Op het internet is in de afgelopen jaren een nieuw genre ontstaan: het weblog. (
1) Oorspronkelijk begonnen als verzamelpagina's van leuke internetweetjes, houden nu miljoenen mensen een weblog bij. Daarin schrijven ze wat ze zelf willen schrijven, over wat er gebeurt in hun dagelijkse leven, over hun specialistische kennis of over het nieuws van de dag. De meeste weblogs worden alleen gelezen door een handje vol bekenden van de schrijvers, maar sommige Nederlandse weblogs krijgen miljoenen pageviews per maand (
2) en fungeren als een belangrijke nieuwsbron voor deze lezers.
Weblogs kunnen het beste uitgelegd worden als een nieuw genre van het medium internet. Weblogs geven een nieuwe invulling aan de manier waarop internetpagina's geschreven en gelezen worden. Dit is compleet anders dan bij bijvoorbeeld statische HTML-pagina's of webfora.
In de korte geschiedenis van weblogs heeft dit nieuwe genre al voor flinke opschudding in de maatschappij gezorgd. Vooral journalisten van traditionele media als radio, kranten en televisie voelen zich ongemakkelijk omdat in de Verenigde Staten al een aantal journalisten moest opstappen door toedoen van weblogs. Zo trad het hoofd van de nieuwsdienst van CNN, Eason Jordan, af in februari 2005 omdat weblogs enkele controversiële uitspraken van hem hadden gepubliceerd. (
3)
Weblogs die schrijven over nieuws kunnen zich niet buiten de politiek houden. Veel nieuwsberichten zijn immers onlosmakelijk verbonden met politieke beslissingen. Voor politici worden weblogs steeds belangrijker als we kijken naar het enorme lezerspubliek die de miljoenen weblogs hebben. Ook wordt er op weblogs actief gediscussieerd over abstractere vormen van politiek, bijvoorbeeld over politieke ideologie en de bijbehorende invulling van de democratie.
Een aantal politici heeft al het heft in eigen hand genomen; ze zijn zelf weblogs begonnen. Bekende nationale politici met een eigen weblog zijn onder andere Jan Marijnissen (
4) en Gerrit Zalm. (
5) In hun weblogs vertellen ze over hun werkzaamheden in de politiek, maar dikwijls ook over hele persoonlijke zaken. Deze politici gebruiken hun weblog om contact te houden met hun achterban, om op een manier verantwoording af te leggen voor hun werk. Ze worden er immers op afgerekend door de kiezers in het stemhokje.
