Dat is ook de reden dat ik nu pas schrijf, ik heb drie dagen met enorme spierpijn rondgelopen. Nouja, gestrompeld, want ik was niet in staat om een beetje normaal rechtop te lopen (laat staan opstaan van een stoel) door de spierpijn in mijn buik en schouders.

Mijn huisbaas Chris heeft een aantal jaren geleden deze sport ontdekt, en was meteen verslaafd. Hij doet het al behoorlijk lang en is dan ook een ervaren trapeze artiest. Ik wist niet dat dit buiten het circus om kon.

We zijn dus zondag naar Winnetka gereden om daar de beginnersles te volgen bij de familie Gaonas. In een park hebben ze daar twee sets van trapezes staan; een hoge met een vangnet eronder en een iets lagere met grote kussens om je op te vangen. We moesten eerst aan de lage trapeze hangen en zwieren en afspringen. Het lijkt erg makkelijk, maar als je daar eenmaal hangt is het best zwaar. Na het gewone zwieren moesten we aan onze knieën gaan hangen, en er gelukkig gewoon afspringen. Na deze lage trapeze mochten we naar die hoge. Ik had al gemeld dat dit de les voor de “first time flyers” was he, de jongste die meedeed was welgeteld 4 jaar oud. Die hoge trapeze is 25 ft hoog, oftewel een meter of zeven. Dus eerst een ladder op en dan van zo’n wankel plateautje springen. Gelukkig zaten we vast in een riem met touwen, en er was natuurlijk het net dat eronder hing. Eigenlijk gaat het allemaal zo snel dat je niet eens kunt nadenken over het feit dat je zo hoog hangt. Er staat iemand op de grond precies te roepen wanneer je wat moet doen, er is namelijk een punt in de zwier dat je gewichtloos bent en het dus makkelijk is om je benen omhoog te gooien en aan je knieën te gaan hangen. Maar dat lukt alleen als je het precies doet wanneer hij roept, want anders voelt het alsof je “a ton of bricks” aan het hijsen bent.

De laatste zwier was het moeilijkst, want wanneer je dan eindelijk aan je knieën hangt moet je ook loslaten precies op het moment dat ze het roepen. Als alles dan goed gaat, en dat gaat het de eerste (en enige) keer negen van de tien keer niet, dan grijpt iemand die aan de andere trapeze hangt je bij je armen en hang je dus aan elkaar. Mocht dit allemaal een beetje cryptisch klinken, neem dan eens een kijkje op de website van de Gaonas family, daar staan wat foto’s op die voor zich spreken denk ik.

Ik zeg, een nieuwe uitdaging voor het Universitair Sportcentrum!