. Ik moest trouwens ook nog m’n koffer ophalen en tien meter verder weer op een bagageband zetten. Maar de Amerikanen zijn allemaal erg aardig (behalve die van immigration dan toch) en de “hello ma’am, how are you’s” en de “how do you do’s” vlogen om m’n oren. En een antwoord verwachten ze toch niet.

Op het vliegveld in Philadelphia een behoorlijk eind moeten lopen langs talloze souvernirswinkeltjes, pretzel kramen en sunglass huts. In totaal heb ik ongeveer twee uur gehad om m’n aansluitende vlucht te halen, en dat lukte dus ook makkelijk. De vlucht tussen Philadelphia en Chicago duurde ongeveer twee uur, waarvan ik er zeker anderhalf heb geslapen. Aangekomen op O’Hare, en m’n bagage opgehaald (het was er toch allemaal gelukkig). Mijn huisbaas, Chris, was er nog niet, maar na ongeveer 10 minuutjes zag ik hem aan komen lopen. Hij heeft inderdaad een asociale Amerikaanse auto (hij was overigens wel vergeten waar hij hem had geparkeerd, maar na een beetje zoeken toch gevonden), is overtuigd Obama fan, van Griekse afkomst, heeft zijn eigen bedrijf met een groot billboard langs de snelweg, sinds een jaar een vriendin, een winkelcentrum op loopafstand, een treinstation om de hoek, een huis met twee slaapkamers maar drie badkamers, een zeer luxe keuken, een enorme tv, cable, dvd, alarm, eet weinig thuis, maar ook weinig fastfood, een werkster op maandag en voor mij een bed voor de komende twee maanden! Ik ga het hier wel volhouden denk ik, het viel tot nu toe in ieder geval heel erg mee, hij is erg aardig, serieus denk ik, voert graag inhoudelijke discussies. We zullen zien wat er nog allemaal gaat gebeuren. Nu ga ik in ieder geval slapen. Good Night!